Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
Was het uit (tijd)nood geboren of was het een ultieme poging om een contra-jinx te bewerkstelligen dat ik al een dag voor de wedstrijd tegen Peter begon met het schrijven van het verslag? Het zal een beetje van beiden zijn, maar het is vast niet eerder voorgekomen dat 'het verslag' over een wedstrijd eerder klaar was dan de wedstrijd zelf. Goeddeels klaar moet ik daarbij zeggen, want “de XXXX vul ik later wel in”. Iets waar je overigens wel scherp op moet zijn. Recent zag ik in de krant nog een 'hier graag nog een tussenkop' en 'graag een streamer van deze lengte' die aan de aandacht van de eindredactie was ontsnapt.
Na 1 week ligt de baan er nog steeds prachtig bij. De hei nog volop in bloei, de zon schijnt en de greens worden steeds moeilijker. Doel om over een paar weken als het Nationaal Open hier wordt gespeeld de greens rond stimp 10,5 te hebben. Niet te doen voor spelers zoals wij, nu al een hele uitdaging. Ik heb het natuurlijk over De Hoge Kleij waar ik vorige week nog mijn handicap verbeterde toen ik met 37 stableford punten van de baan kwam. Matchplay is een heel ander spelletje maar ik had er zin in en Louis ook. We besloten allebei vanaf blauw te spelen en op basis van mijn handicap kreeg ik maar liefst 10 slagen mee tov Louis. Dat lijkt heel veel maar met zijn afslagen vanaf de blauwe tee had ik vaak die extra slag nodig om op gelijk niveau uit te komen bij de green. Louis begon goed met 2 parren maar daarna wilde zijn korte ijzers niet meewerken dus ontstonden er wat kansen voor mij en na 9 holes stond het “all square”. Ondanks het feit dat Louis bleef zoeken naar de juiste slagen met zijn korte ijzers zakte mijn spelniveau onder dat van hem (weg mooie rechte drives, hallo bos en bomen) dus na 12 holes stond Louis ineens 3 up. Ik maakte vervolgens nog een mooie par op 13 maar 14 en 15 (waar ik geen extra slag kreeg) waren weer voor Louis dus game over. Overige holes nog wel gezellig uitgespeeld waarbij Louis nog wat extra ballen heeft geslagen om wat uit te proberen met zijn korte ijzers. Helaas is het hem nog niet duidelijk waar het probleem zit dus werk aan de winkel. Meteen het frustrerende van het spelletje maar ook waar de uitdaging voor mij in zit: vandaag spelen je de sterren van de hemel, morgen is alles weer anders. Naast het wedstrijdelement is ook het ontmoeten van elkaar leuk. Ik had pas 1 keer eerder met Louis in een flight gezeten dus dit is ook een superleuke manier om elkaar wat beter te leren kennen. Na de wedstrijd nog wat tijd hiervoor genomen door een hapje te blijven eten en te genieten van wat het was : een mooie en gezellige dag. Dank voor de gezelligheid Louis en succes tegen Michiel!
Door vakanties, werkreizen en anderszins volle agenda’s was onze match over de zomervakantie heen getild en waren we dicht in de buurt van een reprimande van Louis om snel onze wedstrijd af te ronden. Toen de lang geplande dag daar was, bleek het 36 graden en windstil. Ook het tijdstip van onze match, 14:00 uur, was hitte technisch niet het beste. We konden echter beiden niet vroeger of later dus met extra waterflessen begonnen we dapper.
Het ging allemaal nog redelijk voorspoedig. Ok, mijn twee holes voorsprong na vier holes was al wel verdwenen door een explosie van belachelijk lange drives en dito wedges van de heer Kuijntjes. Maar allsquare na zeven, dat was allemaal nog prima te doen.
Dat golf voor een groot deel een mindgame is, werd afgelopen vrijdag maar weer eens pijnlijk duidelijk. In de "verliezersronde" was ik gekoppeld aan Michiel van Kleef, en na wat appverkeer bleek golfbaan Bentwoud de meest strategische plek om de strijd aan te gaan — al kwamen we er daar pas achter dat we eigenlijk maar een paar par-vijven van elkaar vandaan wonen. Misschien had poolen bij één van ons thuis ook nog gekund.
Peter Luijer is de eerste halve finalist in het Mr. Glow matchplaytoernooi. Hij versloeg Carla de Vlaming in de kwartfinale met miniem verschil (1 up). De andere drie halve finalisten komen uit de partijen Van Weel-Paehlig, winnaar Wiesenhaan/Van Nunen-Huiges en Schouten-Kuintjes. Vanwege vakantie(s) heeft de wedstrijdleider de deadline (17 augustus) enigszins moeten oprekken. Ook in de herkansingscompetitie is inmiddels een halve finalist bekend: Henri van der Steen liet Madelon Barenbrug kansloos in hun onderlinge kwartfinalepartij. De drie andere partijen die een halve finalist opleveren zijn Boehle-Reinders, Boogaard-Van Kleef en Verhoeven-Westhof. Ook hier geldt dat de gestelde deadline voor enkelen te krap was.
Peter Luijer – Cara de Vlaming: 1 up Ik heb geen verstand van baan onderhoud maar ik ben ook niet blind, dus was ik heel erg blij te zien dat voor het eerst dit jaar de baan van Waterland er mooi bij lag en er dat er hard gewerkt werd. Er stond zelfs iemand een bunker te schoffelen __. Wel staan er nog veel blauwe paaltjes in het midden van veel andere bunkers. Die worden hopelijk binnenkort geschoffeld. Peter en ik vertrokken gezellig babbelend van de eerste hole en na drie holes stond ik drie down (of moet je dan schrijven stond Peter drie up)? Peter speelde goed en deze eerste drie holes gelijk aan de baan. Gezellig babbelend gingen we verder en vervolgens wisselde we de volgende zes holes goed af. Dan hij en dan ik weer een plusje of gelijk. Na negen holes stond Peter weer 3 up, maar we babbelde gezellig door en zo kwamen we gelijk te staan met alleen nog de 18de hole voor de boeg. Peter kwam via een boom en een omweg met drie slagen op de ‘buur’ tee van 18 terecht en ik hoefde nog maar 86 meter naar de pin voor mijn derde slag. Waarom sloeg ik toen de bal maar 20 meter? Tja, dan lig je dus met vier op de green en met zes in de hole en Peter met vijf en dan verlies je dus op de laatste hole door een fluffje… Maar het was wat het was en super gezellig zoals het hoort, met prachtig weer en de baan was fijn en Peter won terecht!
Oeps, is er ooit een slechtere uitslag geweest in de geschiedenis van de Matchplay competitie? Ik denk het zomaar van niet. Ingemaakt, en hoe! (Note to self: boek een paar golflessen!) De dag begon prima, rustig weer, zonnetje en geen wind. We hadden afgesproken op de Edese golfclub Papendal. Henri wilde graag op een neutrale plek spelen, dat hoorde eigenlijk wel bij een Matchplay wedstrijd, zo vond hij. Prima, de Edese is 6 autominuten bij mij vandaan, en ik had er nog nooit gespeeld! Raar maar waar.
Meteen maar even een misverstand uit de wereld helpen: Friso Leunge is niet met pensioen! Ja, hij is in juli 67 geworden, en dus ja, hij heeft een AOW-uitkering en een pensioentje. Maar stoppen met werken? Nee, nee, nee. Hij heeft alleen maar afscheid genomen van zijn grootste klant: het MAX Magazine van Omroep MAX. Of ik wist dat dit het grootste betaalde weekmagazine van Nederland is, met een oplage van 240.000 exemplaren? Nee, dat wist ik niet. Is dat veel, 240.000? Ook dat wist ik niet. Het Veronica Magazine, waar Friso eerder voor werkte, had ooit, in de glorietijd (rond 2000) een oplage van zo'n 1,2 miljoen, vertelde hij. Dat waren andere tijden... De digitale wereld was nog maar net in ontwikkeling. Het Veronicablad bestaat trouwens nog steeds, nu als Veronica Superguide, met een oplage van ietsje onder de 100.000. De tijd die Friso tot 1 juli van dit jaar besteedde aan het MAX Magazine gebruikt hij nu voor nieuwe dingen. Zoals het schrijven van zijn tweede boek, wederom een thriller. De plot voor dit boek heeft hij al van a tot z bedacht, maar of het boek ook zo geschreven wordt? "Het kan maar zo zijn dat ik gaandeweg het schrijven weer andere dingen bedenk", vertelt hij op het terras van Golfclub Lauswolt in Beetsterzwaag, met mooi uitzicht op de fairway en - in de verte - de green van de eerste hole. Wat wel vast staat is dat het in zijn tweede thriller draait om een moord rond het oude paleis 't Loo, waar everzwijnen door de bossen dolen (en door plezierjagers van koninklijke bloede worden afgeschoten). Of er verband is tussen het een (een moord) en het ander (het afschieten van everzwijnen) werd me niet duidelijk. Ik vroeg niet door. Nog even geduld, dacht ik, want de planning is dat het boek in 2026 wordt uitgegeven. "Ik moet het eind dit jaar af hebben", zei Friso. Hij hoopt vanzelfsprekend op leuke verkoopcijfers, maar een bestseller? Dat wordt lastig, erkent hij. Topverkopen zijn slechts weggelegd voor erkende namen als Esther Verhoef en Suzanne Vermeer. Maar wellicht kunnen de goede kritieken op zijn eerste boek een positieve bijdrage leveren. Dat boek kreeg vier sterren in de thrillergids en werd genomineerd voor de Gouden Strop. Terug naar het golf nu. Friso was van Hilversum naar Friesland gereden om mij als wedstrijdleider van de Mr. Glow matchplay uit de brand te helpen. Hoe dat zit? Voor de herkansersronde had ik vijftien aanmeldingen, precies eentje te weinig voor een volledig bezette achtste finale. Het kostte me gelukkig weinig moeite om Friso over te halen. Hem verslaan zou meer inspanning vragen, vreesde ik. Aanvankelijk was ik optimistisch gestemd over een voor mij goed resultaat, want Friso had het laatste jaar allesbehalve een 'trackrecord' om jaloers op te worden. Een paar keer 'no return', zag ik, en de keren dat hij wel met een score op de uitslagenlijst stond vermeld, hield het qua punten met halverwege de twintig wel op. Maar uitgerekend afgelopen maandag, op de Zaanse Golfclub was, er sprake van een onvervalste comeback. Friso won in de A-categorie! Het was het resultaat van een serie golflessen, stug volhouden, blijven oefenen, nooit opgeven - in de overtuiging dat het tij ooit zou keren. Zijn wederopstanding deed me nog net niet trillen van de zenuwen, maar... ik was er niet gerust op. Enfin, ik schoot sterk uit de startblokken, met als gevolg 3 up na drie holes. Daarna liet Friso het spel zien waarmee hij op de Zaanse had gescoord; vooral zijn drives en houten waren geweldig. Nu voert het hier wat te ver om elke hole te beschrijven, maar we bleken zeer aan elkaar gewaagd. Uiteindelijk was het verschil na zestien holes slechts een, in mijn voordeel, nadat Friso zowel vijftien als zestien had gewonnen. Zou hij nu de genadeklap uitdelen? Het antwoord staat al boven dit stukje: nee, ik won zeventien en de partij was voorbij. Na afloop filosofeerden we over een nieuw schema voor de Mr. Glow matchplay per 2026, waarbij (enkele of de beste) verliezers uit de eerste ronde later alsnog kunnen instromen in het 'hoofdtoernooi', zodat herkansing ook echt een nieuwe kans op de eindzege is. Zoals recent de voetbalsters van Engeland, die het allereerste potje verloren, maar toch Europees kampioen werden. Precies zoals - in 1988 - het Nederlands mannenelftal overkwam in Duitsland. Op voorspraak van VPRO-Zomergast Simon Kuper waren zondag jl. nog beelden te zien van de voor Nederland zo succesvol verlopen halve finale, tegen (toen nog) West-Duitsland. Ik dwaal af. We spraken af dat Friso een voorstel voor zo'n nieuw schema zal proberen uit te werken. Dat is ook zo'n "nieuw ding" waar hij nu de tijd voor heeft.
Eigenlijk was ik er wel klaar mee om na elke matchplaywedstrijd meteen weer een stukje te moeten schrijven. En dat ben ik nog steeds. Maar ja, het is niet anders. Voorafgaand aan de wedstrijd in de verliezerspoule tegen Paul had ik besloten me dit keer eens goed voor te bereiden. Paul en ik hadden afgesproken op mijn thuisbaan Het Rijk van Nijmegen te spelen en wel van de blauwe tees. Aangezien ik daar nooit van speel, vond ik het slim om dat een dag voor onze wedstrijd eens wel te doen. Dat de ballen alle kanten opgingen maakte me niet zoveel uit, een slechte generale belooft tenslotte een goede uitvoering. Daarbij vond ik bij het zoeken een veelvoud van de door mij weggeslagen ballen en daar word ik altijd blij van. ‘s Avonds in bed fantaseerde ik nog over lange, rechte drives en ballen die met een mooie boog op de green landden. Niks zou een overwinning in de weg staan en tevreden viel ik in slaap. Helaas voor mij bleek de realiteit de volgende dag anders. Ik ontmoette Paul op de parkeerplaats. Echt kennen deed ik hem niet, maar ik wist wel dat het een relaxte man was. Niet het type dat met het mes tussen de tanden op de eerste tee verschijnt en alleen maar met zijn eigen spel bezig is. En dat bleek ook, want tussen de slagen door keuvelden we er lustig op los. En waar bij mij net als de dag ervoor de ballen alle kanten opgingen, daar maakte Paul vooral veel bogeys om holes mee te winnen. Met 3 up ging hij door de turn en die klap kwam ik niet meer te boven. Na de 15e hole was het gebeurd en schudde ik Paul de hand. Ondanks mijn verlies kijk ik terug op een geslaagde dag, want elkaar een plezierige dag bezorgen, dat was ons zeker gelukt. En met een meer dan terechte winnaar als resultaat. Gefeliciteerd Paul! Helaas zijn we wel vergeten een foto te maken. En Louis, als die verliezersronde voor de verliezers van de verliezersronde er komt (zoals voorgesteld door René), dan geef ik me bij deze graag op.