Gelpenberg 2026

Er zijn golfers die zich ieder detail herinneren van de banen waarop zij hebben gespeeld, ook al was het maar één keer. “Hole 3 heeft een dogleg naar links. Voor de green ligt een diepe bunker en rechts ervan ook. Op hole 8 staat een boom midden op de fairway.” Die details toveren zij foutloos uit hun hoofd. Ik herinner mij nooit wat. Ik herken ook niets als ik een baan betreed die ik al twee of drie keer eerder heb gespeeld.

Op de Gelpenberg was het niet anders. Ook daar was ik al eens eerder geweest, want bij het binnenstappen van het restaurant kreeg ik een aha-erlebnis. Dat was niet zo vreemd voor iemand die meer talent heeft voor horeca dan voor golf. Gelukkig zat ik even later in een flight met onze onvolprezen wedstrijdleider René en zijn aimabele assistent Ger. Zij hielpen mij alle 18 holes door.

Golfdag van mijn leven
Daar waar René – zeker op de eerste 9 – totaal zijn dag niet had en Ger steady speelde, had ik op de eerste 13 holes de golfdag van mijn leven. De drives belandden zonder uitzondering op of vlak naast de fairway en vlogen – voor mijn doen dan – tamelijk ver. De approaches waren efficiënt en het afronden liep ook lekker, op een viertal korte puttjes na.

De onderlinge sfeer was ontspannen – hoe kan het anders – met deze aardige mannen. Geen chagrijn bij mindere slagen, eerder vrolijk cynisme. Toen we hole 9 verlieten, stonden er 21 stablefordpunten op mijn scorekaart en drie holes later wees de teller zelfs 28 aan. Mijn beste ronde ooit. Tot zover dan.

“Begin het wedstrijdverslag maar alvast te schrijven”, opperde Ger.

“Ja, jij gaat vandaag winnen Jan, dat kan niet anders”, meende René te weten.

Dát hadden zij natuurlijk niet moeten zeggen.

De resterende vijf holes liep ik rond als een dolende dodo. Zoals wel vaker op een voor mij (opnieuw) onbekende baan raakte ik volledig de weg kwijt. Mijn marker René kon niet anders dan drie strepen noteren, met daaromheen nog vier schamele puntjes. Enigszins ontredderd stapte ik van de baan.

“Dat verslag hoef ik niet meer te schrijven”, dacht ik meteen.

Bij de nazit hielden René en Ger (die overtuigend tweede werd!) mij voor dat enige trots hier wel gepast was. Zij hadden mij nog nooit zo voortvarend zien spelen.

Even later bleek ik met 32 punten toch de uiteindelijke winnaar te zijn in de B-categorie. Ja, zelfs overall winnaar, doordat Sietse Herrema met zijn 36 punten (handicap 3.6!), als gastspeler namens de NGF, medeorganisator van dit toernooi, niet meedeed voor de OOM.

Voor de prijsuitreiking roemde onze praeses Martijn de prachtige baan die De Gelpenberg is en de zoveelste geweldige ontvangst door manager Ellen Kroes en haar brigade. Ellen gaat met pensioen, dus dit was haar laatste keer. Martijn gaf haar een warme omhelzing, een mooie bos bloemen en een origineel NVGJ-kunstwerkje.

Vrijkaarten Solheim Cup
Sietse doneerde namens de NGF aan de winnaar in de A en de winnaar in de B twee vrijkaartjes voor de naderende Solheim Cup. In de A gingen die naar hemzelf, maar hij was zo sportief ze direct te verloten. Madelon trok het juiste lootje. De andere winnaar was ik uiteindelijk.

De baan bleek met die weinig vergevingsgezinde heide voor de meesten toch wat moeilijk en ook wat lang. Hoe dan ook, ik voelde mij verguld. Peter Boogaard, die de prijsuitreiking met verve deed, memoreerde nog dat het weer enorm had meegezeten en dat hij naast de grazende schapenkuddes langs de baan veel unieke vogels had waargenomen, waaronder zelfs twee uilen.

Die had ik natuurlijk niet gezien. De schapen wel, want die liepen in mijn beleving haast hinderlijk in de weg.

Volgend jaar ben ik er weer bij op De Gelpenberg, hopelijk. Het clubhuis zal ik onmiddellijk herkennen, maar de holes zullen opnieuw nieuw voor mij zijn.