Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
Categorie A
Categorie B
Sponsoren
Categorie A
Categorie B
Sponsoren
Na tien gespeelde partijen, drie partijen die nog gespeeld moeten worden en (helaas) drie keer opgave-zonder-te-spelen ('walk over') is de Mr. Glow Matchplay toe aan de tweede ronde, ook wel bekend als ‘de achtste finales’.
Het liep best goed. Ik ging verder waar ik op Catharinenburg mee geëindigd was. Prima golf spelen. Een drive van 229 meter, een houten drie er achteraan van 209 meter. Op 5,90 meter van de vlag. Putt voor eagle. Tap-in birdie. Peter had ondertussen de hele rechterkant van de eerste hole op Wilnis gezien. Geen vuiltje aan de lucht. Want ook dat was al verholpen: de golfbanen snakten ernaar en op 13 mei was het zover. Er trok een fijne douche over het land. De bui was Wilnis net gepasseerd, dus wij hadden keurig weer. De natuur op Golfpark Wilnis ontwaakte. Alles leek net wat groener dan anders. En in het openbare dierenpark, dat moet wel, want ik heb zeker 582 konijnen gezien, brutaal, voor me langs lopend op de driving range, totaal niet schuw. Maar ook tientallen fazanten. Prachtige eksters. Eenden die een mannenavond hadden: twaalf woerden lagen te slapen rondom één vrouwtjeseend. Geen idee wat er gebeurd was. Alles leek voorbestemd voor een fijne lenteavond met golf. Plus 2 kwam ik door de turn heen. Vier bogeys, twee birdies en drie parren. De tussenstand: 2UP. En drie van de vijf holes waar Peter een slag kreeg waren al gepasseerd. En toen... "Greenfee ruilen voor een pafje", stelde Peter voor, nog voor we de ronde begonnen. Ik vond het een prima deal. De eerste draaide hij nog zelf. Maar dat werd een mini sigaar. Dichtlikken lukte niet echt. Het kwam door de rijstevloei, zei Peter. Ik liet hem even, maar draaide de tweede, de derde en de vierde maar zelf voor hem. We genoten. Peter kletste honderduit. Vertelde over de familie die het park heeft gebouwd. Een boerenfamilie waar inmiddels twee dochters het roer hebben overgenomen van vader. Die is onlangs verongelukt. Zijn tractor kantelde. Peter weet veel dingen. Zo wijst hij me op een Mariabeeld. Bij hole acht. Toen ging het nog goed. Ze moet me niet meer, denk ik. Als afvallige moet je natuurlijk wel af en toe gestraft worden. Of de familie uit het katholieke zuiden komt weten we niet. Maar de vlaggen op de greens hebben wel een Brabants bontje. Of is dat een hint naar de Major van het Zuiden? Terwijl Peter steady doorspeelt, struggle ik. Op 13 een putt van negen meter. Van Peter. Erin natuurlijk. Op precies het verkeerde moment. Een drieputt op 14. Een waterbal op 15. En dan is het ineens dormie 3. Huh?! Hoe ben ik hier nu ineens beland? Ik speelde toch puik golf de eerste negen? Peter babbelt rustig door. Zijn vrouw heeft haar pols gebroken. Ze was op bezoek bij een kunstenares in Amsterdam, miste een traptrede en pats. "Het is een lelijke breuk. De ene dokter zegt opereren en de andere, die dat dus niet zegt, zoek ik nog even op. Ik wil een second opinion", aldus Peter. Acht bogeys en één quadruple bogey later staat het 2&1 voor Peter Boogaard. Tijdens de balletjes uit de saté, een specialiteit van Wilnis, praten we over AI, over bedrijfsovernames, over zijn kinderen, over de mijne, over Ajax, over Mike Toorop die een pakslaag heeft gekregen van een ventje van 18 in de competitie, terwijl hij 's ochtends nog tegen zijn vrienden had gezegd: 'ik caddie jullie vanmiddag wel. Ben toch zo klaar met hem'. Ai. En dit keer bedoel ik geen artificiële intelligentie. Het was een mooie avond op Wilnis. Maar ik heb wél verloren.
De een zat tot ver in april in zijn tweede landliefde Puglia, de ander ging in april en mei naar zijn tweede huisje in Uelsen. Vervolgens ging de een begin mei op Surprisereis-herhaling naar Denia, de ander was druk met colleges voor zijn geschiedenisminor ‘Van wie is de stad?’ aan de Universiteit van Amsterdam. Oftewel: never the twain shall meet before the 11th of May. Last but definitely not the least: omdat de ander meer angst heeft voor de al aangewezen volgende tegenstander dan de ander, gooit eerstgenoemde zijn handdoek in de ring. De een is Pim, de ander is Ger. De geplande volgende ontmoeting in dit deel van het Mr. Glow-schema is Pim Donkersloot vs Mr Golfperfect (Peter van Weel).
Halfweg Halfweg kon het roer woensdagochtend 29 april om op de A9, Cara had een afslag gemist(foto onder). Poging twee lukte op 6/5 beter, allebei op tijd op Wilnis, waar Cara een noordoosterbriesje moeiteloos onder de duim hield, nu geen afslag miste en 15 slagen achterstand wegwerkte naar 5 & 3 op de 15e. Prima nazit. Dank voor je aangenaam gezelschap Cara!
Soms zit het mee …… en soms zit het tegen. Deze matchplaywedstrijd was ik overgeleverd aan Frank Huiges; iemand met wie ik nog niet eerder had kennisgemaakt of gespeeld bij de NVGJ, maar dat maakt het juist zo leuk. Wat een prachtige golfswing heeft die man. We hebben afgesproken op De Zaanse (mijn homecourse) maar voor Frank ook geen onbekende baan omdat hij hier vorig jaar samen met Hélène ook de matchplay wedstrijd had gespeeld. Bovendien komt hij hier wel vaker omdat dit voor hem makkelijk bereikbaar is vanuit Amsterdam.
26.05.2026
10.07.2026
Categorie A
Categorie B
Sponsoren
© 2009-2023 Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten.
Alle rechten voorbehouden.
Privacy Statement en Copyright
Deze website werd gerealiseerd door Dirk
