16e Jaski Open - Sluispolder 2026

Nee, een groot fan van The Beatles ben ik nooit geweest. The Doors en The Byrds waren meer mijn smaak. En Yellow Submarine was zo ongeveer het verschrikkelijkste liedje dat die lui produceerden. Toch had ik wel begrip voor deze klaagzang tijdens het sterrendiner op Sluispolder, waar al zo lang het Jaski Open wordt gespeeld en waar ik bij alle deelnames nooit meer dan 30 punten had gescoord.

Vanwaar dat absurde aantal van 42 punten, dat overigens door een flink aantal spelers in de B-categorie werd benaderd? Geen les van een pro, niet vaker dan zo’n acht keer per jaar 18 holes spelen – ik ben geen lid van een andere club – waarvan bijna alle keren met de NVGJ, en af en toe wat gepruts op het afzichtelijke negenholes-par-3-baantje in Weesp, waar je dikwijls vergeefs naar je bal zoekt in de bergen ganzenshit en hopen gemaaid gras. Regionale golfers wachten dan ook met smart op de aanstaande wedergeboorte van golfbaan Naarderbos, waar in het verleden ook de NVGJ heeft gespeeld. Wél veel naar golf kijken op Ziggo Golf en naar de puike instructiefilmpjes op YouTube.

Wat veel belangrijker was op Sluispolder: fraai weer, perfecte fairways en greens en een buitengewoon gezellige en relaxte flight. En je vooral nergens aan ergeren, zoals aan slow play van collega’s en aan drie opeenvolgende ballen die in het water verdwenen. En zowaar iets aan coursemanagement doen, dus niet immer ervoor gaan, maar ook eens rustig opleggen. Flightgenoten Anneke Groen, die al vrolijk babbelend keer op keer haar bal kaarsrecht 40 meter verder sloeg, en de onverstoorbare Ger Laan, reeds tweemaal zegevierend op het Jaski Open, hadden een indringend verleden samen.

Ger: “Anneke heeft mijn leven gered.” Refererend aan de periode waarin Gers leven in puin lag vanwege terroriserende allochtone buren – waarvoor aandacht was in Vrij Nederland en in een column van Rob Hoogland – en Anneke in de Rode Hoed de toenmalige Amsterdamse wethouder Aboutaleb bij de kwestie betrok tijdens een bijeenkomst over integratie. Met levensreddende gevolgen voor Ger.

Felicitaties waren vooral op hun plaats voor organisatoren Rob en Willy Hoogland, die het al veertig jaar met elkaar uithouden. De omvangrijke prijzentafel kon er makkelijk vanaf, want de vestiging van Jaski in Bangkok blijkt als een tierelier te lopen. Willy’s clientèle is daar niet zo weg van CoBrA als in de galerie in de Nieuwe Spiegelstraat, maar koopt gretig ander modern werk. De roemruchte verloting, met een fraai schilderij van Corneille als gewild kunstwerk, werd terecht gewonnen door Friso, die al tijden geen deuk in een pakje boter slaat, maar er desondanks dus met de hoofdprijs vandoor ging.

De andere twee winnaars kregen, naast nuttige zaken als ballen en wijn, als beloning een stuk hout mee dat waarschijnlijk geen plek aan de thuiswand verdient. Het Jaski Open zal ook dit jaar weer als een hoogtepunt op onze kalender worden aangemerkt.