Hooge Graven 5e Christiane Trophy 2026

Er zijn regels bij de NVGJ die, mijns inziens, te vaak met voeten worden getreden. Een daarvan is dat de winnaar het verslag schrijft. Best logisch eigenlijk, want wie wint heeft ook wat te vertellen.

Bij de matchplaywedstrijden is het precies andersom; daar schrijft de geslagene over zijn overwinnaar. Een kleine hommage, een mooi gebaar.

Maar zo ging het niet. Alweer.

Want Marijke Brouwers (37 punten) won in de A-categorie en Hannie Verhoeven verpletterde de concurrentie in de B-categorie met maar liefst 39 punten. De Brabantse dames konden in Engeland tijdens het EMGJ nog geen potten breken, but can they do it on a regular Monday at the Hooge Graven in Arriën? Het antwoord daarop was: jazeker!

Toch wilden ze allebei niet schrijven. De smoesjes vlogen in het rond. En om mij een beetje in te palmen keken ze me vragend aan met van die schattige Bambi-ogen. ‘Aaah toe, Anton. Wil jij niet wat leuks schrijven?’

Frank Huiges, die het gesprek aanhoorde, bracht er nog tegenin: "Doe dat nou niet. Het moet wel gezellig blijven!"

Ik zou ervoor kunnen kiezen om nu een meedogenloos stuk te schrijven. Maar ik heb m’n portie al gedaan. En het in beton gegoten eigen gelijk van sommige gesprekspartners maakt me ook moedeloos. Wie niet meer bereid is te luisteren naar de andere kant heeft namelijk altijd gelijk.

Een koopje

Vijfenzeventig euro kostte de dag. Een koopje. Want alleen de greenfee is al meer. En zoals gebruikelijk bij de NVGJ-wedstrijden kregen we daar ook nog eens een ruim pakket aan hospitality en catering voor aangereikt.

Koffie met wat lekkers (een krentenwegge!!). Een borrel met bittergarnituur. En een heerlijk dagmenu. Hans Terol klaagt al jaren steen en been dat er niets meer te organiseren is voor dat geld, maar toch slaagde hij er ook dit seizoen weer met verve in om een dijk van een programma neer te zetten met louter topbanen.

Oh wacht, kleine correctie: dit had natuurlijk zo moeten zijn. Want dat was het niet! Aan de voorbereidingen lag het niet. Aan de inzet van trotse sponsoren, Frank Uijlenbroek en zijn vrouw Christiane ook niet. Maar de Hooge Graven heeft nogal last van een zelfgenomen besluit van enkele jaren geleden. Hotel de Zon, vermaard in en om Ommen, was aangetrokken als cateringpartner om het clubhuis van de werkelijk prachtige golfbaan te runnen. En in eerste instantie leek dat nog goed te werken ook. Na COVID had de baan, net als iedereen, grote moeite om de vacatures in de horeca te vervullen en al snel keek de club naar een verlies van ca. 80.000 euro in de boeken op de horeca. Hotel de Zon zag het wel zitten, bedacht arrangementen voor haar hotelgasten, maakte prachtige combinaties met de keuken van het hoog aangeschreven hotel en nam het restaurant/clubhuis voor haar rekening.

Maar binnen de kortste keren verpieterde de samenwerking tot een gaar pruttelpotje. Een beetje zoals het dagmenu van deze dag: een stoofpotje, een mootje magere zalm van anderhalve centimeter breed en een drapje dat leek op... ja, weet ik veel. Alsof het al eens eerder gegeten was.

Ik bestelde zelf maar een frietje.

De krentenwegge was ook niet helemaal gelukt. De mail van Frank ten spijt. Op een tafel ergens achteraf in een hoek stonden de kopjes en schoteltjes op elkaar gestapeld zoals je dat ook ziet op begrafenissen. Alleen krijg je daar dan nog een Sprits bij. Een begrafenis is niet compleet zonder Sprits. Al verklapte Madelon wel dat zij de voorkeur gaf aan "een natte cake". Ook een goed alternatief voor het laatste koekje dat je doorgeeft aan vrienden en bekenden.

De drankjes later die dag werden wel geserveerd. Of nou ja, ze werden doorgegeven aan de kop van de tafel, als emmers water bij een dorpsbrand. Ik bood aan om de stapel lege glazen op een dienblad te zetten. Gewoon, om te helpen. Ik kreeg een snauw terug. Dat mocht niet. Vanwege de gewichtsverdeling. Serieus? Wat had je dan gedacht? Dat ik ze expres allemaal op de rand had gezet, lieverd? Om jou daarna te zien balanceren als een circusact richting de keuken? Zie ik er zo sadistisch uit? Vijf glazen op een dienblad. En dan denken dat je genaaid wordt door je gasten. In Ommen ligt blijkbaar een Arbo-tabel waar ik geen weet van heb.

Het bittergarnituur en de muntjes parkeren we even voor straks. Want anders begin ik nog op een vakbondsman te lijken. Laten we het over golf hebben.

De parel van het Noorden

De Hooge Graven noemt zichzelf de parel van het Noorden. Die term is inmiddels ook wel een beetje uit. Want elke club is wel ergens de parel van. Maar ik geef het graag toe: de baan is top. Niet een beetje top. Gewoon écht top.

De fairways lagen erbij alsof iemand ze die ochtend met een nagelschaartje had bijgewerkt. De greens rolden zoals greens eind oktober eigenlijk nooit rollen. Al waren de pinposities bij tijd en wijle lelijk gestoken. De heide was dan niet zo paars als in haar hoogtijdagen, maar met die bruinpaarse, roestige kleur tussen de berken, een zon die haar best deed en de kou en de invallende duisternis die al vanaf drie uur merkbaar aanwezig waren, was het alles bij elkaar een schitterend plaatje. Een majortoernooi op zo'n baan. Dan heb je geen excuses.

Al hadden sommigen die wel.

Thuisblijvers

Die laatste major nog belangrijk voor de Order of Merit? Met majorbonus, met de finaleplaatsen op het spel? Mwah. Robert Elsing en Henri van der Steen hadden eens naar de Order of Merit gekeken en gedacht: dat zit wel goed. Zo’n vaart zal het wel niet lopen. Ongetwijfeld lagen er andere en goede redenen aan ten grondslag hoor. Daar wil ik even vandaan blijven. Ik val ook maar in voor Marijke en Hannie.

In categorie B dachten Harald Taylor, Ron Buitenhuis, Ron Peereboom Voller, Olga Commandeur, Jan van Galen, Hans Terol en Bertold van Wulfften Palthe er net zo over. Zeven man uit de top dertien: thuis. Hannie Verhoeven rook haar kans. Zij sloeg 39 punten bij elkaar, de beste score van de dag, en sprong van plek dertien naar plek zes. Olga zakte uit de top acht. Jan, Hans en Bertold zakten mee.

De finale volgende week op de Goyer voor de B-categorie is zeer mager bezet. Iets waar de wedstrijdcommissie echt iets aan moet doen. Het kan niet zo zijn dat je een finaleplaats behaalt en besluit je vakantie in Italië toch echt belangrijker te vinden. (Dan maar een week ruzie thuis, Roland. Hup.) Jeetje. Dan kun je gewoon een ster achter je naam krijgen, een hogere eer bestaat simpelweg niet in het leven van een NVGJ-er en dan kom je niet.

René stond achteraf een tijdje te rekenen, haalde het hoofdstuk met bijzondere uitzonderingen in het reglement er nog maar eens bij en kwam tot zes ingevulde finaleplaatsen in de B voor volgende week. Het reglement staat niet toe dat de nummers 11 en lager ook doorschuiven naar de finale. En gelukkig maar. Niet dat ik het Hans Terol en Jan van Galen niet had gegund hoor. Maar anders wordt het een ster met een sterretje erachter, als je de sterren nog geteld krijgt in deze zin.  

Bij de sponsoren bleef naamgever Eric Venghaus van ZVM ook thuis. Het zal allemaal wel niet zo'n vaart lopen. Alwin de Rijke had 39 punten nodig om hem te passeren en sloeg er 34. Kick Willemse had er 41 nodig en sloeg er 27. Eric had gelijk. Hij blijft bovenaan zonder een bal te slaan. En hoewel Jolanda maar liefst 20 keer heeft meegedaan dit seizoen, zijn haar beste drie resultaten bij elkaar toch maar goed voor de vierde plaats.

In het vizier

Om 12.08 uur sloegen Cara de Vlaming, Martijn Paehlig en ik af van tee 1. Dat was geen toeval. De wedstrijdcommissie had de spelers die in de Order of Merit nog over elkaar heen konden buitelen netjes bij elkaar gezet. Martijn had mij in het vizier. Ik had op mijn beurt weer Cara in het vizier. En voor ons liepen Eric Korver en Frank Huiges.

Ik hou op elke hole mijn score bij én die van mijn flightgenoten. Dat doe ik altijd. Het is een aanwensel dat ik heb overgehouden aan mijn vrouw. Die weigert nog wel eens scores op te schrijven. Vooral wanneer de frustratie hoog is. Je ziet op haar kaart altijd precies wanneer ze geknapt is. Daarom heb ik mezelf aangeleerd altijd voor de hele flight (ja, ik gebruik dat woord gewoon) te schrijven.

Er zijn mensen die zeggen dat je, wanneer je bezig bent met de scores, gaat denken in plaats van gedachteloos spelen. Maar zelf vind ik het gewoon prettig. Altijd weten wat er aan de hand is.

Cara had vorige week op Dirkshorn nog keurig gewonnen met 35 punten. Ze maakte er in Ommen 28. En Martijn 26. En dat was precies zoals hij het zelf al verwacht had. Haha! Onze voorzitter weet als geen ander hoe het spel tussen je oren kan gaan zitten, weet ook dat de oplossing niet is om daar dan je aandacht op te focussen, dat heeft hij al tientallen, zo niet honderden keren opgeschreven in zijn leven, maar dan ging het over anderen. Martijn heeft seizoen 2026 al een tijdje geleden voor zichzelf afgschreven en snakt naar het einde. De ommekeer komt vast op Valderrama. Wat?! Valderrama? Gaat hij daar spelen? 

Na negen holes stond hij keurig op zestien puntjes. Maar zelfs dat hielp hem niet om met frisse moed aan de tweede negen te beginnen. Er volgden er slechts nog tien in de moeilijkere boslus.

Zelf had ik een zeer onwillige driver. Maar met ‘handige handjes’ en stevige reflectiegesprekken met mezelf hield ik de boel goed bij elkaar. Achttien punten op de eerste negen, achttien punten op de tweede negen.

Op de 14e vond ik een ijzer 7. Een Cleveland. Hij lag bij de green. En ik deed hem in mijn tas. Je weet nooit wie je er gelukkig mee kunt maken. Het bleek de zeven van William Wollring. William had geen dag om over naar huis te schrijven, 19 punten, maar toen ik hem zijn club teruggaf, was hij als een kind zo blij. Het blij van iemand die een oude vriend terugziet op een perron. Hij gaf me daarom een boek. Zie je! Toch goed geweest dat ik hem in m'n tass stopte. Dat boek, daar kom ik zo nog even op terug.

Zeventig centimeter

Zeventig centimeter is korter dan de putter zelf. Het is de afstand waarop er in veel vriendschappelijke rondjes wordt gezegd: pak die maar op. Nu doe ik dat sowieso niet. Maar bij de NVGJ hebben we gelukkig ook de regel dat dit simpelweg niet is toegestaan.

Dit was de laatste major van het seizoen. Dan kan zo’n putt van levensbelang zijn.

Ik stond boven de bal en de gedachte gingn door mijn hoofd heen: je zou deze missen zeg.
Ik miste.

Met 36 punten kon ik heel goed leven. Tot Marijke binnenkwam. Met 37. “Heb je dat kut wijf weer hè” zei ze tegen me. Ik was het op dat moment roerend met haar eens.

Eén puntje. En oh oh, wat deed dat puttje op 16 op die manier nog extra pijn zeg.

Want het ging niet alleen om de dagzege. Mijn 36 punten waren met de majorbonus 430 punten waard en veegden de 23 punten van Texel uit mijn beste zeven. Plus 200. Van plek 6 naar plek 4.

Precies zoals de voorbeschouwing van vorige week voorspelde. Die was geschreven door AI. En bleek de laatste weken akelig betrouwbaar. Bij de EMGJ in Sussex voorspelde hij ook al dat Nederland laatste zou worden. Ze werden ook laatste! (Ja, duhh. Als ze verliezen is het zij hè. En als we winnen, dan is het wij!).

Nu voorspelde de machine dat de grootste hefboom in categorie A bij de nummer 6 lag. Wat de machine niet wist: Frank Huiges staat nu derde met 2600. Ik sta vierde met 2590.

Tien punten. In Order of Merit-taal: precies één stablefordpunt. Eén puttje dus. Ja, precies. Die van zeventig centimeter.

Die verrekte Frank. Die zo graag wilde dat het gezellig bleef en ik vooral niet moest schrijven. Volgende week op de Goyer begint hij met 25 startpunten meer dan ik.

Na de prijsuitreiking maakte René Brouwer de pairings voor de finale bekend. En toen hij mijn naam noemde, riep hij er vrolijk achteraan: "Hij was ervan overtuigd dat hij derde zou staan!"

Dat is niet waar, hoor. Ik achtte het alleen een reëel scenario. Dat is iets anders.

Louis Westhof miste de finale op twintig punten. Twee stablefordpunten. Iedereen had vandaag ergens zijn eigen zeventig centimeter. Een slap kaartje in je beste zeven kan pijn doen. Je denkt het hele seizoen: het zal wel niet zo’n vaart lopen. Tot er plots twintig punten tussen jou en de Goyer zitten.

Bittergarnituur

Om half vijf was de borrel, met bittergarnituur. Dat kwam ook niet. De Hooge Graven had ook niet gereageerd op die mail van sponsor Frank Uijlenbroek. Mails van de man die de prijzentafel van die dag voor zijn rekening nam niet beantwoorden? Dat kan dus gewoon in Ommen.

Muntjes

Ik weet dat er ronkende verhalen zijn over de gigantische voorkeurspositie die we als NVGJ-ers in het verleden hadden. Wie een rondje zijn handicap haalde kon zomaar getrakteerd worden op een wedstrijd van Barcelona kijken, inclusief hotelovernachting en vlucht.Ofzoiets.

Tegenwoordig is het wat moeizamer. De prijzentafel was nog steeds uitstekend. Maar ik wil het even hebben over de muntjes. Op de laatste major van het jaar werden het twee muntjes. Twee Rivellaatjes. En dat was het dan. Voor de rest mocht je elke keer van je tafel af en naar de bar lopen om af te rekenen.

Aan tafel zag je überhaupt niemand.

Het schijnt dat toen ze allemaal ingeleverd waren, het emmertje nog eens omgekiept is en opnieuw aan Paul Boehlé gegeven. Kregen we er nog eens twee. Tenminste, voor zover de voorraad strekte. Want zelf heb ik er geen gezien. Een pinda voor een olifant.

Hotel de Zon bleek op deze maandag bezig aan haar laatste contractdag voor de Hooge Graven. De motivatie was ver te zoeken. Ze zijn inmiddels de deur uit. Het bestuur heeft het contract opgezegd. En nu? Wil de club het weer zelf doen?

Aan tafel

Aan tafel begreep ik weer waarom Frank Huiges had gezegd dat het wel gezellig moest blijven.

Want aan tafel ging het over politiek. Dat is bij een vereniging vol journalisten natuurlijk vragen om moeilijkheden. Iedereen heeft een mening, en iedereen vindt dat die mening ertoe doet. Anders waren we wel loodgieter geworden.

Vandaag (27 oktober) kiest Israël een nieuwe Knesset. Op 3 november zijn de Amerikaanse midterms. En dus werd er aan tafel met een zeker genoegen vooruitgekeken. Netanyahu kan verliezen! De partij van Trump kan verliezen! Je zag mensen er bijna van watertanden. Meer dan van de zalm.

Dat verkneuteren. Dat zegt toch zoveel. Het gaat niet meer over wat er beter moet. Het gaat over iemand zien vallen.

Daarna kwam het rijtje dat je al ziet aankomen, nog voordat het pruttelpotje op tafel staat. Trump, Netanyahu, Poetin. Ze werden even in één adem genoemd. Eén pot nat.

Tja. Je mag van mij best een hekel hebben aan Trump en Netanyahu hoor. Desnoods verafschuw je ze. Maar ze op één lijn zetten is niet meer dan wanstaltig. Poetin verliest geen verkiezingen. Wie tegen Poetin opkomt, belandt in een strafkamp of valt uit een raam. Dat is toch een wezenlijk ander soort pruttelpotje.

Dat weet iedereen

“Hoezo? Trump is gewoon corrupt. Dat weet iedereen.”

‘Dat weet iedereen.’

De drie gevaarlijkste woorden in de journalistiek. Want ‘dat weet iedereen’ is wat je zegt als je allang gestopt bent met nadenken.

Hij zit in crypto! Klopt. Hij bevoordeelt zijn familie! Daar valt ook best wat van te vinden. Smakeloos? Ja. Maar na tien jaar waarin honderden journalisten dag in dag uit bezig zijn geweest hem te kielhalen, is er nog altijd geen veroordeling voor corruptie. 'Dat kwam omdat hij het Hooggerechtshof in zijn tang zou hebben.' Oh? Toevallig datzelfde hof dat in februari met 6 tegen 3 zijn tarieven afschoot? En bij die zes zaten ook nog eens twee rechters die hij nota bene zelf had benoemd. Zo’n vaart loopt het dus niet met die tang.

Als Trump morgen een middel tegen kanker uitvindt, zijn er mensen vóór kanker. Zo ver is het gekomen. Het is belangrijker van wie iets komt dan wát er komt.

En zo is de haat naar Israël ook te verklaren. Mensen willen alles haten waar de mensen met wie ze het oneens zijn vóór zijn. Trump steunt Israël, dus Israël is verdacht. De logica van het schoolplein. Jij vindt hem aardig, dus ik vind hem stom.

Ik heb nog even geprobeerd te zeggen dat je voor een goede mening vooral veel moet lezen. Van alles. Ook van de kant waar je het niet mee eens bent. Want als je alleen leest wat je eigen bubbel leest, weet je zeker dat je ernaast zit. En dat geldt ook voor de NOS. Wie alleen de NOS kijkt, weet wat de NOS denkt. Dat is iets anders dan weten wat er gebeurt.

Het werd niet erg gewaardeerd. Ik had het kunnen weten. Frank had me gewaarschuwd.

Hoe onze vrijheid sterft

Gelukkig was er nog William.

William Wollring, de man van het ijzer 7, gaf me een boek. Hoe onze vrijheid sterft, van Keyvan Shahbazi. Het ligt pas over een paar dagen in de winkel. William had het al omdat de uitgeverij van zijn zoon het boek heeft uitgegeven.

Shahbazi werd als tiener in Iran opgepakt en gemarteld, vluchtte in 1983 naar Nederland en werd hier psycholoog, schrijver en adviseur van ministers. Hij weet als geen ander hoe het refrein van deze dag klinkt: ‘Het zal allemaal wel niet zo’n vaart lopen’.

In Iran noemden ze het voorjaar van 1979 de lente van vrijheid. Iedereen verwachtte vrije verkiezingen. Toen kwam het referendum over een islamitische republiek. Een ruime meerderheid stemde plots ja. Het zou allemaal wel niet zo’n vaart lopen, toch?

Het liep wél een vaart. Jaren later herkende Shahbazi op televisie de man die hem had gemarteld. Als president van Iran.

En ondertussen werd er op de Hooge Graven, tussen de magere zalm en het frietje, heerlijk vrij gepraat. Met overtuiging, en met heel weinig twijfel. Dat is ook vrijheid. Het soort vrijheid dat je pas waardeert als je hem kwijt bent.

Op naar de Goyer

Volgende week, op 2 november, spelen de finalisten op de Goyer in Eemnes de ZVM Masters. Dan vervallen alle punten waar we het hele seizoen zo druk mee hebben gerekend.

Ik ga deze week putten. Korte putjes. Duizend stuks, desnoods. Ik denk dat ik een glas in de gang zet. Eentje hoor, want je moet wel de gewichtsverdeling in de gaten houden. Oké. Dit slaat nergens op. Maar toch. 

Marijke, Hannie: bedankt dat jullie het verslag aan mij lieten. Ik heb toch niets te doen. Volgend jaar schrijft de winnaar het weer zelf. Dat staat in de regels. En ik zou willen pleiten dat dit niet langer onderhandelbaar is.

En Frank? Het moet wel gezellig blijven, zei je. Ik kijk nu al uit naar onze ronde van aanstaande maandag. Eén ding spreken we af: de politiek laten we voor wat het is. En we concentreren ons op de belangrijkste bijzaak van het leven: golf.

Want zo’n vaart zal het allemaal niet lopen, toch?

(Voor de fetisjisten: het zijn dit keer 3248 woorden, maar ik heb geen zin om te schrappen. Zo'n vaart zal het niet lopen toch?)