Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
3 uur geleden
Let op: dit stuk is geschreven door AI. Op basis van de klassementen, uitslagen en verslagen op deze site. Zit er een rekenfout in, dan weet je bij wie je moet zijn. Of eigenlijk: bij wat.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
En dat maakt maandag spannender dan het lijkt. De acht besten van categorie A en B gaan door naar de finale. Daar vervallen alle OoM-punten, maar je eindpositie bepaalt wel je startkapitaal: 250 punten voor de nummer 1, aflopend via 200, 175, 150, 125, 100 en 75 naar 50 voor de nummer 8. Het verschil tussen plek 1 en plek 8 is dus al 200 punten voordat er één bal is geslagen.
Dat die startpunten ertoe doen, bleek vorig jaar op Rijk van Nunspeet. Marijke Brouwers won de dag met 37 punten, maar de Charles Taylor Trofee ging naar Foeke Collet.
Daar komt bij dat het maandag een major is. Waar je bij een gewone wedstrijd hooguit 30 bonuspunten pakt, gaat er maandag 80, 70, 60, 50, 40, 30, 20 en 10 bonus naar de top 8 per categorie. Wie dit seizoen tot nu toe de maandag thuis een beetje heeft laten lopen, kan in één middag een hoop goedmaken. En wie denkt veilig te zitten, kan nog verrast worden.
Henri van der Steen gaat met 2720 punten aan kop, 80 punten vóór Robert Elsing. Robert speelt maandag niet en staat dus stil. Achter hem zitten vier spelers die in één middag nog flink kunnen schuiven.
| Pos | Speler | Sterren | Kaarten | Beste 7 | Achter op Henri |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Henri van der Steen | 7 | 17 | 2720 | 0 |
| 2 | Robert Elsing | 0 | 12 | 2640 | 80 |
| 3 | Frank Huiges | 0 | 11 | 2570 | 150 |
| 4 | Eric Korver | 0 | 11 | 2540 | 180 |
| 5 | Cara de Vlaming | 0 | 13 | 2400 | 320 |
| 6 | Anton Kuijntjes | 1 | 7 | 2390 | 330 |
| 7 | Martijn Paehlig | 2 | 9 | 2360 | 360 |
| 8 | Marijke Brouwers | 1 | 12 | 2340 | 380 |
| 9 | Pamela Sturhoofd | 3 | 9 | 2160 | 560 |
| 10 | Peter van Weel | 0 | 7 | 2120 | 600 |
| 11 | Louis Westhof | 1 | 6 | 2020 | 700 |
De rekensom. Een nieuwe score telt alleen als hij hoger is dan je zwakste van de zeven die nu meetellen. Wie een slappe kaart in zijn beste 7 heeft staan, heeft dus de meeste ruimte. En dat zijn niet per se de spelers die je zou verwachten.
Concurrenten in één flight. De wedstrijdcommissie heeft de spelers die onderling kunnen verschuiven bij elkaar ingedeeld. Om 12.08 uur slaan Cara, Anton en Martijn af van tee 1, en tegelijk vertrekken Henri, Frank Huiges en Eric Korver van tee 10. Marijke en Louis gaan om 12.00 uur samen van tee 10. Wie wil weten hoe hij ervoor staat, hoeft maandag alleen maar naar de kaart van zijn flightgenoot te kijken.
Henri is de nummer 1 bijna niet meer af te pakken. Frank en Eric zouden maandag allebei rond de 41 punten moeten maken én winnen. Dat kan, Frank sloeg er op de Zaanse 43, maar het is geen weddenschap waar je je huis onder zet.
Plek 2 ligt wel open. Robert zit thuis op 2640 en kan alleen toekijken. Eric Korver heeft nog een 29 van de Gelpenberg (300 punten) in zijn beste 7 staan. Met 410 punten, dus bijvoorbeeld 33 punten en winst, 34 en tweede of 35 en derde, gaat hij erover. Voor Frank Huiges geldt ongeveer hetzelfde: zijn zwakste meetellende kaart is hooguit 330 punten waard, dus ook hij zit rond de 410.
De grootste hefboom heeft nummer 6. Anton Kuijntjes speelde maar zeven wedstrijden, dus al zijn kaarten tellen mee. Ook de 23 punten van de Texelse. Elk punt dat hij maandag boven de 23 maakt, gaat er rechtstreeks bij. Met 33 punten en een vierde plek staat hij gelijk met Eric, en bij een gelijke stand gaat de betere handicap voor. Met 35 punten en een derde plek is ook Frank in zicht. Cara de Vlaming won gisteren op Dirkshorn met 35 punten en heeft dus de vorm te pakken.
De strijd om plek 8. Martijn Paehlig (2360) en Marijke Brouwers (2340) staan op de laatste twee finaleplaatsen. Pamela Sturhoofd en Peter van Weel moeten daarvoor 180 en 220 punten goedmaken op hun zwakste kaart, en dat is veel. De echte joker is Louis Westhof. Hij heeft pas zes kaarten ingeleverd, dus zijn zevende telt maandag volledig mee. Met 330 punten, dus 33 punten of 31 punten en een zevende plek, wipt hij Marijke van plek 8. Peter van Weel speelt overigens als enige in het hele veld met een plushandicap: -0,8, dus playing handicap 0. Hij moet het maandag helemaal zelf doen.
En de titelverdediger? Foeke Collet won vorig jaar de Charles Taylor Trofee, maar staat met vier kaarten op plek 22. De beker gaat dit jaar dus in elk geval naar een nieuwe eigenaar. Let wel: voor de Masters moet je minstens vijf van je zeven meetellende scores bij een handicapregistratie hebben ingeleverd.
Op papier is categorie B het spannendst. Titelverdediger Harald Taylor gaat met 2640 punten aan kop en de nummer 4 staat slechts 80 punten achter hem. Maar op de Hooge Graven ontbreken Harald, Ron Buitenhuis, Ron Peereboom Voller, Olga Commandeur, Bertold van Wulfften Palthe, Jan van Galen en Hans Terol. Wie wel speelt, kan dus zijn slag slaan.
| Pos | Speler | Sterren | Kaarten | Beste 7 | Achter op Harald |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Harald Taylor | 1 | 11 | 2640 | 0 |
| 2 | Roland Reinders | 0 | 17 | 2620 | 20 |
| 3 | Ron Buitenhuis | 0 | 7 | 2580 | 60 |
| 4 | Sonja van de Rhoer | 2 | 13 | 2560 | 80 |
| 5 | Elaine de Boer | 0 | 14 | 2450 | 190 |
| 6 | Ron Peereboom Voller | 1 | 8 | 2430 | 210 |
| 7 | Ger Laan | 1 | 13 | 2430 | 210 |
| 8 | Olga Commandeur | 0 | 9 | 2420 | 220 |
| 9 | Paul Boehlé | 0 | 16 | 2380 | 260 |
| 10 | Jan van Galen | 0 | 12 | 2340 | 300 |
| 11 | Hans Terol | 1 | 16 | 2300 | 340 |
| 12 | Bertold van Wulfften Palthe | 0 | 7 | 2300 | 340 |
Roland Reinders won vier keer en staat tweede. Op de Zaanse (39), Old Course Loenen (36), Almeerderhout (40) en de Barenbrug Cup (36). Vier categoriezeges in één seizoen, en toch kijkt hij tegen een rug aan. Dat komt doordat Harald Taylor zijn punten vooral in de majors haalde: 39 punten op Haviksoord (470 OoM-punten) en 38 op de Jaski Open (440). Wie de majors pakt, pakt de bonus.
Roland kan nummer 1 worden, maar heeft er weinig aan. Harald zit maandag thuis, dus Roland hoeft maar 30 punten meer te maken dan zijn zwakste meetellende kaart. Die is hooguit 330 punten waard. Met 36 punten, of minder met een plek in de top 8, neemt hij de koppositie over. Alleen: op de Goyer zijn Harald en Roland er allebei niet bij. Harald kampt met een hernia, Roland zit in Italië. Beterschap, Harald, en Roland: geniet ervan. De nummers 1 en 2 van het klassement ontbreken dus in de finale.
En dat verandert alles. Volgens het reglement vult de nummer 9 een lege finaleplaats op. Met twee afwezigen schuift de finale dus van onderaf aan. Ger Laan (7e, 2430) en Paul Boehlé (9e, 2380) zitten er daarmee vrijwel zeker bij. Ze lopen maandag samen in één flight, met René Brouwer als derde man. Jan van Galen (10e, 2340) staat niet op de startlijst, en dat biedt kansen voor Hannie Verhoeven (13e, 2290). Met 60 punten meer dan haar zwakste kaart gaat ze langs Jan, Hans Terol en Bertold, die alle drie thuisblijven. De startpunten gaan naar de deelnemers van die dag, dus de hoogst geplaatste aanwezige begint met 250. Op dit moment is dat Ron Buitenhuis (2580), maar hij speelt maandag niet. Sonja van de Rhoer (2560) kan hem op de Hooge Graven nog passeren, en dan begint zij op de Goyer als nummer 1.
Jammer van Bertold. Bertold van Wulfften Palthe sloeg op de Jaski Open 42 punten, goed voor 500 OoM-punten. Voor zover wij kunnen nagaan haalde niemand dit seizoen in één wedstrijd meer. Met 2300 punten stond hij op 120 punten van de finale, maar maandag speelt hij niet. De herhaling moet wachten tot 2027.
En Hans Terol? Die werd dit jaar 81, beloofde op Almeerderhout een ronde van 81 te lopen, sloeg er 91 en werd met 39 punten tweede. Op Dirkshorn won hij met 32 punten zijn categorie. Leeftijd is bij Hans vooral een getal.
Bij de sponsoren tellen alleen de beste drie kaarten, en bonuspunten krijgen ze niet. Eric Venghaus van ZVM, de naamgever van deze Order of Merit, leidt met 1120 punten. Maar dat is een voorsprong van niks.
| Pos | Speler | Kaarten | Beste 3 | Achter op Eric |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Eric Venghaus | 12 | 1120 | 0 |
| 2 | Alwin de Rijke | 16 | 1100 | 20 |
| 3 | Karin Mulder | 4 | 1030 | 90 |
| 4 | Jolanda Swart | 19 | 1000 | 120 |
| 5 | Kick Willemse | 2 | 720 | 400 |
Alwin de Rijke jaagt op zijn derde titel. Hij won het sponsorklassement al in 2023 en 2025 en staat nu op 20 punten. Eric Venghaus won in 2022. Alwins zwakste meetellende kaart is 36 punten. Met 39 punten maandag gaat hij voorbij Eric, en die kan niets terugdoen: hij staat niet op de startlijst.
Karin Mulder doet het met vier kaarten. Ze won op Almeerderhout de categorie A met 36 punten. Vier keer meedoen en op plek drie staan, dat is een efficiency waar menig accountant jaloers op is. Maandag speelt ze niet.
Jolanda Swart speelde het vaakst. Negentien kaarten, meer dan wie dan ook in alle drie de klassementen. Op Landgoed Welderen maakte ze zes pars op rij en won ze met 34 punten. Ze vroeg zich daarna hardop af hoe goed je eigenlijk moet spelen om je handicap omlaag te krijgen.
De sluipschutter heet Kick Willemse. Hij heeft pas twee kaarten ingeleverd, dus een derde telt volledig mee. Met 41 punten maandag gaat hij over Eric Venghaus heen. Klinkt veel? Op Liemeer sloeg hij er 43, net als Frank Huiges op de Zaanse. Alleen Eric Venghaus zelf deed het dit seizoen beter.
De Hooge Graven in Arriën, door de club zelf de parel van het Noorden genoemd, gaat om 12.00 uur van start met een dubbele tee-start. Inschrijven kan nog tot zaterdag 24 oktober, 12.00 uur. Om een uur of zes volgen het diner en de prijsuitreiking, en dan weten we hoe de finale eruitziet.
Wat we nu al weten: in categorie A schuift er waarschijnlijk iemand langs Robert, die de middag thuis doorbrengt. In categorie B gaat het vooral om de vraag wie de finale zonder Harald en Roland als favoriet ingaat. En bij de sponsoren kijkt Eric Venghaus vanaf de bank of Alwin of Kick langs hem gaat.
Een week later, op 2 november, spelen de zestien finalisten op de Goyer in Eemnes de ZVM Masters. Na zeven jaar keert de NVGJ daar terug. Colbert en das voor de heren, feestelijk voor de dames. En dan vervallen alle punten waar we hier zo druk mee hebben gerekend. Tegelijk telt die dag als eerste wedstrijd van 2027, met de gewone bonus van 30, 20 en 10 punten. Wie volgend jaar de Order of Merit wil winnen, begint dus op de Goyer. Golf blijft een mooie sport.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.
Team NL is geland in East Sussex voor het EMGJ. De reis was nog maar net begonnen of er was al de nodige verwarring, en die had alles te maken met wijn. Niet met de baan, niet met de wedstrijdformule, niet met de vraag wie er op welke dag tegen wie speelt. Gewoon wijn. Zoals het hoort bij een vereniging die het spel serieus neemt en zichzelf niet. East Sussex is golfland zoals wij dat kennen van plaatjes: glooiende fairways, heggen die je niet moet onderschatten, greens die er vriendelijker uitzien dan ze zijn. Team NL trok er op af met de gebruikelijke mix van ambitie en realisme, want we weten inmiddels hoe internationaal gezelschap eruitziet als het de stablefordpunten telt. Hard werken, en daarna gezellig zijn. Niet andersom. Het EMGJ brengt journalisten uit heel Europa samen op een baan, wat betekent dat je tegenstanders kent van naam, van reputatie of van een vorige editie waar iemand iets te diep in het bunkerwerk was beland. De sfeer is vertrouwd ook als je elkaar nog nooit hebt ontmoet; mediamensen herkennen mediamensen, zeker met een club in de hand. Hoe het verder afliep met de wijn, en wat Team NL uiteindelijk presteerde op de baan: dat leest u hieronder.