EMGJ Masters - De Afronding

Nederland tiende op EMGJ 2026: niet de beste op de baan, wél op de dansvloer!

Vier dagen golf, razendsnelle greens, Franse precisie en een slotavond die nog lang zal blijven hangen. De EMGJ 2026 op het prachtige East Sussex National in Engeland werd een toernooi om niet snel te vergeten. Nederland eindigde als tiende van de 44 Europese landen. Althans, zo houden we het graag in de boeken.

Een slotavond met Britse flair

Met een spetterende feestavond kwam er een einde aan vier dagen golf op de twee prachtige banen van East Sussex National. En wie dacht dat alleen de winnaars in het zonnetje werden gezet, had buiten gastheer Jonny Bramley gerekend. Hij huldigde ieder team alsof het zojuist de Ryder Cup had gewonnen.

Ook voor Nederland, toch mooi tiende van de 44 Europese landen (haha!), werd een stevig rocknummer ingezet en volgde een staande ovatie. Voor de Denen, die als tweede eindigden, klonk toepasselijk The Winner Takes It All. En voor de Fransen, de onbetwiste kampioenen, kon het natuurlijk maar één nummer zijn: We Are the Champions.

Jonny sprak alle teams toe in dichtvorm, alsof hij naast toernooidirecteur ook nog een verdienstelijke songwriter was. Humor, timing, een vleugje zelfspot en een flinke dosis enthousiasme. Laat zoiets maar aan de Britten over!

Hoe het ooit begon in Nederland

Nadat het Nederlandse team onder luid applaus was gehuldigd, nam Pim het woord. Hij herinnerde de volle zaal eraan dat Charles Taylor, voormalig voorzitter van de Nederlandse vereniging, in 1999 de allereerste Masters voor journalisten organiseerde op golfbaan De Efteling.

In die tijd stonden de landen bepaald nog niet in de rij om het evenement te organiseren. En dus nam Nederland twee jaar later opnieuw het voortouw. Ditmaal werd er gespeeld in Zuid-Limburg, waar niemand minder dan topkok Cas Spijkers met zijn equipe de golfers culinair in de watten legde. Zo kreeg de EMGJ langzaam maar zeker vorm. En kijk waar we inmiddels staan!

Een droom die uitkwam

Zoals dat hoort bij een internationaal toernooi, vlogen vervolgens de dankwoorden door de zaal. De Italiaanse voorzitter van de koepelorganisatie, Paolo Emilio Paccaini, vertelde dat het al jarenlang een droom was om de EMGJ eens in Engeland te organiseren. Niet zomaar een land, maar de bakermat van de golfsport.

Hij bedankte de Britten uitgebreid, en in het bijzonder Jonny Bramley, die het toernooi zo ongeveer in zijn eentje uit de grond had gestampt. Een minutenlang applaus onderstreepte hoeveel waardering daarvoor was.

Jonny zelf zette vervolgens Cara in het zonnetje, die eerder het toernooi op Texel organiseerde en hem met de nodige tips en tricks op weg had geholpen. Ook Christian kreeg terecht lof voor zijn inzet om alle teams en spelers gedurende de twee wedstrijddagen prachtig in beeld te brengen.

Natuurlijk werden ook de directie van het East Sussex National Resort Hotel, hoofdsponsor Golfbreaks, het Griekse golfresort Costa Navarino, de website www.getthepics.com, de app van GolfGenius en al het personeel van de restaurants bedankt. En terecht. De verzorging was uitstekend, het eten heerlijk en het ontbrak de deelnemers werkelijk aan niets.

De Fransen hadden geen last van de greens

Dan het golf. Want daarvoor waren we natuurlijk óók gekomen.

De Fransen bleken de terechte winnaars. Zonder uitzondering speelden ze ijzersterk. Pars, birdies, het leek ze allemaal moeiteloos af te gaan. En terwijl de rest van Europa zich vertwijfeld afvroeg hoe die razendsnelle, verraderlijke greens toch gelezen moesten worden, rolden bij de Fransen de putts er gewoon in. Van vier meter, van één meter: het maakte nauwelijks verschil. De hole werd gevonden.

Ook de Denen speelden de sterren van de hemel. Lars Vermund was op de tweede wedstrijddag met maar liefst 40 stablefordpunten de beste speler van het hele veld.

Maar ook Nederland had zijn lichtpuntjes. Jeroen eindigde die dag keurig als zevende met 33 punten en Hélène werd zeventiende met 32 punten. En dat in een deelnemersveld van 98 golfers!

Waar bleef onze poldervorm?

Als team speelden we helaas behoorlijk onder ons kunnen. Scores tussen de 16 en 24 stablefordpunten waren eerder regel dan uitzondering. En dat op beide wedstrijddagen. Op onze vertrouwde polderbanen doen we dat toch echt beter.

Waar lag het aan? De moeilijke greens? Zeker, vooral die van de West Course waren bepaald geen cadeautje. De vermindering van de playing handicap met een kwart? Daar hebben hogere handicappers inderdaad meer last van dan lagere. Maar uiteindelijk moesten we misschien gewoon concluderen dat onze vorm ergens onderweg naar Engeland was achtergebleven.

Gelukkig waren er ook prachtige momenten. Neem hole 10 van de West Course, een schitterende dogleg naar rechts waarbij de tweede slag over het water moet. Hélène noteerde daar doodleuk een birdie, Hannie een par en ondergetekende een bogey. Een hole om in te lijsten!

Al bleek later dat diezelfde waterpartij ook een flinke verzameling Nederlandse golfballen had opgeslokt. Je kunt niet alles hebben.

De echte kampioenen stonden op de dansvloer

Opvallend genoeg waren de teams die onderaan het klassement eindigden misschien wel de gezelligste van het hele toernooi. De Britten en de Spanjaarden werden onze grootste vrienden, zowel op de baan als op de dansvloer.

Met de Britten was het vier dagen lachen. Een mislukte slag werd met humor ontvangen in plaats van met een krachtterm. Een bal in het water? Jammer dan, volgende hole beter. Het leek alsof ook hun nationale golfmotto luidde: zorg vooral dat iedereen een leuke dag heeft.

De Spanjaarden waren eveneens heerlijke medespelers. Al was de communicatie soms een uitdaging, want op een enkeling na sprak niemand Engels. Maar met handen, voeten en een flinke dosis goede wil kom je op een golfbaan verrassend ver.

Bijzonder was de oudste deelnemer van het toernooi: een Spanjaard van maar liefst 83 jaar. En wie dacht dat die zijn bal voorzichtig over de fairway tikte, kwam bedrogen uit. De man sloeg drives van zo’n 200 meter! Je moest het zien om het te geloven.

Tijdens het diner kwamen bij de Spanjaarden al snel de foto’s van de kleinkinderen op tafel. Familie boven alles. Maar zodra de muziek begon, gingen ook bij hen de voetjes van de vloer. Als team waren ze de laatsten die de dansvloer verlieten.

Net als wij trouwens. En de Britten natuurlijk, met Nick, Adam, Pip en Jonny als absolute rocksterren van de avond. Stropdassen om het hoofd, armen in de lucht en dansen alsof ze niet net vier intensieve golfdagen in de benen hadden.

Op naar Marbella!

Woensdagochtend volgde het onvermijdelijke afscheid. Met stevige omhelzingen, veel gelach en de belofte elkaar volgend jaar weer te zien, namen de Britten, Spanjaarden en Nederlanders afscheid van elkaar.

De Fransen mochten dan de beste golfers van Europa zijn, de gezelligheidsprijs ging wat ons betreft naar een heel ander gezelschap.

En Nederland? Wij werden tiende. Van 44 Europese landen, welteverstaan. Dat klinkt toch een stuk beter dan het misschien was.

Volgend jaar nieuwe kansen, nieuwe greens en ongetwijfeld weer een onvergetelijke slotavond. Marbella, here we come!