Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
Na zeven jaar gaan we weer naar de Goyer om de finales van de Order of Merit te spelen en de eindejaarsavond te vieren. Twee golfbanen (18 en 6 holes), ruime oefenfaciliteiten, uitdagend voor golfers van elk niveau. En die supersnelle greens. Waar vind je die? Hier. Welkom bij de Goyer Golf & Country Club: een clubhuis van bijzondere allure en een baan die uitnodigt om bespeeld te worden. Fairways, bunkers en ruige rough tussen heldere waterpartijen en uniek grote zandoases: een cadeautje van moeder natuur. En dat alles met het mooiste terras van 't Gooi.
03.11.2026
Als ik had geweten dat de dagwinnaar een stukje moet schrijven, had ik me op De Goyer wat meer ingehouden. Maar daarvoor is het nu te laat. En zoals beloofd aan Rene Brouwer, het stukje ligt de volgende dag in zijn e-mailbox.
De dag begon eigenlijk in mineur. Ik reed in de regen terug van de sportschool, waar ik die ochtend had geprobeerd de spierpijn weg te trainen die ik had overgehouden aan het snoeien van een paar flink hoge coniferen. De paraplu dus maar mee en ik was gekleed in laagjes. Maar zodra ik de mooie oprijlaan van De Goyer opdraaide, brak er een voorzichtig zonnetje door. En dat zonnetje bleef eigenlijk de hele dag schijnen. Ook op mijn spel, zo bleek later.
Met 43 deelnemers was het druk, en er stond ook echt wat op het spel: de ZVM Order of Merit 2026 werd vandaag beslist. Anton Kuijntjes heeft daar al een mooi verslag over geschreven, dus ik beperk me tot de andere wedstrijd. Die van de gewone stervelingen.
De organisatie had in haar wijsheid besloten een half uur eerder te beginnen, en helaas moet ik zeggen dat dat bij de NVGJ geen overbodige luxe is. Tijdens de speeches kwam de keuze van de tees ter sprake, maar wat meer ‘ready golf’ en een iets hoger tempo zouden ook geen kwaad kunnen. Ik heb op Haviksoord ooit de laatste twee holes met twee andere flights in het pikkedonker moeten uitspelen. Dat bleef ons deze keer gelukkig bespaard.
Eerlijk is eerlijk: ik had er weinig zin in. Tijdens een tripje naar het Oktoberfest in München, waar we ook vijf golfbanen speelden, werd ik getroffen door het woord dat wij golfers niet mogen uitspreken. De shank. Slapeloze nachten heb ik ervan gehad. Elke slag werd een mentaal gevecht om positief te blijven en niet te denken aan die vermaledijde slag. Toch schreef ik me in, want zo’n mooie baan, zo dicht bij huis, die laat je niet schieten.
Op de drivingrange ging alles eigenlijk prima, in de oefenbunker ook, en het putten leek ook in orde. Op de tee van hole 10 maakte ik kennis met de goedlachse Alex de Vries en de relaxte Erik Dercksen. Mijn eerste drive verdween links tussen de bomen, wat de druk er meteen af haalde. Alex nam het stokje direct over door eerst een boom op tien meter te raken en daarna, vanaf de green van de 9e, wederom een boom. Vanaf dat moment voelde ook Erik zich volledig op zijn gemak. Toen ik op die hole mijn par toch nog binnenhaalde met een putt van buiten de green, was de toon gezet.
Mijn beste golf speelde ik niet, maar op de uitstekende greens van De Goyer viel bijna elk putje. De kritiek op de pinposities van enkele scratch-spelers (ik noem geen namen) deel ik dus ook niet. Na de back nine stond er een 39 op de kaart, drie boven par. En dan begin je te rekenen, wat vrijwel altijd het begin van de ineenstorting is. Dat die uitbleef, dank ik aan de mentale steun van Erik en Alex, de heerlijke broodjes, de wedstrijdleiding die ingreep toen we na hole 16 doodleuk op hole 5 wilden afslaan, en het prachtige weer. Eindresultaat: 43 stablefordpunten. Niet mijn beste score ooit (dat blijft 45 punten op Antalya Golf Club), maar wel uitzonderlijk. Golf kan een verschrikkelijk leuke sport zijn, maar soms is het ook echt afzien.
Maar wie met zoveel punten binnenkomt, wacht natuurlijk op de onvermijdelijke duikbootopmerking. Dat voelt toch altijd een beetje ongemakkelijk. Maar wie mij kent, weet dat ik al mijn scores netjes registreer en dat mijn handicap van 12,6 echt klopt. Ik ben ooit handicap 9,4 geweest, maar eerlijk gezegd vind ik een handicap rond de 10 à 11 echt prima. En na deze kaart sta ik weer op 11,5. Mijn doel voor 2027, consistent rond de 10-11 spelen, komt in het zicht.
Op De Goyer werd trouwens door meer golfers goed gescoord. Louis Westhof verdient een eervolle vermelding in de A-categorie met 38 stablefordpunten. En complimenten zijn er ook voor Andy Houtkamp, die in de B-groep met maar liefst 40 stablefordpunten binnenkwam en dat ook in de kleedkamer aan iedereen liet weten. Ik wist stiekem natuurlijk al wel dat dit niet voldoende zou zijn voor de dagoverwinning. Zuur was het ook voor Frank Uijlenbroek, die met een keurige 38 punten binnenkwam en daar weinig aan had. En natuurlijk welverdiende felicitaties voor de winnaars van de Order of Merit: Anton Kuijntjes (A-categorie), Sonja van de Rhoer (B-categorie) en Karin Mulder (sponsoren), en voor persprijswinnares Pamela Sturhoofd!
Goyer G&CC ZVM Masters 2026 was een prachtige en waardige afsluiting van een mooi NVGJ-golfjaar. Als ik iets mag wensen voor 2027, dan is dat dat we iedereen vrij laten in zijn of haar teekeuze, we allemaal een beetje doorlopen en we ook wat meer reclame maken voor de clubs waar we te gast zijn.
Dat laatste is meteen ook een verzoek. Als we vaker op dit soort banen willen spelen, dan is het een kleine moeite om iets te posten op je socials of je mening te delen op Leading Courses. Dat kost een paar minuten, en een leuke observatie of handige tip schudden wij als schrijvende pers toch zo uit de mouw. Je helpt er de baan mee en, niet onbelangrijk, ook je medegolfers. Als oprichter van dat platform is dit advies natuurlijk gekleurd, maar het maakt echt heel veel uit.
Tot volgend jaar!
Je review plaatsen gaat heel makkelijk. Want op deze site staat (altijd al) automatisch het logo van Leading Courses. Het is maar klikken!