De Boer vs Van der Steen 3&1

Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Dat is nog tot daar aan toe, maar de lezer verwacht dan ook een echt verslag. Geen gelul eromheen over de achtergronden van beide spelers, hun maatschappelijke positie en relevante opvattingen, geen woord uiteraard over de journalistiek, het onderwerp dat nergens zo angstvallig wordt vermeden als onder het in onze club verenigde golfspelende journaille. Nee, op deze plaats wordt de verliezer geacht uit de doeken te doen wanneer niet hij maar de ander het potje heeft gewonnen.

Als ik ergens een hekel aan heb is het dit golfersgelul achteraf.

Je kunt ze nochtans na afloop van onze wedstrijden met de neus aanwijzen, de leden die een kennelijk onweerstaanbare drift voelen om iedereen te laten weten hoe hun ronde is verlopen, hoe ze aan hun 26, 28, 32 of 35 punten zijn gekomen. ‘Ik lag met 2 voor de green en kwam er met een 6 af.’ ‘Ik sloeg een schitterende bal, maar kon ‘m nergens meer vinden.’ ‘Ik miste een puttje van 25 centimeter.’

Wie goed luistert – en ik luister al meer dan 30 jaar naar dit doorgaans klagerige gezemel – komt tot de slotsom dat het steeds weer een selectie is van de bekende factoren die onze spel nu eenmaal bepalen: verkeerde club, geen concentratie bij de afslag, een beetje pech, een beetje geluk, een bal in de bunker in een voetstap, een flight-genoot die hinderlijk in de weg staat of de vlag achter de hole legt of andere irritaties die worden opgewekt en zonder succes bestreden.

Wat mij betreft valt er niet zo veel te analyseren aan ons spel; we zijn gewoon niet goed genoeg voor een analyse. Ja, een ronde van Peter van Weel, die kun je analyseren. En dan hebben we nog twee of drie leden die single-handicapper zijn, maar die we tegelijk zo weinig zien dat er om díe reden nauwelijks een analyse van te maken valt.

Spelers met een handicap tussen 10 en 25 behoren tot de categorie die een beetje tot aardig kan golfen, maar die niet voor niets zelden of nooit een serie wedstrijdkaarten inleveren met een vrij identieke score. Het gaat op en af met ons, gemiddelde golfers. We zijn onderhevig aan weersomstandigheden, pijntjes hier of daar, een gunstige dan wel een ongunstige flight-indeling, geluk en pech, focus ook wel.

Hoe kwam derhalve de uitslag uit de kop van dit stukje tot stand? Heel eenvoudig. Elaine de Boer is nou net de uitzondering op elke hierboven geopperde regel. Elaine heeft geen last van welke factor dan ook. Ze gaat staan, concentreert zich en slaat het balletje dan 100 of meer meter verder, altijd even recht. Het verleidde me, wandelend over hole 12, te informeren of ze de rest van de week ook zo saai was. Nu was dit natuurlijk bekend: Elaine slaat altijd rechtdoor. Maar tijdens onze partij toverde ze ook nog een serie verrukkelijke approaches en putts uit haar stokken. Na afloop vertelde ze dat ze tijdens de partij haar stablefordpunten had bijgehouden; het waren er 38.

Stelde ik er gepruts tegenover? Nee, maar ik maakte enkele domme fouten, eentje kan ik wel vermelden omdat hier lering uit getrokken kan worden door sommige lezers. Mijn belangrijkste fout was dat ik van de verkeerde tee speelde. In een weer eens ondoorgrondelijke neiging het leven niet nog complexer te maken dan het al is, was ik op het idee gekomen van geel te spelen. Dat doe ik al twee jaar niet meer, vanwege fysieke beperkingen, bovendien bevalt me spelen van rood prima. Spelen van geel op de Hoge Kleij levert echter 25 slagen op, precies evenveel als Elaine er kreeg, spelend van rood. Dit had ik dus niet moeten doen, tenminste niet op de Hoge Kleij, waar het verschil in afstand tussen geel en rood extreem groot is, 50 meter, 60 meter, zelfs 94 meter op hole 15.

Het was niettemin een boeiende strijd met op de eerste 9 holes vrijwel allemaal halves. Daarna ontstond er een gaatje en was het na 17 holes voorbij. Elaine was de terechte winnaar, die ook nog eens uitstekend speelde. Als ze zo speelt in de finale…

De nazit was niet alleen reuze gemoedelijk en interessant, maar bleek bijna net zo lang te duren als de wedstrijd, want we hadden honger als een paard en genoeg te vertellen en te delen. Ik zal de lezer niet vermoeien met de gespreksonderwerpen, die we kunnen samenvatten als typisch links praatjes, verrijkt met lange episodes uit ons beider opwindende liefdesleven. Uiteraard bespraken we de literatuur en ook de ontwikkelingen in de wereld van de media. Maar dat is, zoals al gezegd, geen onderwerp voor de site van onze bloeiende vereniging.