De Boer vs Witteveen 2&1

De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.

We startten op de Vallei lus en Elaine merkte met regelmaat op hoe mooi ze de baan vond. En inderdaad, de baan is prachtig. Fairways en greens lagen er, ondanks de droogte, uitstekend bij. Deze periode wordt ‘ie ook extra goed onderhouden vanwege het aankomende Anderstein Open, een wedstrijd over alle 27 holes.

Vandaag hielden we het bij 18 holes. De laatste weken was ik goed in vorm en eigenlijk kon er niets misgaan. Nou ja, ik kon nét mijn dag niet hebben, maar die kans achtte ik klein. Elaine speelde steady, nam weinig risico en na negen holes stonden we all square. Onderweg keuvelden we wat over vakanties. Elaine over haar reis door de Baltische staten en de verrassend mooie steden die ze er had bezocht. Ik vertelde over mijn maand in Denemarken, een walhalla voor golfers. Waar speel je nog 18 holes op een prachtige baan voor het luttele bedrag van 16 euro? We waren het er volledig over eens dat je in de zomer tegenwoordig beter naar het Noorden kan afreizen; minder drukte, meer frisse lucht en een betere temperatuur!

De tweede negen holes speelden we op de Heuvelrug, een afwisselende lus met doglegs naar links en rechts en flink wat waterpartijen. De lus ook waar ik mijn drie down achterstand tegen René Brouwer vorige keer had omgetoverd in winst. Dat moest goed gaan, dacht ik hoopvol, al moest ik op deze lus maar liefst drie slagen meegeven, één meer dan op de vorige negen. Best veel als je je dag niet hebt en je tegenstander steady speelt.

Ik begon de druk te voelen. Elaine bleef ondertussen goed doorspelen, maakte nauwelijks fouten. Ze herkende deze lus van die ene keer, zo’n twee jaar geleden, dat ze er competitie had gespeeld. Je zou bijna denken dat ze de baan vorige week nog had gespeeld, zo goed wist ze zich te herinneren in welke hoek en op welke boom ze moest mikken. En waar zij telkens keurig midden op de fairway lag, belandde mijn bal steeds nét in de bunker, of precies daar waar ik over hoge bomen naar de green moest spelen. Kortom, mijn goede vorm heeft het de hele dag laten afweten. Elaine was op hole 17 de terechte winnaar!

Op het terras proostten we op haar winst en de felbegeerde plek in de halve finale met een glaasje rivella, we moesten immers allebei nog werken die dag. De teleurstelling over het verlies heb ik met een stel clubgenoten die op het terras aan de wijn en mosselen zaten, gelukkig nog wel wat weg weten te drinken voordat de plicht riep.

Elaine, goed gespeeld, en zet ‘m op tegen Henri!