Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
15.08.2026
Onze verliezers ronde wedstrijd van donderdag j.l. stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar daar besloten de autoriteiten dat er geen buggy’s en zelfs geen trolley’s op de baan mochten vanwege de warmte.
Peter had graag op Noordwijk gespeeld en ik ook! Maar er werd snel omgeschakeld naar De Hoge Dijk waar van een verbod op buggy’s en/of trolleys geen sprake was. Gelukkig maar!
Wij speelden de lus Bullewijk/Holendrecht en de baan lag er, ondanks de droge omstandigheden, werkelijk schitterend bij met mooie groene fairways en uitstekende greens. Een compliment voor de greenkeeper staf is hier op zijn plaats.
Onze wedstrijd had een bijzonder verloop. “Jo-jo” noemde Peter het, hij kwam 1 up, even later was het all square. Hij kwam weer 1 up en ik maakte er weer all square van. Na negen holes 1 up voor Peter, na 10 holes 2 up! En toen won Ruud 4 holes op rij en stond hij ineens 2 up drie te gaan. Vervolgens miste hij op hole 16 een putt voor de partij.
Toen bleek wat een goede golfer Peter is en dat hij niet per ongeluk vorig jaar de winnaar was van de ‘Joop v.d. Flier bokaal’. Op de 16e maakte we beiden een par en stond het dormi voor mij. Met een prachtige putt op 17 won hij de hole en hield hij de hoop levend. Op 18, par 5, lag zijn 2e slag tegen een boom en moest hij een tussenslag accepteren, maar zijn 4e slag was miraculeus, net over een bunker waarachter de vlag verscholen stond. De bal rolde nog wat dichter naar de hole en de par putt was goed maakbaar. Ik kon mijn vierde slag niet dicht genoeg bij de hole krijgen en Peter holede uit. All square!
Maar nu kwam de moeilijkheid, er was geen hole beschikbaar om de wedstrijd voort te zetten. Peter stelde voor een ‘nearest tot he pin’ chip op de oefengreen, of een wedstrijdje op de trackman om de wedstrijd te beslissen. Ik wilde het liefst nog één of meer holes spelen, maar er was geen ruimte.
Wat te doen? De par 3 baan? Ook vol. Volgas met de buggy langs de par 3 holes. Ja, daar was een hole vrij. Oh, nee daar komen de spelers al aan. Snel afgeslagen en de zaak uitgelegd aan de naderende golfers. Gelukkig geen probleem, wat een aardige mensen toch die Amsterdammers! We lagen allebei redelijk in de buurt, ik kon mijn putt niet dicht genoeg bij de vlag krijgen, Peter wel. Hij maakte par en won. Mooi gespeeld Peter, ik heb genoten van je spel, je manier van golf spelen, no nonsens zou ik willen zeggen. Niet zeuren over een gemiste putt of een bal in het water. Nee, gewoon doorgaan en dat betaalde uit.
Dank je wel voor je gastvrijheid, het was heel plezierig om met je te spelen. Veel succes bij de volgende ronde. Vorig jaar de winnaar, dit jaar wellicht de winnaar van de verliezers ronde!
In de auto naar huis liet ik de wedstrijd nog even de revue passeren en dacht. Ik heb toch maar mooi gelijk gespeeld tegen de regerend kampioen, waarna ik vrede had met mijn nederlaag.
p.s. w.n.s. betekent wint na strafschoppen
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.