Liemeer 2026

Het is een van de fascinerende dingen aan golf: soms doet de bal precies wat jij in gedachten hebt, terwijl je de andere keer geen idee hebt waar hij nu weer naartoe vliegt. Zelfs de grote jongens en meisjes op de tour hebben hier last van. Wellicht iets minder extreem dan wij, al herinner ik me het verhaal dat Henrik Stenson zelfs met een ijzer-6 de fairway niet meer kon vinden. Als hij dat op Liemeer had gehad, was hij vast net zoveel ballen kwijtgeraakt als ik. Water, hoge rough, harde fairways en meer doglegs dan ik ooit op een golfbaan heb gezien, blijkt een dodelijke combinatie als je het vizier niet op scherp hebt. Na achttien holes was ik zeven ballen lichter en 24 punten rijker. Eindelijk een Kostertje? Nee, dat ging naar Ragnar in de B-categorie, die hetzelfde respectabele aantal bij elkaar speelde, maar dan wel met een neary.

De wet van de communicerende vaten – of een ander universeel principe waar ik geen weet van heb – vereist dat waar er een golfer strijdend ten onder gaat, een andere victorieus komt bovendrijven. En de golfgoden hebben natuurlijk ook wel weer zoveel humor om beiden in dezelfde flight te plaatsen. Dus waar ik de ene na de andere bal zijn vrijheid gaf, had Kick Willemse ze aan een touwtje. Gedwee als schoothondjes deden ze precies wat hij wilde. Dus mooi midden fairway gaan liggen, lekker spinnen uit de greenside bunker en gehoorzaam naar de hole rollen. Het was een lesje balcontrole dat ik nog nooit had gezien van mijn grote vriend. 'Misschien kwam het omdat ik als sponsor van de wedstrijd buiten mededinging speelde, wat de druk van de ketel haalden', opperde hij achteraf. Wat een geweldig schouwspel kan golf toch zijn als de puzzelstukjes precies in elkaar vallen. 

Het eindresultaat: een rondje 82 (een verbetering van zijn beste resultaat ooit met maar liefst zes slagen) en 43 Stablefordpunten. Ja, oplettende lezer, dat zijn er inderdaad 19 meer dan de schrijver van dit stukje. Alsof ik negen holes minder had gepeeld. Zelfs de notoire zangers in onze club beseften dat applaus hier beter op zijn plaats was dan het duikbootanthem van The Beatles. Als je handicap 15 hebt en je een paar maanden geleden voor het eerst onder de 90 bent gedoken, verdien je niets dan respect voor zo'n geweldige ronde. Zeker als je 2,05 meter bent en je pitching wedge even lang is als het ijzer-5 van de gemiddelde NVGJ'er. Probeer het maar eens.

Bij het spektakel van onze sponsor staken de 38 punten van Coen Brandhorst bijna bleekjes af, en verdienden de 37 punten van Ron Peereboom Voller nauwelijks meer dan de omschrijving 'aardig'. En die 36 punten van medesponsor Alwin de Rijke zijn eigenlijk nauwelijks noemenswaardig. Maar goed, dat zijn er toch 12 meer dan ik er op de kaart mocht schrijven, dus bij dezen toch een korte vermelding.

'Hou je er wel rekening mee dat je de volgende ronde gewoon weer meer dan negentig slagen nodig hebt?', vroeg ik aan mijn chauffeur Kick, toen we uiteindelijk mijn straat binnen reden (timing is alles, het is toch een eind lopen van Liemeer naar Vijfhuizen). Golf giveth and taketh away, weten we allemaal uit ervaring. 'Ja, maar nú weet ik dat het erin zit', was zijn antwoord. 'En dat je er helemaal geen geweldige ballen voor hoeft te slaan, maar alleen de grote fouten van de kaart moet houden.' Ja, dat is inderdaad ook zo'n universele golfwet. Saai golf is goed golf. Ga ik volgende keer ook weer proberen...