Witteveen vs Brouwer 3&1

De ultrakorte samenvatting: de verliezer stond 3 up na 9, de winnaar, Christel Witteveen, hoefde na de zeventiende hole met 3&1 haar best niet meer te doen op de achttiende. Een nadere analyse leerde dat de verliezer 21 punten had na 9 holes en nog maar 9 stablefordjes kon bijschrijven op de tweede lus. Daar zal een causaal verband in gevonden kunnen worden. Bovendien speelde Christel het tweede deel zo solide als een bakstenen muur, niettemin soepel swingend, met ferme afslagen en overtuigende approaches, overduidelijk met groeiend geloof.

Wij speelden deze tweede ronde op haar baan, Anderstein in Maarsbergen. Dat is geen straf. Anderstein is een natuurrijke, gevarieerde baan, met drie lussen. Daarnaast ken ik de baan ook redelijk: mijn zoon is er ook lid, deelt zelfs een app-groep met Christel, dus ik speel er nog wel eens. Bij het putten voor de wedstrijd kwam de zoon nog langslopen, net toen ik een putt drie meter naast de oefenhole sloeg: ‘Zo ga je niet winnen pa’, riep hij van een afstandje. Christel nodigde hem nog uit voor een teamwedstrijd, gedurende de aanstaande golfweek op Anderstein, maar dan heeft hij een vader-zoon weekend, met de 4-jarige Mick. Het weekend daarvoor heeft hij ook al een vader-zoon weekend, dan met mij, in Duitsland. In Bergischenland, Golfers Magazine schreef er pas nog over.

Gedegen voorbereiding
Maar daar gaat dit verhaal allemaal niet over. 
Dit verhaal gaat over de wedstrijd tussen Christel en mij, waarop ik mij gedegen had voorbereid. Door eerst uit te zoeken van welke kleur ik het beste kon spelen. Ik besloot net als Christel ook van rood af te slaan, kreeg ik evengoed nog zes slagen mee. Verder had ik het verhaal van Robert Elsing hier op de website een paar keer herlezen, met als conclusie: ik moest net als hij spelen met zelfvertrouwen, onbevangen, in harmonie met de omgeving en flightgenoten. Als dat bij hem werkt, waarom bij mij dan niet? Er was meer: een vriend had (tamelijk wanhopig) een paar lessen genomen in Portugal (hij moest daar toch zijn, neem ik aan). En het had geholpen: de ballen gingen niet alleen ver maar ook, niet onbelangrijk, weer de goede kant op. (Nu zondag nog zien, op Sybrook.) Het geheim: handdoek onder de oksels. Die tip had ik al eens eerder gelezen. Aan denken dus! Tot slot nog een paar instructiefilmpjes gekeken van Hyunwoo Kim (of Golfzon Thái Nguyen – al die namen lijken ook op elkaar), ergens op Facebook of Instagram. Heel goede, bijna schematische uitleg over swing en houding. Daarna hoef je het alleen nog maar na te doen. Appeltje-eitje.

Christel
Maar laat ik eerst nog wat vertellen over Christel, die meer dan ik de aandacht verdient. Ze is gaan golfen toen ze door een blessure minder kon gaan tennissen en vindt golfen inmiddels eigenlijk leuker. Ze is pas sinds vorig jaar NVGJ-lid, een zeer welkome aanvulling op ons ledenbestand want ze is nog lang niet gepensioneerd, werkte bij Quote Personal Finance en als freelancer voor het FD, is nog actief als schrijvend (freelance) journalist, nu veelal over bouwgerelateerde technische onderwerpen. En ze is met handicap 13 direct toegetreden tot de top drie van onze vrouwelijke leden. Ze is bovendien vriendelijk, vrolijk en sociaal; grommen na een flinke achterstand tijdens de wedstrijd doet ze nauwelijks merkbaar. Maar is ook fanatiek: ‘Die geef ik niet. Ik heb de puntjes nodig.’ (Gelukkig viel de putt, vast ook tot haar opluchting). Ze schreef een boek over ondernemen, gebaseerd op haar vele gesprekken met ondernemers gedurende haar FD-periode en later ook een historische roman; Fameuze Vrouwen, onder een pseudoniem dat ik niet mocht vertellen maar dat nu gemakkelijk op te sporen is.
Het enige ‘negatieve’ dat ik over haar kan opmerken: ze komt te weinig naar NGF-wedstrijden. Dat geeft zij zelf ook grif toe, gaat het veranderen, echt waar, dit jaar nog. Maar eerst moet ze nog een week of wat naar Denemarken om op huizen en huisdieren (één hond, geen vier, en één of twee katten) te passen, en daar ondertussen ook te golfen: huizen met benefits, zeg maar. Dat oppassen doet ze ook veel en graag. Lees daarvoor het verslag van Madelon over haar vorige wedstrijd maar na. Ze heeft als zodanig al veel zeer goede beoordelingen ontvangen op een bemiddelend digitaal platform.   

Terug naar de wedstrijd.
De gedegen voorbereiding hielp – althans een tijdje
Hole 1: birdie, 1 up. Hole 2: lange putt: 2 up, goed uit de bunker, gehalved. Ik had mijn extra slagen amper nodig, het werd 3 up, daarna nog even 2 up en Christel miste een putt voor een halfje op 9: 3 up. Hoezo handicap 24, dacht Christel, zo biechtte zij later op. In de aanloop naar onze wedstrijd had zij gemaild dat ze een hole-in-one had geslagen, de eerste. ‘Vorm nu vasthouden.’ Pff, hole in one, reageerde ik, ben al blij met dubbele bogey’s. Nu merkte ze op: ‘Waar zijn die dubbele bogey’s dan?’
Ze bleef opgewekt, maar maakte zich wel degelijk zorgen. Ergens onderweg gaf ik een puttje, grensgeval. ‘Bedankt’, zei Christel opgelucht. ‘Ik had ‘m kunnen missen.’ 
Ja. Dat doet zelfvertrouwen dus met je. Bedankt Robert!

Maar toen.
Wat gebeurde er daarna, vroeg Christel toen we van de baan afliepen. Wist ik het maar. Geen killerinstinct? ‘Afmaken die handel, nu!’  Toch twijfelen? ‘Oei, zijwind.’ In plaats van in harmonie met de omgeving, liep ik in een verbrand bos.  Het zelfvertrouwen gloeide eerst nog maar verkoolde en dat ik zei: nu is het klaar, niet zeiken, gewoon weer een hole pakken, handdoek onder je arm – het hielp allemaal niet. Ondertussen sloeg Christel nauwelijks meer een slechte bal en waar ik toch een kans had, pakte ik die niet. Ik was vast plan om hole 17 te winnen, zodat we met slechts 1 slag verschil de achttiende zouden spelen. Ik faalde hopeloos en Christel speelde de hole soeverein uit.

Daarmee was de wedstrijd wel gespeeld maar ons samenzijn nog niet voorbij. We dronken en aten wat, en bleken veel te vertellen te hebben: over (vooralsnog) bewust kinderloze dochters, ondernemende zonen, over haar schrijfwerk en dat van mij, over pseudoniemen die hier niet genoemd mogen worden (zie boven). Over onwelriekende kantoren, en dat je dan beter op een golfbaan kunt lopen, natuurlijk over haar activiteiten als ‘housesitter’. 

Het werd, kortom, een waardevolle middag.

Alleen die uitslag. Ik heb het net nog even nagekeken: Robert heeft niet opgeschreven dat je dat zelfvertrouwen achttien holes moet volhouden. Maar dat had ik natuurlijk bij die gedegen voorbereiding ook zelf kunnen bedenken. De volgende tegenstander in de herkansingsronde is gewaarschuwd. Ha! Brouwer is nog niet klaar!