Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
3 uur geleden
EMGJ Sussex 2026: de groepsapp draait, de delegatie is rond
Het duurde precies vier minuten. Zo lang had Hélène de groepsapp "EMGJ Sussex 2026" aangemaakt, of Alwin had al een eenpersoonskamer geclaimd. Pim volgde. Madelon ook. En voor het avondeten was het gesprek al verschoven naar de echte vragen: wie rijdt met wie, past het in één busje, en hoe komt Frank Uijlenbroek eigenlijk vanuit Barcelona in East Sussex?
De NVGJ-delegatie voor het EMGJ Masters is rond. Van 11 tot en met 16 oktober reist een groep naar East Sussex National voor de Europese editie van het golftoernooi voor mediaprofessionals. Na het grandioze thuissucces op Texel vorig jaar in de Nations Cup is het dit keer aan de Engelsen om ons te ontvangen.
Team NL
Hélène Wiesenhaan (captain), Anton Kuijntjes (vice-captain), Pim Donkersloot, Frank Uijlenbroek, Christiaan Scheen, Jeroen van Leeuwen, Sonja van de Rhoer, Cara de Vlaming, Marijke Brouwers en Hannie Verhoeven.
Supportgroep
Alwin de Rijke, Christiane Uijlenbroek, Karin Mulder en Madelon Barenbrug reizen mee via het partnerprogramma.
Het programma
Zondag 11 oktober: aankomst, registratie en diner
Maandag 12 oktober: oefenronde en diner
Dinsdag 13 oktober: oefenronde en diner
Woensdag 14 oktober: wedstrijdronde 1 en diner
Donderdag 15 oktober: wedstrijdronde 2, gala dinner en prijsuitreiking
Vrijdag 16 oktober: vertrek
East Sussex National ligt op minder dan een uur van Gatwick en minder dan twee uur van Dover en Folkestone. Christiaan en Karin gaan met de auto. Hélène rijdt met Cara en Alwin. Marijke en Hannie delen een tweepersoonskamer en rijden samen. Pim probeert een carpool te organiseren met Jeroen, Sonja en Madelon. En Frank? Die komt "waarschijnlijk uit Barcelona op maandag aan."
Wie vorig jaar op Texel was, weet dat de EMGJ meer is dan een toernooi. Het is een week golf, camaraderie en nationale trots. Team NL is er klaar voor!
Pim schreef met de redactie. Hi Anton, Nadat Peter vorige week enkele uren voor ons matchplayduel om zeer begrijpelijke redenen moest afzeggen, moest ik dat doen voor ons duel op 1 juli… En zeker de eerste 2 weken daarna kan ik niet spelen! Ik krijg namelijk a.s. maandag een pacemaker (niets ernstigs, daar kun je 100 mee worden); die datum werd me plotseling op weg naar Welderen meegedeeld. Derhalve heb ik de winst aan Peter ‘geschonken’. Zal ik nog een piepklein stukkie plus foto doorsturen of niet? Of is dat mosterd na de maaltijd? Pim Pim, Stuur maar door hoor. Altijd leuk. Groet, Anton
Het was niet eenvoudig om een datum voor onze matchplay wedstrijd te vinden. Uiteindelijk werd het19 juni, een dag die als zeer warm de boeken in zal gaan. Nadat door clubtechnische zaken de afslag vervroegd werd van 15.00 naar 09.00 konden we op de verder rustige en mooie baan van de Golfresidentie in Dronten gaan afslaan.
Vooraf hoopte ik het moeten schrijven van een verslag nog een paar rondjes uit te kunnen stellen. We speelden op Haverley. Voor mij onbekend, en net zo onbekend was het voor mij dat er in brabant een woonkasteel is gebouwd waar de golfbaan omheen zwiert. De wedstrijd tegen Hannie voelde als Nederland-Japan. Het zou moeten kunnen, maar vooral Japan niet onderschatten. Waar de voetbalwedstrijd eindigde in een (teleurstellend) gelijkspel, ging het in onze matchplay met rasse schreden richting Duitsland-Curacao.
We beleefden op 19 juni twee primeurs op de Haarlemmermeersche Golfclub, met -sch. De eerste: het was de tot dusver warmste dag van 2026, met temperaturen die in het zuidoosten van het land opliepen tot 36 graden Celsius. Zo gek was het in Cruquius/Haarlemmermeer niet, maar de thermometer stond op 34,2 toen we ‘s middags om drie uur afsloegen op het Leeghwater-Lyndenparcours.
Niet zo lang geleden gaf de Chinese golfer Haotong Li een interessante persconferentie. Hij worstelde al maanden met zijn spel en klopte aan bij zijn psycholoog. Haar advies ging over de goede en de slechte versie van jezelf op de golfbaan. Zodra die slechte versie opduikt, stuur je hem gewoon weg.
Toen ik zag dat ik tegen Sonja moest spelen, dacht ik meteen: 'dat wordt geen eenvoudige wedstrijd'. Sonja speelt altijd constant. Ze slaat misschien niet de langste ballen, maar ze gaan wel opvallend vaak recht. En dat is uiteindelijk een hele effectieve combinatie. We wilden graag ergens halverwege Amsterdam en Apeldoorn afspreken en kwamen zo uit bij De Hoge Kleij. En wat waren we daar welkom! Bovendien: ach, ach, ach... wat ligt die baan er schitterend bij. Echt zo'n baan waarbij je bijna vergeet dat je ook nog moet golfen. We gingen mooi op tijd de baan in. Het was droog, er stond een stevige wind en boven ons hing zo'n prachtige Hollandse lucht waarvan je denkt: dit is óf een ansichtkaart óf over tien minuten krijgen we een hoosbui (maar die ging mooi langs ons heen). Sonja kreeg negen slagen mee, waarvan vijf al op de eerste negen holes. En als je eigen vorm dan besluit een vrije dag op te nemen, sta je voor je het weet achter. Om eerlijk te zijn had ik mijn volledige voorraad goede slagen de dag ervoor al opgebruikt. Toen speelde ik een dagresultaat van 9,6, terwijl twee dagen ervoor nog een 20,3 speelde. Mijn golfspel blijkt dus ongeveer net zo voorspelbaar als het Nederlandse weer. En als je het dan opneemt tegen Sonja, die gewoon onverstoorbaar doorgaat met rechtdoor slaan, dan wordt het een lastig verhaal. Maar eerlijk is eerlijk: spelen op De Hoge Kleij maakte alles goed. Wat een cadeautje om daar te mogen lopen. Sonja, dank je wel voor de gezellige ronde en heel veel succes met de volgende!