De Old Course in Loenen biedt een prachtige, historische locatie die golfers en natuurliefhebbers meteen een warm welkom geeft. Gelegen in het schilderachtige landschap van de Utrechtse Heuvelrug, ademt deze baan een rijke geschiedenis en serene rust. Met uitdagende holes, een goed onderhouden baan en een sfeervolle ambiance is het de perfecte plek voor een onvergetelijke dag. Wij kijken ernaar uit u te ontvangen op dit bijzondere evenement en u te laten genieten van een combinatie van sportiviteit, gastvrijheid en natuur.
Verbazingwekkend, zeker. Frisgroene fairways met meer tijdelijk water dan droge plekken, wekten de indruk dat het in Loenen aan de Vecht helemaal niet kurkdroog was geweest. Dat het alleen hier door een bijzondere speling van de natuur regelmatig geregend had. Over het Amsterdam-Rijnkanaal trokken volle containerschepen voorbij, geen bos- of heidebrandje te zien, als de dijken al op wegspoelen stonden – dan toch niet die tussen het kanaal en de Old Course aan Loenen aan de vecht. In maanden niet zulke geweldige fairways en afslagplaatsen gezien. Er had zich hier lokaal een wonder voltrokken.
En wij, geluksvogels, mochten daar spelen, in heerlijk golfweer, dinsdag 18 augustus, 27 man/vrouw sterk, een prachtig aantal voor een shotgun vanaf 9 holes. Elke hole bezet dus, want de baan heeft er maar negen, allemaal goed bereikbaar vanaf het clubhuis. Tegelijk van start en er ook weer samen van de baan af. Nou ja, ongeveer dan. Hier en daar toch een iets trager flightje, maar dat mocht de pret niet drukken. In het clubhuis stond daarna per flight een royaal mandje bitterballen klaar, voor elke speler bovendien vier muntjes voor een drankje. Het wordt een gewoonte, misschien niet altijd even gemakkelijk maar vermoedelijk wel noodzakelijk. Het was een mooie dag, op een uitstekende en gevarieerde baan.
Maar wacht eens, Brouwer, wat doet jouw naam boven dit artikel? Met een schamele 28 punten sta je elfde in de B. De winnaar schrijft toch, volgens het reglement?
‘Ik schrijf niet meer.’
Dat klopt allemaal, beste c.q. lieve lezer. Sterker: toen het verwerken van de scorekaarten was afgehandeld door de wedstrijdcommissie, constateerde ik met grote tevredenheid dat Henri, mijn flightgenoot, met een koffie tegenover mij bewonderend toekijkend hoe Ger en Paul en ik dat karweitje klaarden, met 36 punten dagwinnaar was in A, met evenveel punten als Roland Reinders in B. Maar die had de vorige wedstrijd ook al ‘moeten’ schrijven, en bovendien: 3000 woorden, van Henri! Eindelijk weer eens. Maar direct al bij die met tomeloos enthousiasme geuite mededeling, schudde hij beslist het hoofd: ik schrijf niet meer.
‘Jij schrijft niet meer?’ Ger en ik keken hem verbaasd aan. Immers, wij verheugen ons toch allemaal op een verhaal van Henri, over zijn boeken, over herinneringen, over wat hij die dag allemaal wel en niet gehoord had of had moeten horen. Over illegale verblijven voor 25 euro in accommodaties voor fietsers, soms zelfs in een woonwagenkampje - illegaal want hij kwam met de auto. Met mooie volzinnen, kwinkslagen, een kritische noot, net of net niet over het randje. Zonder tik- of schrijfvouten – kom daar maar eens om!
‘Nee, ik schrijf niet meer. Ik kan het niet.’
Hij kan het niet meer, legde hij uit, omdat zijn manier van schrijven niet gewaardeerd wordt in de club, soms tot irritatie of zelfs boosheid leidt, tot vervelende discussies. Hij noemde een voorbeeld. Zojuist hadden wij van Ger vernomen dat de verhouding tussen twee ooit goede vrienden in de club hevig was verstoord – namen bij de redactie bekend. ‘Als ik dat hoor moet ik daar ook over schrijven.’
‘Waarom moet je daar in vredesnaam per sé over schrijven.’
‘Journalisten onthullen.’
Ik keek hem ongelovig aan. ‘Waarom moet dat? Schrijf een mooi sfeerverhaal over deze fijne dag. Een sfeerverhaal is ook een volwaardige journalistieke vorm. Vertel over deze baan, over die mooie groene fairways, over William, over een mooie herinnering aan Leo. Het hoeft toch niet persé op het scherpst van de snede?’
Hij keek me meewarig, verdrietig bijna aan. ‘Dat kan ik niet. Dat ligt aan mij, dat weet ik ook wel. Maar dat moet wel, op het scherpst van de snede. Ik kan niet anders.’
Nu moet ik uitkijken, want voor je het weet gaat Henri een scherpst-op-de-snede-reactie schrijven op dit verslag, dat ik dus eigenlijk in zijn plaats schrijf en bovendien nu ook al een tijdje óver hem. Is het mijn schuld nog, als er weer bonje komt.
William aangereden
Even pauze en over naar William. Die werd net heus niet per ongeluk genoemd.
William was er weer een keer bij, na een paar keer verstek te hebben moeten laten gaan vanwege fysieke malheur aan de handen. En wat gebeurt er: loopt hij met zijn buggy over de brug tussen parkeerplaats en clubhuis en wordt hij van achteren aangereden door een man in een Saab. Althans, zijn trolley werd aangereden, maar wel zo stevig dat William valt, met zijn kar bovenop zich. ‘Ik kon geen kant meer op’, vertelt hij later, in witte onderbroek in de kleedkamer, nog steeds beduusd maar vooral ook blij dat hij geen gebroken been aan het voorval had overgehouden. Hij kijkt het ter plekke voor de zekerheid nog een keer na. ‘Had ook gekund.’ Geen schade aan been, heup of arm maar wel aan zijn trolley. Nog even gecheckt zojuist, maar hij heeft nog steeds geen last, maar dus wel een beschadigde kar. Ruud Taal, onze gastheer op deze dag in Loenen, is ermee bezig heb ik begrepen. Dus dan komt het wel goed.
Lid van Verdienste
Voor ik verder ga met Henri, eerst nog over Ruud Taal. Geen idee hoelang hij lid is op de Old Course (acht jaar, tien?), maar nu al prijkt zijn bordje tussen slechts enkele andere namen op de wand naast de trap naar de kleedkamer: Lid van Verdienste, Ruud Taal, 2025. En het is heus niet zo dat je alleen maar lid hoeft te blíjven om Lid van Verdienste te worden: er zijn er maar zes van. Zes! Het is vast vanwege zijn betrokkenheid en rol in tal van commissies, pr-werk, fotografie. Laat dat maar aan Ruud over. Hij is apetrots op ‘zijn’ baan, en dat draagt hij met liefde uit, spreekt graag over ‘we’ en ‘wij’. Alle deelnemers aan deze NVGJ-wedstrijd kregen van hem vooraf al een woord van welkom gemaild, met foto en linkjes voor wie meer wilde weten, maar nu al vast met informatie over waarom de baan ‘Old’ in de naam heeft staan, terwijl het toch één van de jongste clubs van Nederland is, en over de schuinstaande kerktoren, die op veel holes de ideale lijn aangeeft. Mede daardoor werd er ook heel behoorlijk gescoord.
Leo van de Ruit
Niet in de laatste plaats door Henri dus.
Dankzij Ruud speelde ik in de flight met hem en Henri – alle lijntjes komen hier nu samen. Dat komt: de helaas ruim twee jaar geleden onverwacht overleden goede vriend Leo van de Ruit, Ruud, Henri en ik, vormden jarenlang een viertal dat in de winter nog wel eens samen ging spelen. De eenzaamheid overwinnen, golfen, lullen, lachen, eten en drinken. Een paar keer in Alphen aan de Rijn (met buikspek na aan de tafel in Gouda), in Brabant, bij Henri, met de rijkstgevulde groentesoep ever van Henri, uiteraard in Loenen. Na het overlijden van Leo hebben we niet meer samengespeeld, dus stelde Ruud voor om juist nu weer eens samen een flight te vormen. Of het door ons kwam of door Leo, Henri speelde als een tierelier, niet van rood maar van blauw deze keer. Strakke, verre afslagen met zijn houten 5, overtuigende approaches, putts goed genoeg om de ene na de andere par op de kaart te spelen. Ik heb ze niet geteld en was zijn marker niet, maar het moeten er zeker een stuk of acht geweest zijn. Pas aan het einde een streep. Ruud en ik scoorden minder, maar noteerden allebei wel een neary op de twee par 3’en op de baan. Ruud, net als ik, eerst in de eerste ronde. Die werd hem vervolgens door Peter van Weel afgenomen, waarna Ruud op onverbiddelijke wijze Peter weer verbeterde. Gejuich, high fives.
Over Leo had Henri natuurlijk ook mooi kunnen vertellen in dit verslag. Over onze discussies bij de groentesoep, die ging over linkse en rechtse politiek en politici, over voetbal, misschien wel over vrouwen, over media, natuurlijk. We waren het met groot enthousiasme zoveel mogelijk met elkaar oneens, maar omhelsden elkaar na afloop en voldoende drank als de beste maatjes. Of hij had kunnen schrijven over de mevrouw die ik omgevallen en voor dood aantrof in de herenkleedkamer van de Dommelsche, waar we toen speelden. Ik had nog even geplast terwijl de andere drie al naar de eerste tee liepen. Het leven gaat door. En daar lag ze, half op haar rug, onnatuurlijke houding zoals je soms ziet in een spannende Netflix-serie en je direct weet: dat is geen gewoon dutje, daar op de grond in de herenkleedkamer. Wat doe je? ‘Mevrouw, mevrouw’, zei ik eerst, onzeker over wat verstandig was. Eerst zeker weten of ze er echt wel lag: zachtjes schudden aan haar arm. Geen beweging. Ze bleef gewoon liggen. Ademde ze nog? Ik kon het niet met zekerheid zeggen. Polsslag voelen? Mond-op-mond beademing, dertig borstcompressies (zo heet dat, net nog even opgezocht)? Toch maar snel naar de bar in het verder zeer stille clubhuis gelopen, dat die mevrouw in de kleedkamer op de grond lag. Ze was daar aan het schoonmaken toen ik binnenkwam, maar dat omvallen kwam niet door mij, daar was ik tamelijk zeker van. Bewusteloos, dood durfde ik niet te zeggen. Maar dat een ambulance gebeld moest worden. Gelukkig gingen er twee medewerkers kijken en vond ik dat ik weg mocht, mijn medespelers stonden te wachten en voor je het weet is je starttijd voorbij. Toen ik aankwam, hoorden we de sirene al naderen. Hopelijk op tijd. Misschien had ik net wel een leven gered. Dat bleek later inderdaad zo te zijn, althans, ze was blijven leven. Het scheen vaker gebeurd te zijn, en nu lag ze in het ziekenhuis en het ging goed. Ik werd bedankt voor doortastend handelen – meen ik me te herinneren.
3.000 woorden leesgenot
Waarom wil Henri niet over dit soort dingen schrijven? Hij kan het vele malen beter, leuker en erudieter. En dat zei ik hem ook, in Loenen aan de Vecht.
‘Je scheef jaren geleden toch ook prachtige verhalen, 3.000 woorden leesgenot. En nu kan je het niet meer?’
Hij bleef volharden. ‘Er is natuurlijk wel wat veranderd in de wereld. En niet alleen in de wereld, ook in de media. Als ik schrijf moet ik het daar over hebben.’
Terwijl we het ook regelmatig over hele andere dingen hebben. Nog onlangs, over hoe lang het water dat je drinkt erover doet om uitgeplast te worden. Niet zolang dacht ik. Drie weken, beweerde hij. Hij had het pas gelezen. Maar als je asperges hebt gegeten ruik je dat een uur later al, bracht ik als overtuigend tegenargument in. Iedereen heeft dat, heus niet alleen ik. Thuis gekomen zocht ik het op: binnen een paar uur al, liet ik hem weten en stuurde hem een link: ‘Dit is onder de gordel, vriend. Net nu mijn boeken in dozen zitten en ik je niet met literatuur om de oren kan slaan, kom jij met de wijsheid van AI. Ik spreek je nader als ik eenmaal ben verhuisd en mijn boekenkast achter me heb.’
Ik bedoel maar: het hoeft niet over Gaza, het klimaat of De Telegraaf te gaan om toch wetenswaardig te zijn.
Prijsuitreiking
Ruud Taal deed als gemotiveerd gastheer de prijsuitreiking. De hoofdprijs, met misschien niet de verplichting maar dan toch zeker het recht om het verslag te mogen schrijven, ging dus naar Henri en verder gingen de prijzen in A naar Peter van Weel en Friso Leunge. In B naar Roland Reinders, Ger Laan en Onno Hansum. De neary's heb ik al genoemd. Alle prijzen naar mannen trouwens, maar – voor er iets feministisch van wordt gezegd - dat lag deze keer toch echt aan de vrouwen.
Henri, weer
Straks moet Henri in de halve finale Matchplay tegen Elaine. Stel dat Elaine wint (ze is net zo stabiel als Henri en krijgt 5 slagen mee als Henri althans ook van rood speelt), zou Henri dan schrijven?
Hij heeft in elk geval beloofd niet te reageren op dit verhaal. ‘Ik lees de site niet eens meer’, zei hij, maar dat was gejokt. Hij reageerde supersnel nadat mijn stukje van de dramatisch verlopen partij tegen Igor was gepubliceerd: ‘Prachtig verslag’, reageerde hij via de app. Weliswaar geen 3.000 woorden, maar absoluut to-the-point.
Nou ja, wat ik maar wilde zeggen: als Henri na weer een overwinning geen verslag meer schrijft, weten jullie nu hoe het komt.
