Texel 2026 (met partner!)

De rit van Amsterdam naar Texel met Pim Donkersloot was voor mij al een feestje. Wat kan die man verhalen vertellen. Vermoedelijk over elk willekeurig onderwerp, maar in mijn geval was één opmerking over kunst genoeg om achterover te leunen in de autostoel. Geamuseerd luisterde ik naar het ene verhaal na het andere. Wat een verrassende kanten heeft die man.

Pim is overigens degene die mij jaren geleden als eerste attent maakte op de NVGJ. Toen had ik al lid moeten worden. Want nu ik eenmaal meedoe, wil ik niet anders meer.

Vervolgens liep ik twee dagen lang met een smile van oor tot oor over Golfbaan De Texelse. De zorgen waaiden met windkracht vier van mij af.

De laatste hersencel die nog actief was, was de cel die ervoor zorgt dat een liedje maar niet uit je hoofd gaat. In gedachten liep ik zingend over de baan. These Are the Good Old Days van Albert Hammond. Ik weet het: guilty pleasure.

Tijdens de oefenronde de dag ervoor liep ik al over van enthousiasme. Ik herinner me een moment waarop Cara de Vlaming en ik tegen elkaar zeiden dat we hier ‘zoooo ontzettend blij en gelukkig van worden’.

Ik weet niet of mijn gevoel op dat moment mijn oordeel stuurde of andersom, maar ik raakte niet uitgepraat over hoe mooi ik de baan vond. Ik riep complimenten naar greenkeepers die voorbijreden en vertelde mijn flightgenoten hoe bevoorrecht ik ons vond dat we hier mochten rondlopen. Hoe blij ik was dat ik me bij deze groep lieve en gezellige mensen had mogen aansluiten. En de passie voor dat heerlijke golfspelletje met elkaar kunnen delen.

Mijn dankbaarheid naar de NVGJ en Golfbaan De Texelse was groot. Heel groot. Weten jullie (nieuwe) leden dat de Texelse de ‘thuisbaan’ is voor NVGJ-leden? Dat wij daar buiten onze reguliere wedstrijden gratis mogen spelen, en partners voor de introductieprijs? Hoe mooi is dat?

En dan hadden we ook nog eens enorm veel mazzel met het weer. De dag ervoor was er zo’n 31 millimeter regen gevallen, maar tijdens ons verblijf bleef het droog. Uitzonderlijk was de regel dat er geplaatst moest worden. De marshal had dit verordonneerd omdat de baan was geverticuteerd. Zo kunnen de wortels het regenwater beter opnemen. Van dat plaatsen heb ik overigens dankbaar gebruikgemaakt.

Wat was het een heerlijke temperatuur, een prachtige baan. En wind, dat dan weer wel. Die wind bleek uiteindelijk misschien wel de belangrijkste factor van allemaal.

De Texelse is een duinbaan met een linksachtig karakter en vraagt daardoor iets anders van je dan veel banen die ik gewend ben. Grote greens, waterpartijen, duinen, helmgras, blinde slagen, glooiingen en vooral: wind.

Soms betekende dat zelfs twee clubs extra tegen de wind in. Maar interessanter vond ik wat de zijwind met mijn spel deed. Ik ontdekte dat ik mijn instinct om rechtstreeks op het doel te mikken moest loslaten. Als de wind van links kwam en ik rechts wilde uitkomen, moest ik juist links durven mikken. En niet zo’n beetje ook. Maar ik zat vol vertrouwen en vertrouwde er zelfs op dat de wind deed wat ik wilde.

Ik was door die wind veel bewuster bezig met mijn slag. Waar komt de wind vandaan? Waar wil ik uitkomen? Waar mag mijn bal absoluut niet terechtkomen? In plaats van zomaar een mooie slag te willen slaan, moest elke slag met een doordacht plan uitgevoerd worden. De wind dwong me om mijn aandacht erbij te houden. Mijn course management stond op scherp, en met resultaat.

En dat voelde heerlijk.

Van de tee sloeg ik strakke strepen. Mijn approachslagen speelde ik gedecideerd naar veilige plekken in de buurt van de green. En op de green zelf leek het soms alsof het gras speciaal voor mij was gemaaid.

Ik ben dit seizoen, naast de dips die we allemaal maar al te goed kennen, af en toe flink boven mezelf uitgestegen. Op De Texelse gebeurde dat opnieuw. In de oefenronde had ik met 34 stablefordpunten al een mooie ronde gespeeld. Maar op de wedstrijddag zelf leek alles vanzelfsprekend en ging het als vanzelf.

Tot en met hole 17 wist ik mijn ego thuis te laten. Ik liet de spectaculaire slagen die de baan voortdurend uitlokte voor wat ze waren en koos voor de veilige oplossing.

Op hole 17 had ik met 36 stablefordpunten precies mijn handicap gespeeld. Ik was dolblij. En ik had zelfs nog één hole te gaan.

Hole 18.

Een par 5 met stroke-index 3, waardoor ik met mijn handicap van 17,1 nog een extra slag meekreeg (playing handicap 21). Met een par zou dat dus vier stablefordpunten opleveren.

En ineens was mijn ego terug.

De laatste hole. De enorme, iconische bunker van De Texelse lag daar uitdagend te zijn. Tot dan toe had ik geduldig voor veilige slagen gekozen. Maar nu dacht ik: kom op, nog één hole vlammen, je ronde kan echt niet meer stuk.

Ik haalde vol uit.

Mijn drive schoot links langs de enorme bunker, precies naar het midden van de fairway. Daarna volgden twee veilige slagen en twee putts voor par.

Vier punten.

Met die 36 punten na zeventien holes was ik al dolblij geweest. Met uiteindelijk 40 punten was ik in extase.

Wat één hole een verschil kan maken.

Maar eigenlijk had ik al gewonnen voordat de wedstrijd begon.

Ik had een heerlijke autorit gehad met Pim. Ik had twee dagen rondgelopen op een baan waar ik onmiddellijk verliefd op werd. Ik had met geweldige mensen gespeeld, gelachen en genoten. We hadden fantastisch weer, terwijl het de dag ervoor nog met bakken uit de hemel was gekomen en op de terugweg naar Amsterdam de regen alweer begon. En ik had iets nieuws ontdekt in mijn eigen golfspel: dat wind niet alleen een lastige tegenstander hoeft te zijn, maar je juist kan dwingen om beter te kijken, beter te kiezen en scherper te spelen.

Dat ik vervolgens ook nog de wedstrijd won, was eigenlijk de kers op de taart. Eigenlijk twee kersen op de taart, want ook mijn handicap heb ik met deze mooie ronde verbeterd.

Misschien was het mijn gekleurde blik, maar ik zag alleen maar blije mensen om me heen.

Er werd goed gescoord op De Texelse. Eric Korver kwam eveneens met 40 punten van de baan en Martijn Paehlig werd met 38 punten derde. In de B-categorie won Ragnar Niemeijer met een mooie 37 punten. Elaine de Boer werd tweede en Hannie Verhoeven derde. De Texel-kalender en de speciale dertiende prijs, een goodie-beautybag van Texel, werden aangeboden door Jeroen Mantel van mediabedrijf MMP. Hij verzorgt onder meer de Texel-promotie en de communicatie voor sociëteit Olympisch Stadion.

Op de terugweg naar Amsterdam regende het.

Maar voor mij waren het allang de good old days.