Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
Golfbaan Midden-Brabant heeft een geweldige uitstraling door zijn mooie ligging, ingepast in het typische Brabantse coulissen landschap. De locatie, op het Landgoed "de Utrecht", kan uniek worden genoemd en zal waarschijnlijk de laatste golfbaan zijn die op een dergelijk landgoed is aangelegd.
30.07.2026
Willem en ik waren als eersten terug in het clubhuis. En iedere keer als er iemand binnenkwam, vroegen we: "Hoe heb je gespeeld?" was het antwoord hetzelfde: "Water! Ik heb water nodig. Water!" De scores bleven deze keer op de achtergrond.
Het was een prachtige dag op de golfbaan van Midden-Brabant. Stralende zon, een mooie baan en een hartelijke ontvangst. Voor mij was het eigenlijk nét iets te warm en dat enorme stuk appeltaart vooraf was misschien ook nét iets te enthousiast. Maar het grootste minpunt van de dag was toch de watervoorziening in de baan. Vooraf was beloofd dat er onderweg voldoende water beschikbaar zou zijn, maar daar kwam helaas weinig van terecht.
Samen met Willem Schouten mocht ik als eerste de baan in. Al snel liepen we echter achter een héél langzame flight. Ze kregen het zelfs voor elkaar om na de derde hole per ongeluk de vlag mee te nemen. Blijkbaar had de warmte toen al toegeslagen. Van lekker doorspelen kwam dus weinig terecht. Op een gegeven moment speelden we zelfs een paar holes samen met de tweede flight, René en Hannie, en tóch stonden we regelmatig te wachten.
Na negen holes hadden Willem en ik allebei 18 punten. Daarna leek bij Willem op een paar holes het licht een beetje uit te gaan. Dat kwam ongetwijfeld door het gebrek aan water, maar misschien ook een beetje doordat hij vanwege zijn tijdelijke levensstijl (lees erover in De Telegraaf) zijn energievoorraad goed moest bewaken.
Zelf had ik de dag ervoor samen met Marijke op De Stippelberg gespeeld (wat een fantastisch mooie baan). Daar had ik lekker kunnen oefenen om goed geconcentreerd te blijven, en dat betaalde zich uit. Ik stond heerlijk te spelen, hoewel de warmte het me wel lastig maakte. Petje op, petje af. Handschoen aan, handschoen uit. Mijn paraplu stond fier overeind... totdat hij weer omviel. En zowel Willem als ik hadden ondertussen een flink tekort aan water. Dat maakte het er allemaal niet gemakkelijker op.
Maar ik eindigde met 37 punten. Daar was ik, zeker gezien de tropische omstandigheden, en mijn niet verder te noemen scores in de afgelopen weken, heel erg tevreden mee...
Na afloop heb ik nog nooit zoveel mensen zoveel water, alcoholvrij bier en frisdranken zien drinken. Ondanks de mooie prijzen van Barenbrug duurde het uiteindelijk nog wel twee dagen voordat ik me weer helemaal de oude voelde.