Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
Texel schreeuwt om regen. En dat valt er de komende week ook Het was droog, de voorbije dagen op onze homecourse De Texelse; kurkdroog. De fairways schraal, welhaast geel, amper gras; alleen op de lagere, aflopende delen bij de drainage en de waterafvoer. Gekscherend heb ik het 'de steppe van de Texelse' genoemd. ,,Elke dag doen we regendansje'', grapt één van de marshalls. En ze worden gehoord, want tot dinsdag 9 september valt er elke dag regen. Baanmanager Anita Hiemstra van de Texelse noemt het op de eigen website 'De stoere charme van de Texelse'. En dat is eigenlijk ook wel zo. ,,En ja, alsjeblieft elke nacht regen'', vraagt ook Anita. Want: ,,Wij kunnen zelf niets doen. We zitten in een gesloten systeem. We mógen zelfs niets doen.'' Op de eigen website legt Anita uit: ,,Op Texel gaan we zorgvuldig om met ons kostbare zoetwater. Als eiland zijn wij volledig omringd door de zee, waardoor we ons in een gesloten zoetwatersysteem bevinden. Dat betekent dat we geen oppervlaktewater mogen gebruiken voor de beregening van onze golfbaan.'' Topconditie ,,Om optimale speelmogelijkheden te bieden, hebben we twee grote waterbassins aangelegd met een totale capaciteit van 30.000 kubieke meter. In de herfst en winter vullen we deze bassins met oppervlaktewater uit het stelsel van sloten dat rondom de golfbaan ligt. Daarmee zorgen we ervoor dat in droge zomers de greens, voorgreens en tee’s altijd in topconditie blijven.'' ,,De fairways krijgen in droge zomers minder of geen beregening. Hierdoor kunnen ze wat droger en schraler worden, maar dat geeft juist het echte karakter van een authentieke linkscourse: stevig, uitdagend en typisch Texels'', zo staat op de website. ,,We zijn trots op ons verantwoorde waterbeheer en hopen dat onze spelers de stoere charme en het bijzondere karakter van onze baan in elk seizoen waarderen.'' Is de baan dan onbespeelbaar onder deze condities? Deze week op woensdag en donderdag zelf op de Texelse gespeeld. Woensdag was het wel 'even wennen'. Of waren het de tergend langzame flights voor ons waardoor we na hole 9 direct zijn doorgestoken naar hole 15. Maar donderdag, voor vertrek naar de overkant - superrelaxed - nog even de eerste 9 gespeeld. Met 22 stablefordpunten toch weer eens mijn handicap verbeterd; Inclusief birdie, par, twee bogeys en superputts, Trouwens: Dea scoort beide dagen respectievelijk 19 en 20 punten op de eerste negen. Hoezo is de droogte een nadeel? Biljartlaken De greens waren beide dagen fantastisch: prachtig groen en zo strak als een biljartlaken. De kurkdroge en schrale fairways zien er niet typisch agrarisch Texels uit, maar het voordeel is dan weer dat de bal tientallen meters voortstuitert. Gemerkt: best lekker als je carry 'ondergemiddeld' is. Was het niet prof.dr.ing. Johan Cruijff die zei: ,,Elk voordeel heb s'n eigense nadeel' (of woorden van gelijke strekking). Dan geldt dat andersom natuurlijk ook. Of zoals Anita het verwoordt: 'De stoere charme van de Texelse'. En dat is het! 'Rainy night in Texel', vrij naar Randy Crawford. Namens Hans en Anita: tot dinsdag 9 september en/of woensdag 10 september, Tot Texel.
Hoppa! Zesduizend woorden. Dat vind ik al een prestatie op zich. Ik ken mensen die niet eens 6.000 stappen tijdens een golfwedstrijd kunnen lopen, of daar al een buggy voor nodig hebben. Maar eerlijk is eerlijk: ik heb genoten. Niet zozeer van het wedstrijdverslag (voor de scrollers; dat begint ergens halverwege bij de tweede 3.000 woorden), maar wel van de welbekende Henri-cocktail: een snufje maatschappijkritiek, een sneertje naar de hem zo gehate en tegelijkertijd geliefde journalistiek, een scheut (euh.. waterval) links activisme en een flinke plens ironie. Waarvan die laatste dan soms maar moeilijk te ontwaren is.
Frank Uijlenbroek, zeer gewaardeerd lid van de wedstrijdcommissie, moest onder het mes vanwege een tumor in zijn dikke darm. Maar hij is er weer en maakt zich op voor vele nieuwe ronden op de golfbanen. Een tijdje chemo zal waarschijnlijk geen roet in het eten gooien. Frank is wat dat betreft uiterst positief. Bij een bezoek aan de patiënt, die verblijft in het St. Antoniushospitaal in Gronau, zat hij na een week ic alweer achter de koffie op het terras. Blij met de doos ballen in de overtuiging dat hij daarmee spoedig weer aan de slag kan.
Tijdens de laatste Jaski Open vertelde ons zeer gewaardeerde lid Anneke Groen geëmotioneerd dat ze niet veel aanwezig kon zijn bij de wedstrijden van de NVGJ omdat ze al langere tijd voor haar zieke man Jan zorgde. Deze week kregen we het trieste bericht dat Jan van der Velden na een lang ziekbed is overleden. De crematie was op maandag 4 augustus op Westerveld. We wensen Anneke en verdere familie heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Hierbij de rouwkaart met het adres, waar condoleances heen kunnen worden gestuurd.
Woensdagochtend 6 augustus is NVGJ-er en oud-journalist Cor Groeneweg overleden, zo heeft zijn partner Lucy Prijs laten weten. Bij Cor werd anderhalf jaar geleden kanker vastgesteld. Hij is thuis in Amstelveen overleden. Cor startte zijn loopbaan begin jaren zeventig bij Trouw en stapte midden jaren zeventig over naar De Volkskrant. Daar belandde hij bij de afdeling Binnenland, als eindredacteur en daarna als gedreven newsgetter bij de verslaggeverij. Cor ging begin jaren tachtig naar de Haagse redactie met Defensie en Buitenlandse Zaken als portefeuille. Na enige jaren vertrok hij naar het nieuwe opinieblad NieuwsNet, dat maar een kort leven beschoren was. Vervolgens werd hij radioverslaggever bij de NOS. Cor en opmaakredactrice Lucy verhuisden naar Mechelen, toen Cor Brussels correspondent voor Radio 1 werd. Dat is zijn langstdurende baan geweest. Eenmaal terug in Nederland werd hij eerst voorlichter bij het ministerie van WVC, later van het verbond van verzekeraars. Cor had een diepe passie voor Schotland en Feyenoord. In mei is hij - met Lucy -voor het laatst in zijn geliefde Schotland op vakantie geweest. Hij was ook een fervent golfer en zolang zijn gezondheid het toeliet was hij enthousiast NVGJ-lid. Hij won éénmaal een prijs en wel de Rode Dobbelsteen, een in memoriam-toernooi voor wijlen Rob van den Dobbelsteen, die altijd van rood speelde. Jan van Galen won de tweede editie en schreef over zijn strijd met vriend en oud-collega het volgende sfeerverslag.
(Of: hoe een lobwedge bijna tot een internationale rel leidde) John Dekker — de man, de mythe, de legende. Altijd goedlachs, altijd klaar met een camera, en altijd in voor een geintje waar zelfs de Spaanse politie niet om kon lachen. Voor ons cluppie is John onmisbaar. Niet alleen omdat hij ons haarscherp in beeld brengt, maar ook omdat hij een sociaal, emotioneel en hartverwarmend type is. Kortom: een vriend voor het leven. Onze vriendschap gaat verder dan een balletje slaan en slap ouwehoeren tijdens de 19e hole. We delen verhalen over het leven, over onze partners, onze gezondheid — we zijn soms net een stel oude breiende oma’s. Alleen dan met clubs in plaats van breipennen. John is ook de koning van de spontane acties. Toen een crowdfundactie mij aan een nieuwe golfset hielp, vroeg hij meteen: “Heb je verder nog iets nodig, maat? In Spanje ligt nog een bijna nieuwe lobwedge op me te wachten. Neem ik wel mee.” Natuurlijk zei ik geen nee. Maar ja... twee dagen voor een wedstrijd op Kralingen wilde hij met een koffer vol golfspullen naar Nederland vliegen. Mijn lobwedge had hij zorgvuldig ingepakt als ruimbagage. Alleen zag dat ding er in de ogen van de Spaanse douane uit als... een vuurwapen. Je raadt het al: tik tik op de schouder. Guardia Civil. John, plots een verdachte, werd vriendelijk doch dringend apart genomen. Geen handboeien, maar wel een ruimte die verdacht veel leek op de auditieruimte van “Narcos.” Daar moest hij uitleggen dat een lobwedge geen pistool is, maar een stuk gereedschap waarmee je op de green belandt — niet op het avondjournaal. Met veel armgezwaai en geïmproviseerde golfdemonstraties wist hij de agenten uiteindelijk te overtuigen: “Mírame, señor — zo sla je een bal, en beroof je geen bank!” En zo liep het met een sisser af. John kwam thuis, ik kreeg m’n wedge, en Spanje bleef net geen diplomatieke rel rijker. Dank je wel, ouwe held. Voor de wedge, voor de vriendschap, en vooral voor de tranen van het lachen.
Het is weer zover. De Tweedaagse op Texel staat voor de deur en geloof me: dit wordt er eentje voor in de boeken. Twee dagen lang golfen, genieten, borrelen, eten en vooral: lachen. Alles op onze prachtige homecourse, met uitzicht op zee, duinen en hole-in-one-waardige gezelligheid.
Het is 16:00 uur op maandagmiddag als ik op de eerste teebox sta van Burnham & Barrow Golf Course. De zon schijnt en een Nederlandse vlag wappert in de harde westenwind. Klaar om de strijd aan te gaan met de baan, mijzelf én de wind. Er zijn echt dagen dat je een links course vervloekt. Aan de andere kant is het juist het mooiste wat er is. Wat veroorzaakt nou die tegenstelling tussen liefde en haat? De wind blaast met windkracht 5 vol in mijn gezicht op de eerste tee, direct voor het clubhuis. Zoveel gedachten gaan er door mijn hoofd, van genieten tot angst. Zoals Ben Hogan ooit zei: "Golf is a game of misses. The golfer who misses the best is going to win." Met die gedachte sla ik mijn houten 3 net rechts de rough in. Let's go.
Niet alleen de wedstrijd was drukbezocht, ook op de prijzentafel was het dringen geblazen tijdens het Jaski Open. Zouden er leden zijn geweest die met lege handen naar huis gingen afgelopen vrijdag? Vast, maar het zullen er niet veel geweest zijn. En ze mochten zich nog beroepen op wel heel veel misfortuin bovendien, zoveel prijzen waren er te vergeven. Naast natuurlijk de prijzen voor de winnaars van de wedstrijd in zowel de A- als de B-categorie en de neary's en longest drives, werd een groot aantal leden verblijd met een prijs tijdens de traditionele loterij. Niels Terol was de gelukkigste van allemaal, hij was het die er met het door Jaski beschikbare kunstwerk vandoor ging, maar ook degenen die een van de andere prijzen in ontvangst mocht nemen deed dat met een grote glimlach. Nee, we spelen niet om de prijzen maar wat zijn we blij dat ze beschikbaar worden gesteld. Daarom langs deze weg nog maar eens dank aan de sponsoren van deze wedstrijd: Wil Hoogland en haar Jaski Art Gallery, Yulin Tjan die Foeke niet alleen met een lege portemonnee achterliet na zijn hole in one, de bijzondere petten van Bay Hill die door George Taylor uit Amerika mee waren genomen, de ballen van Nassau, de wijnen van Sonnenberg, het bijzonder kunstwerk van Ruud Onstein, en niet in de laatste plaats natuurlijk al het tafelzuur dat ter beschikking werd gesteld door Kesbeke. Foeke en Paul gaan er nog een flinke kluif aan krijgen die pot leeg te krijgen voor de volgende editie van het Jaski Open.
Op de 15e hole van Golfbaan Sluispolder was het raak voor Foeke Collet. Met een ijzer 8 wist hij de hole te vinden vanaf 131 meter in een ronde die verder weinig hoogtepunten kende voor de doorgaans zo steady spelende redacteur van Golfers Magazine.