22e Dekselse Texelse 2026

Cara was er, en Elaine, uiteraard Jolanda en Madelon (zijn er bijna altijd), en ook Ger, René en Roland. Het was kortom een prettig weerzien met de complete crew vrijwilligers, die in oktober de Redexim Nations Cup op rolletjes liet lopen, en daar voor met een minutenlang applaus werden bedankt door de spelers van de deelnemende landen.

Het was voor mij als een déjà vu, want bij binnenkomst van de grote zaal van het Hanenhuus trof ik de meeste crewleden-van-toen meteen weer links voorin, achter de wedstrijdtafel, alsof ze sindsdien gewoon waren gebleven. En kijk daar waren Martijn, Anton en Marijke, allen spelers van het ‘bronzen’ Nederlandse ‘Redexim’team’. ‘Hannie komt ook nog’, hoorde ik zeggen. ‘Maar zij heeft net op een minuutje de boot in Den Helder gemist.’ De wedstrijdleiding bedenkt dan meteen een soepele oplossing: achteraan starten in de laatste flight, om 11.24 uur.

De herinneringen aan het mooie evenement van oktober drongen zich op, al waren we dit keer naar Texel gereisd voor alweer de zeventiende editie van de Dekselse Texelse. Ook nog eens de eerste major van dit nog prille seizoen. De voorspelde weersomstandigheden zullen van invloed zijn geweest op het aantal deelnemers, dat bescheiden bleef, ondanks het vooruitzicht van de major-bonuspunten.

We vernamen dat de wedstrijdleiding heel even serieus heeft overwogen deze editie af te gelasten, juist vanwege de voorspellingen, met heel veel wind, hagelbuien en gevoelstemperaturen tot acht onder nul. Maar onder de deelnemers zijn er altijd ‘vroegkomers’, die een dagje eerder afreizen en al een hotelkamer hadden geboekt, en soms zelfs een nacht langer blijven. Met dit in het achterhoofd besloot de wedstrijdleiding tot ‘het gaat door’ en ‘we zien wel hoe het komt’.

Welnu, het was fris en de wind blies krachtig (6 Beaufort) uit noordwestelijke hoek, soms zelfs even hard (kracht 7), tijdens de twee heel korte hagelbuitjes die ons tijdens het spel ten deel vielen. Maar stormachtig of zelfs storm? Nee, geen moment. Gelukkig maar, want als het wél 8 of zelfs 9 Beaufort zou zijn geweest, dan kun je maar beter binnen blijven. Dan is golf gewoon niet mogelijk.

Nu ging het nog, al waaide er wel eens een bal van een tee, of van zijn plek op een green. En er waaiden veel ballen in de voor de Texelse zo karakteristieke rough, om nooit weer gevonden te worden. Dat verklaarde grotendeels de scores van deze dag, waarop driekwart van de 24 deelnemers onder de 30 bleef steken.

De allerbeste score was van Gijs Bosma, die in de B-categorie tot 35 punten kwam en zodoende het thuisvoordeel optimaal benutte. Gijs woont op Texel en deed mee als gast, namens de Texelse Bierbrouwerij, die onze prijzentafel weer – zoals bij eerdere gelegenheden – royaal had gevuld met eigenzinnige speciaalbieren. Skuumkoppe uiteraard, maar ook Tuunwal Tripel, Skiller Wit, Zeebries Blond en Springtij. De bieren gingen vanzelfsprekend aan Gijs’ neus voorbij. Hij kreeg doosjes ballen voor zijn prestatie.

In de B waren de biertjes nu voor Olga Commandeur, als ‘the best of the rest’, met 32 punten. De derde prijs was eigenlijk voor Hannie, die dus als laatste kwam, maar als eerste – vanwege verplichtingen ‘aan de overkant’ – Texel had moeten verlaten. Nu mocht Jan van Galen, die optrad als spreekstalmeester, tot zijn eigen verrassing een prijs mee naar huis nemen.

Zelf was ik de gelukkigste in de A-categorie, ook met 32 punten, precies hetzelfde totaal als Alwin de Rijke, die op grond van een iets hogere handicap als tweede werd geklasseerd. Martijn werd derde, met 31, Alex de Vries – een vaste Texel-ganger - vierde met 30.  

En dan was er het weerzien met Iwan Groothuis van De Krim (en alles wat er verder bij hoort) en manager Anita Hiemstra van de Texelse, die ons ook nu weer een warm welkom bereidden. ‘Een goed stel’, zou ene Theo Reitsma gezegd kunnen hebben. We boffen maar als NVGJ’ers met deze mensen op en rond onze homecourse.

We deden een klein beetje terug met een financiële bijdrage aan de realisatie van een nieuw gezondheidsplein op Texel (met dialysecentrum en polikliniek). Een paar dagen eerder, op 21 maart, was tijdens een gala in de Evenementenhal van De Krim al meer dan een ton bijeen gebracht, vertelde Iwan. Op de totale begroting van zo’n €6 miljoen rest nu nog een bescheiden tekort, maar het nieuwe centrum zal er wel komen, om te voorkomen dat de Texelaars voor hoogwaardige medische zorg steevast naar ‘de overkant’ moeten.