3e Major van het Zuiden - Haviksoord 2026

Al jaren probeerde ik vergeefs beter te worden in golf. Alleen: in plaats van lessen te nemen en te trainen, ging ik steevast direct de baan in. Liefst qualifying rondes, die meestal uitdraaiden op een verbeten strijd met mezelf. Hoe harder ik mijn handicap probeerde te verbeteren, hoe slechter het ging. Hij liep zelfs op naar 18,9.

Dat moest anders. Met opdrachtgevers die mij de laatste tijd minder goed weten te vinden, had ik de tijd om dit serieus aan te pakken. Dit jaar zou ik beter gaan golfen dan ooit. Opmerkingen als "we doen het toch voor de gezelligheid" en "het gaat nergens over" negeerde ik volledig. Voor mij werd het een bloedserieuze zaak.

Eerst riep ik de hulp van ChatGPT in, maar die leek mij in de maling te nemen met tips als: "Geef de bal veel karakter mee" en "Golf is voor 90 procent mentaal; de rest zit tussen je oren." Nee, ik moest maar eens serieus gaan trainen.

Mijn vakantie aan de Costa del Sol veranderde daarom in een zeven weken durend trainingskamp. Niet slenteren over boulevards, maar oefenen, oefenen, oefenen. Elke slag analyseren met moderne technologie, gevoel ontwikkelen voor het korte spel, terug naar de swing-fundamentals. Zelfs dubbelzijdig trainen. Tijdens rondes noteerde ik twijfelachtige beslissingen en misslagen om die later te analyseren.

Wat was ik goed bezig. Mijn chippen werd beter en mijn swing zag er fantastisch uit. Zo fantastisch zelfs, dat een flightgenoot opmerkte dat het voor mij jammer was dat golf geen jurysport is.

Ik was helemaal klaar voor het nieuwe seizoen én mijn eerste jaar als NVGJ-lid.

Die eerste wedstrijd was op de Lage Vuursche, waar ik met een schamele 26 stablefordpunten van de baan kwam. In gedachten was ik in één klap terug bij "Wat maakt het uit, we doen het toch voor de gezelligheid." En dat is allemaal waar — maar ik wil het allebei. Beter golfen én gezelligheid. Uiteindelijk concludeerde ik dat slechts iets kleins mij mentaal uit balans had gebracht. Het missende puzzelstuk was zelfvertrouwen. Grinnikend dacht ik: heeft ChatGPT toch gelijk.

Vanaf dat moment ging het beter. Ik speelde ongedwongen, onbevangen, in verbinding met mijn flightgenoten, verwonderd over alles om mij heen. Klinkt misschien wat zweverig, maar voor mij werkte het. Op De Hoge Dijk speelde ik 32 punten, op Catharinenburg 35.

In de week voor Haviksoord viel alles nog meer op zijn plaats tijdens een ronde op Spaarnwoude. Mijn flightgenoten — single handicappers — namen af en toe hoofdschuddend mijn course management over. Vooral het voorkomen van de dubbele bogey bleek een waardevolle les.

Bij aankomst op Haviksoord kon ik trots melden dat mijn handicap alweer was gezakt naar 17,9. En wat een prachtige baan. Fantastische greens, mooi bunkerzand — waaruit het zelfs leuk is te spelen — en een opvallende rust, ondanks de nabijheid van de A2. Alles ademt toegankelijkheid en Brabantse gezelligheid, mede dankzij de organisatie.

Ook met flightgenoten Leonard en Frank voelde het direct vertrouwd. Na een wat rommelige eerste hole viel alles op zijn plek. Vooral op de eerste negen leek alles te lukken. Het werd een van die zeldzame rondes waarin golf ineens eenvoudig lijkt. Ik ging volledig op in het spelletje en genoot met volle teugen.

Met 40 stablefordpunten mocht ik mij uiteindelijk winnaar noemen van de 3e Major van het Zuiden.

Ik was overigens niet de enige die goed speelde. Alvin de Rijke werd tweede met 37 punten, Eric Korver derde met 35. In categorie B eindigde Harald Taylor als eerste met 39 punten, gevolgd door Ron Buitenhuis met eveneens 39 punten. Jan van Galen werd derde met 35 punten.

De wedstrijd was uitstekend georganiseerd en ook de horeca verzorgde ons fantastisch. Dankbaar, blij als een kind en met een prachtige prijs (gesponsord door Dirk, het marketingcommunicatiebureau van Anton Kuijntjes) ging ik weer huiswaarts. Anton, Monique, de wedstrijdleiding en het team van Haviksoord hebben er voor mij, en ik denk voor ons allemaal, een onvergetelijke dag van gemaakt.