17e Ruud van Breugel Cup - Lage Vuursche 2026

Lieve medespelers van de NVGJ,

Even wat kaderen. Zoals velen van jullie weten, heb ik het de afgelopen twee jaar erg zwaar gehad. Ik heb veel ellende gekend met de verkoper van de grond aan mij, die tevens mijn aannemer is, met de gemeente in verband met het verkrijgen van een vergunning en met bezwaarmakers die niet eens direct belanghebbend zijn bij mijn woningbouwproject.

Gelukkig gloort er inmiddels weer wat licht aan het einde van deze lange tunnel. Dat betekent dat ik dit jaar eindelijk kan starten met de bouw van 110 woningen en een medisch centrum. Mijn levensgeluk was lange tijd ver te zoeken.

Toen ik enige tijd geleden een mail van Hans Terol kreeg met de mededeling dat er een wedstrijdkalender in de maak was, dacht ik meteen: wat leuk. Ik begon weer zin te krijgen om met leuke mensen gewoon lekker te gaan golfen.

Om alvast wat te oefenen, speelde ik twee weken geleden mijn eerste negen holes van het jaar. Mijn afslagen waren erg goed, maar met mijn ijzers ging het dramatisch. Ik begreep er helemaal niets van en heb direct wat lessen genomen. Maar ook dat hielp in eerste instantie niet echt. Het lag niet aan mijn pro, maar ik kreeg de ballen zelf gewoon niet goed weg.

De dagen kwamen dichterbij en we zouden op de Lage Vuursche spelen, de baan waar ik twee jaar geleden mijn beste ronde ooit speelde. Dat gaf mij een bijzonder en goed gevoel. Dat gevoel verdween helaas even toen we van René te horen kregen dat er waarschijnlijk geen buggy’s in de baan mochten. Ik dacht: weet je wat, het weer zou goed worden, dan loop ik wel negen holes. Ik wilde deze dag absoluut niet missen, al was het maar om iedereen en vooral je maatjes weer te zien.

Toen ik aankwam, was het weer goed. En ik zag Hans Terol in een buggy. Ik was zó blij. Niet omdat ik Hans zag, maar vanwege de buggy. Al moet ik daar meteen bij zeggen: lieve Hans, ik ben en zal altijd blij zijn om jou te zien. Je bent een prachtmens.

Zoals altijd werd iedereen warm onthaald. Ik zag ook Andy, die er gelukkig weer bij kon zijn. Dat deed mij goed. Eerst nog een kop koffie en wat bijpraten met elkaar. Ik had er ontzettend veel zin in en voelde me volkomen ontspannen.

Toen we op hole 10 startten, liep ik naar geel om af te slaan. Daar werd mij echter verteld dat we vandaag van blauw speelden. Nou, helemaal geweldig. Het zonnetje scheen, er waren leuke, lieve mensen om mij heen en ik had even een dag zonder zorgen. Misschien zat het ook wel tussen de oren, maar op deze baan had ik vanaf geel mijn beste golf ooit gespeeld. Ik kwam hier eerder met 44 punten van de baan en dacht daarom: kom maar op, dit wordt een heerlijke dag. Of ik nu zou winnen of verliezen, maakte mij eigenlijk niets uit. Ik voelde vooral dat ik sinds lange tijd weer grip had op mijzelf en op de situatie.

Deze dag zal ik niet snel vergeten.

het ultieme geluksgevoel.

Lieve groet,