Boogaard vs Kuijntjes 2&1

Het liep best goed. Ik ging verder waar ik op Catharinenburg mee geëindigd was. Prima golf spelen. Een drive van 229 meter, een houten drie er achteraan van 209 meter. Op 5,90 meter van de vlag. Putt voor eagle. Tap-in birdie.

Peter had ondertussen de hele rechterkant van de eerste hole op Wilnis gezien. Geen vuiltje aan de lucht. Want ook dat was al verholpen: de golfbanen snakten ernaar en op 13 mei was het zover. Er trok een fijne douche over het land. De bui was Wilnis net gepasseerd, dus wij hadden keurig weer. De natuur op Golfpark Wilnis ontwaakte. Alles leek net wat groener dan anders.

En in het openbare dierenpark, dat moet wel, want ik heb zeker 582 konijnen gezien, brutaal, voor me langs lopend op de driving range, totaal niet schuw. Maar ook tientallen fazanten. Prachtige eksters. Eenden die een mannenavond hadden: twaalf woerden lagen te slapen rondom één vrouwtjeseend. Geen idee wat er gebeurd was. Alles leek voorbestemd voor een fijne lenteavond met golf.

Plus 2 kwam ik door de turn heen. Vier bogeys, twee birdies en drie parren. De tussenstand: 2UP. En drie van de vijf holes waar Peter een slag kreeg waren al gepasseerd.

En toen...

"Greenfee ruilen voor een pafje", stelde Peter voor, nog voor we de ronde begonnen. Ik vond het een prima deal. De eerste draaide hij nog zelf. Maar dat werd een mini sigaar. Dichtlikken lukte niet echt. Het kwam door de rijstevloei, zei Peter. Ik liet hem even, maar draaide de tweede, de derde en de vierde maar zelf voor hem.

We genoten. Peter kletste honderduit. Vertelde over de familie die het park heeft gebouwd. Een boerenfamilie waar inmiddels twee dochters het roer hebben overgenomen van vader. Die is onlangs verongelukt. Zijn tractor kantelde. Peter weet veel dingen. Zo wijst hij me op een Mariabeeld. Bij hole acht. Toen ging het nog goed. Ze moet me niet meer, denk ik. Als afvallige moet je natuurlijk wel af en toe gestraft worden.

Of de familie uit het katholieke zuiden komt weten we niet. Maar de vlaggen op de greens hebben wel een Brabants bontje. Of is dat een hint naar de Major van het Zuiden?

Terwijl Peter steady doorspeelt, struggle ik. Op 13 een putt van negen meter. Van Peter. Erin natuurlijk. Op precies het verkeerde moment. Een drieputt op 14. Een waterbal op 15. En dan is het ineens dormie 3. Huh?! Hoe ben ik hier nu ineens beland? Ik speelde toch puik golf de eerste negen?

Peter babbelt rustig door. Zijn vrouw heeft haar pols gebroken. Ze was op bezoek bij een kunstenares in Amsterdam, miste een traptrede en pats. "Het is een lelijke breuk. De ene dokter zegt opereren en de andere, die dat dus niet zegt, zoek ik nog even op. Ik wil een second opinion", aldus Peter.

Acht bogeys en één quadruple bogey later staat het 2&1 voor Peter Boogaard.

Tijdens de balletjes uit de saté, een specialiteit van Wilnis, praten we over AI, over bedrijfsovernames, over zijn kinderen, over de mijne, over Ajax, over Mike Toorop die een pak slaag heeft gekregen van een ventje van 18 in de competitie, terwijl hij 's ochtends nog tegen zijn vrienden had gezegd: 'ik caddie jullie vanmiddag wel. Ben toch zo klaar met hem'. Ai. En dit keer bedoel ik geen artificiële intelligentie.

Het was een mooie avond op Wilnis. Maar ik heb wél verloren.​​​​​​​​​​​​​​​​