Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
20.09.2022
Achttien holes waren niet genoeg om de winnaar van het matchplaykampioenschap 2022 aan te wijzen. Negentien holes wel. Na één extra bezoek aan de par-5 achttiende van de gastvrije ‘de Pan’ was het pleit beslecht. Net als in 2018 greep Paehlig mis. Net als in 2016 mag Schouten zich kampioen noemen.
Waar zal de verliezend finalist vaker aan terugdenken? Aan de verprutste approach op de 17e bij een stand van 1up, waardoor Willem, na een dood bij de pin geslagen gapwedge, de stand weer gelijk kon trekken? Aan de tweede slag op de eerste extra hole die net één meter teveel rechts lag om een schot naar de vlag te hebben, wat het begin van het einde betekende? Of toch de putt op achttien van nauwelijks een meter die genoeg was geweest voor de zege, maar die de hole lipte waardoor er een verlenging nodig was. Vraag het over een paar dagen. Of liever, vraag het toch maar nooit. De dit jaar ingevoerde regel dat de verliezer het verslag moet schrijven is al zout in de wonde genoeg.
Het motto van de NVGJ is elkaar een leuke dag bezorgen. Het komt in vrijwel alle stukjes en stukken die op onze website staan naar voren. Maar laten we eerlijk zijn: als je meedoet aan een wedstrijd, wil je die winnen ook. Dat geldt zeker voor alle deelnemers aan de strijd om de Joop van der Flier Schaal. En al helemáál voor de finalisten van deze man tegen man* strijd (*en alle denkbare varianten die er mogelijk zijn maar die er in elk geval deze finale niet bij waren) die we dankzij Aleid nog altijd op een van de mooiste banen van Europa mogen spelen. In het oude clubhuis hangen een paar oorkondes die de internationale status bevestigen, de topnotering in de aanstaande editie van Todaysgolfer doet dat ook nog eens, en anders kan je het als gelukkige finalist met eigen ogen aanschouwen. UGC ‘de Pan’ is een topbaan en alleen al om die reden zou je je als lid van de NVGJ in moeten schrijven voor de matchplaycompetitie. Als je de finale haalt dan mag je immers…
De twee gelukkigen dit jaar waren dus Willem en Martijn. Of, nou ja, gelukkigen? Natuurlijk, bij golf heb je altijd een beetje geluk nodig, maar onderaan de streep moet je de bal ook gewoon zo goed mogelijk zien te raken. Dan kom je er echt niet met een paar lucky breaks. Natuurlijk hebben Ruud, Henri, Ruud, Jeroen, Gerald, John en (nog maar eentje dan) Ruud alle recht op het gevoel dat ze met net iets meer geluk ook in de finale hadden kunnen staan, maar helaas voor hen liep het anders, en dus stonden Schouten en Paehlig op 7 oktober tegenover elkaar. Willem in vorm, Martijn al een tijdje dwalend, maar beiden met min of meer dezelfde handicap en dus met alle kans op een mooie open en spannende finale.
Dat was precies wat het werd. Spannend. Met een tussenstand die alle kanten op ging.
Het begin van de wedstrijd was voor Martijn door met een birdie op de eerste en een par op de tweede, direct naar twee up te gaan en daarbij op de derde een uitgelezen kans op 3up liet liggen door een korte putt te missen. Willem worstelde met zijn net nieuw aangeschafte ijzers, wist hole 5 te winnen, maar kon, ondanks dat de kakelverse ijzers langzaam gingen luisteren naar de baas, niet voorkomen dat hij na acht holes 3 down stond.
In het zicht van het clubhuis gebeurde er echter wat. Of het nu kwam omdat Willem zijn ijzers beter onder controle had, of omdat de krasse knarren voor ons verdwenen waren en het iedere slag wachten voorbij was, maar ineens was het Willem die de bovenhand kreeg. Niet minder dan vijf holes op rij won hij, waardoor hij met nog vijf holes te spelen plots 2up stond. Dat was voor Martijn het moment om een tandje bij te schakelen, hole voor hole te gaan spelen, en te proberen zich terug te knokken in de wedstrijd. Dat lukte: hij won veertien, vijftien en zestien en gaf zichzelf na een defensieve afslag op de prachtige par-4 zeventiende een uitgelezen kans de wedstrijd naar zich toe te trekken. Of het de spanning was of de net ongelukkige ligging zal altijd voer voor discussie blijven, maar het was een slecht moment voor de slechtste bal van de dag. Al maakte dat na de ‘dood’ bij de pin geslagen bal van Willem uiteindelijk niets meer uit. De Rotterdammer maakte zijn derde birdie van de dag (tegenover twee birdies voor Martijn) waardoor alles neerkwam op de slothole, de par-5 achttiende.
Hoe we daar op de green belanden laten we maar even voor de fantastie, maar nadat Willem een tap-in voor een dubbel had gemaakt, lag de winst voor Martijn voor het grijpen. Een putt van iets meer dan een meter, meer was het niet. Willem draaide zich al om om niet te hoeven zien wat komen ging…maar niet kwam. De gesneden green, het kleine bobbeltje vlak voor de hole, de twijfel de vlag wel of niet uit de hole te halen, stuk voor stuk elementen die een rol gespeeld kunnen hebben in de uitkomst van de putt, maar de uitkomst veranderde er niet door: een lip-out, een schreeuw van ontzetting en een schreeuw van verbazing, en terug naar all square.
De eerste extra hole bleek ook de laatste extra hole. Terwijl de caddiemaster ons nog meegaf dat we de achttiende nog wel drie keer mochten spelen als we dat wilden, was het na één extra hole voorbij. Een geweldige approach van Willem zette extra druk op de approach van Martijn, die, ondanks last te hebben van een overhangende tak, niet anders kon dan voor de green te gaan…en faalde.
Voelde het ook zo na afloop op het terras? Een beetje. Misschien niet eens zozeer over die extra hole – als de bal een meter eerder was gestopt was die overhangende tak nooit in het spel gekomen — maar dat puttje op achttien doet nog wel even pijn.
Van harte Willem. Het is je gegund.
En tegen alle deelnemers, en natuurlijk niet in de laatste plaats wedstrijdleider Louis, zeg ik hartelijk dank voor deze editie van dit bijzondere evenement. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen, en ik roep iedereen nu al op zich in te schrijven voor 2023. Al was het alleen maar omdat je de kans om op ‘de Pan’ te spelen toch echt niet wil laten lopen.
Van 1 tot en met 4 maart 2027 speelt Team NL mee in de International Garda Hotel San Vigilio Press Cup aan het Gardameer. Wil je mee? Geef je dan vóór 14 november bij mij op.
Pamela Sturhoofd is de winnaar van de Golfpersprijs 2026, met haar verhaal over Oekraïense oorlogsveteranen in Golfers Magazine.
De uitslag van de ZVM Masters op De Goyer: wie pakte de eindzege in categorie A, categorie B en het sponsorklassement?
De jury heeft drie genomineerden gekozen voor de Golfpersprijs 2026: Foeke Collet, Pamela Sturhoofd en Natasja Weber.
Tijdens de laatste NVGJ major van dit jaar, op de mooie Hooge Graven in Ommen, zijn de kaarten geschud en de finalisten voor de finale op De Goyer bekend geworden. Dankzij (uitzonderlijk) goede scores en en bonuspunten steeg Anton Kuijntjes naar de vierde plaats in de ranking van A, en Hannie Verhoeven sprong in B van royaal buiten de top 8 (plaats dertien) naar een keurige zesde plek. Door afmeldingen gaat zij als nummer vier de baan in, tegen de nummer drie Elaine. Helaas zijn er in B zoveel afmeldingen dat er slechts zes finalisten zijn, en dat is dan nog dankzij een extra speler van buiten de top 8 (nr 10), Paul Boehle. Roland Reinders, nu 1, is met vakantie. Harald, lange tijd de nr 1 is al geruime tijd uitgeschakeld dor een hernia. Andere kandidaten zoals Ron Peereboom Voller en Olga Commandeur kunnen door diverse omstandigheden niet aanwezig zijn. Jammer. De indeling ziet er nu als volgt uit. In A: Henri van de Steen Robert Elsing Frank Huiges Anton Kuijntjes Eric Korver Marijke Brouwer Cara de Vlaming Martijn Paehlig In B: Sonja van de Rhoer Ron Buitenhuis Elaine de Boer Hannie Verhoeven Ger Laan Paul Boehle Telling in de finale Alle Order of Merit punten vervallen voor de finale. De eindstand bepaalt echter wel met hoeveel punten, ‘startkapitaal’, de finalisten de baan in aan: 250 voor de nr 1, 200 voor nr 2, 175 voor nr 3, etc, tot 50 punten voor de nr 8. Op basis van het aantal stableford punten dat zij in de finale halen,krijgen zij opnieuw punten toebedeeld: 330 (250+80 bonus) voor nr 1, 270 (200+70 bonus) voor nr 2, 235 (175+60) voor nr 3, enz. Het totaal wordt bepaald door het startkapitaal en het bij elkaar gespeelde aantal punten op de finale. Ingewikkeld? Zeker. Maar de wedstrijdcommissie schijnt het te snappen. ZVM Order of Merit 2027 Overigens tellen alle stableford punten van de finale, van zowel de finalisten als de andere deelnemers op de Goyer, weer mee voor de volgende ZVM Order of Merit van 2027.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.