We beleefden op 19 juni twee primeurs op de Haarlemmermeersche Golfclub, met -sch. De eerste: het was de tot dusver warmste dag van 2026, met temperaturen die in het zuidoosten van het land opliepen tot 36 graden Celsius. Zo gek was het in Cruquius/Haarlemmermeer niet, maar de thermometer stond op 34,2 toen we ‘s middags om drie uur afsloegen op het Leeghwater-Lyndenparcours.

Het was precies een kwart eeuw geleden dat ik daar voor het laatst (en trouwens ook voor het eerst) had gespeeld. Het was toen nog een open baan, met veel waterhindernissen. Dat vele water is er nog steeds, maar de baan is mooi volgroeid, met veel bomen, die af en toe hinderlijk in de weg staan. Er is ook veel zand; ik raakte qua bunkers gaandeweg de tel kwijt. Strategisch spelen was dus vereist.

Ook opvallend: de rust. Oké, we hoorden heel af en toe een vliegtuig overkomen, maar van de reguliere Randstad-drukte, met voortrazend autoverkeer, merk je niets tijdens je ronde. Een goede reden om er nog eens te spelen, bijvoorbeeld nadat het nieuwe clubhuis - nu nog in de afrondende fase; september 2026 de officiële opening - in gebruik is genomen. Hélène, die hier sinds vorig jaar lid is, wil ook jou ongetwijfeld - voor een vriendelijk introductietarief - rondleiden. Dan kan zelfs over 27 holes, of zelfs 36, want het complex heeft ook nog een par-3 parcours.

Dan de tweede - en belangrijkste - primeur: Hélène zou voor het eerst dit jaar een volledige ronde spelen, van 18 holes dus. Niet te voet, maar in een buggy. Voor een matchplay-pot is het niet meteen een prettig (of bemoedigend) vooruitzicht 18 holes te móeten spelen, maar Hélène zag er stralend uit. Ze wilde beslist spelen en de partij, indachtig de wedstrijdmentaliteit die we van haar kennen, niet zo maar gewonnen geven, ondanks haar fysieke gesteldheid. Haar herstelcurve vertoont weliswaar een stijgende lijn, maar ze is nog lang niet de oude. Vooral de mentale component van het herstelproces mag niet worden onderschat.

Voorop gesteld: ik gunde haar de primeur van ‘de eerste volledige ronde van 2026’, maar hoopte, eerlijk gezegd, de partij toch aanzienlijk te kunnen bekorten. Mijn gedachten gingen onwillekeurig terug naar augustus 2024, toen Hélène en ik ook aan elkaar waren gekoppeld en ik haar, vanwege een enorme vormcrisis, geen tegenstand van betekenis had kunnen bieden. Het eindigde toen met 8&6, waarna ik meteen op consult ging bij mijn golfpro.

Even leek het er op dat dit keer de rollen waren omgedraaid, want Hélène begon de partij met enkele vorstelijke afzwaaiers van de (rode) tee en misslagen met de hogere ijzers. Maar al gauw kopieerde ik haar spel, waardoor het na zes holes ‘gewoon’ weer all-square was.

Daarna leek het alsnog snel te gaan, na elf holes was ik 3 up, dankzij (nu wel) degelijk spel met pars en zelfs een birdie. Wie veronderstelde dat Hélène zich er bij neer zou leggen, had het gruwelijk mis. Haar King Cobra-driver was plots haar beste vriend en haar putter ‘hot’, zelfs van buiten de green. Ook zij maakte zodoende pars en een birdie, waardoor het na veertien holes weer gelijk was.

Daarna bleek ik toch de langste adem te hebben met de boven dit stukje vermelde uitslag als resultaat. Als bonus besloten we ook de achttiende nog te spelen. “Kan ik in ieder geval zeggen dat ik een volledige ronde heb gedaan”, zei Hélène, die blij was te hebben gespeeld, al verklaarde ze ook “erg moe” te zijn en “flinke koppijn” te hebben. De nazit hielden we kort, niet veel later zou een heftig onweer losbarsten.