Rondje rennen voor Pieter

Het is net half acht geweest op donderdagochtend 10 juni als mijn telefoon piept. Met mijn hardloopkleding al aan, pak ik mijn toestel op. „Triest nieuws. Pieter Landman vannacht overleden”, staat er in koude letters. Ik merk dat ik langer dan normaal naar mijn scherm staar. Nee toch? Pieter? Maar twee weken geleden op Waterland dan…? Het ging toch beter? Maar helaas, het is waar. Opnieuw nemen we noodgedwongen afscheid van een markante NVGJ-er.

‘Je kan het maar beter allemaal in één keer gehad hebben’, zei Pieter me op de Zaanse, waar hij voor het eerst dit jaar zijn opwachting maakte, nadat er in het donkerst van de winter een tumor bij hem was verwijderd. Daarna volgde chemo’s, een klein herseninfarct, en nu – zo zei hij met een grijns van oor tot oor op zijn gezicht – had hij weer last van zijn knieën. ‘Maar verder gaat het goed hoor!’, hoorde ik nog net voor hij in zijn buggy op weg ging naar de driving range.

Het was wat mij betreft een typische Pieter-opmerking. Zoals Charles Taylor in zijn In Memoriam schreef, hield Pieter wel van de steviger grap. Of het nu over ons clubje Ajax ging, over zijn spel, of dus over zijn gezondheid. Het motto ‘een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’ leek hij welhaast uitgevonden te hebben. Soms haalde hij het einde van een smakelijk opgediende anekdote, of iets wat hem was opgevallen in de media, niet eens omdat hij er zelf voor de uitsmijter al (weer) om moest lachen.

Maar Pieter was natuurlijk veel meer dan iemand die van een goede grap hield en altijd vrolijk en optimistisch in het leven stond. Dat wist ik, maar werd me nog eens extra duidelijk uit alle appjes, telefoontjes en online-reacties die in de uren nadat zijn overlijden bekend werd binnenstroomden. Niets dan warme woorden over onze oud-voorzitter. De manier waarop hij in die rol de vergaderingen voorzat was ongeëvenaard en nooit zal ik vergeten dat hij me, als net toegetreden bestuurslid, een toefluisterde dat ik vooral niet te stellig stelling moest nemen, ‘dan zet je jezelf schaakmat en kan je geen kant meer op, ga altijd voor de kleine woorden, dan kan je daarna nog alle kanten op’, gaf hij zijn tactiek om veel gedaan te krijgen prijs.

Het was met precies die bescheiden opstelling dat hij jarenlang een van de twee studio-anchors was van KLM Open Radio, een project waar tal van leden van de NVGJ een rol in speelden. Naast specialisten als Abe-Jan ter Beek en Ramon van Wingerden van de NGF ‘speelde’ hij met verve de man die maar weinig van golf wist. ‘Speelde’, want natuurlijk wist hij veel meer van golf dan dat hij op de zender voor deed komen, omdat hij nog véél meer wist over het maken van goede programma’s, en dus wist dat deze rolverdeling werkte en was daarmee jarenlang een dankbare aangever en draaipunt bij de uitzendingen.

De rol van draaipunt vervulde hij ook bij de Royal Run waarvan hij initiatiefnemer was. Vanaf 2014 holden duizenden hardlopers rondjes door de tuinen van Paleis Soestdijk en altijd, altijd, kon je ook daar een stel NVGJ-ers vinden. Omdat ze van hardlopen hielden of omdat ze toch in de buurt waren, maar vooral omdat ze graag tijd vrijmaakten om te delen in het enthousiasme van Pieter. Willem en Robbert die urenlang onvermoeibaar de boel aan elkaar praatten. Friso, Gerald en Ruud die prachtige foto’s maakten. En niet in de laatste plaats mannen (en vrouwen) als Willem, Anne-Mart, Bert en ondergetekende die zich in een loopshirt van Pieter hesen voor 3.5, 7 of 10.5 kilometer met een biertje na afloop. Wat dat betreft zit er niet veel verschil tussen de Royal Run en de NVGJ. We doen alleen net even langer over een rondje zonder die hardloopschoenen aan.

Ik kijk nog eens naar mijn schermpje. Het staat er echt. Pieter is er niet meer. Even terug naar boven en een ander shirtje aantrekken voor ik mijn rondje ga lopen dan maar.