De kwartfinale tussen Willem Schouten en mij vond plaats op een voor mij bekende plek: Golfpark De Haenen. Thuisvoordeel, weten waar je wel en waar je niet moet liggen. Je kent het wel. Bovendien had ik vijf dagen daarvoor mijn personal best gelopen op diezelfde baan. Alle reden dus om deze wedstrijd met vertrouwen tegemoet te zien. Het treffen kwam in de afspraak-maakfase wat moeizaam tot stand, zo midden in het vakantieseizoen. Tel daarbij op die vermaledijde rug van Willem, die hem nogal eens parten speelt.
Willem heeft dit seizoen nog niet één keer punten weten binnen te halen voor de Order of Merit. Vorig seizoen kwam hij tot vier optredens. Dit jaar had hij zich twee keer ingeschreven, maar beide keren moest hij alsnog afzeggen. De winnaar van 2007 baalt daar zelf het meest van, maar het is niet anders. Er komt een leeftijd waarop de weg terug wordt ingezet en waarbij dat maar moeilijk tegen te houden is.
Ik bood hem aan om een buggy voor hem te regelen. Dat zou hem helpen, zeker op de tweede negen, wanneer De Haenen het lichaam kan teisteren met de vele hoogteverschillen. Of het slim was mijnerzijds, is achteraf altijd makkelijk praten. Maar zoals het een goed gastheer betaamt, vond ik het niet meer dan billijk.
Er leek ook geen vuiltje aan de lucht. Letterlijk. De wind was aanwezig om die laatste buien ver uit de buurt van Teteringen weg te jagen. Maar verder was het vooral blauw met aangename temperaturen.
Na vier holes stond ik 3UP, met drie parren en één bogey. De telefoon van Willem hielp hem daar niet bij. Als hoofd van de redactie Cultuur & Media plus chef zaterdagbijlage heeft Willem verantwoordelijkheden bij de wakkerste krant van Nederland. Op de teebox van hole 5 moest er zelfs nog even een kort telefoongesprek gevoerd worden met ene Arno. Ik wachtte het geduldig af en ging alvast klaarstaan. En toen Arno in een lange monoloog leek te zitten en Willem even geen antwoord hoefde te formuleren, achtte ik de kust veilig om af te slaan. Het is één van mijn grootste makkes. Ik kan dat niet uitzetten in mijn hoofd. Want ondanks dat het dus keurig stil was, produceerde ik een zeperd van een bal die links in de ellende verdween. Onvindbaar. Met mijn provisionele bal maakte ik weliswaar nog een par, maar Willem sloot de hole af met een bogey, waardoor ik hem toch verloor. Op hole 6 kreeg Willem een slag mee en moest ik een putt maken van ruim zeven meter om de stand intact te houden. Dat lukte. Maar op de par-3 achtste hole verloor ik weer een hole aan Willem. Nog maar 1UP. Zo gingen we ook door de turn heen.
Op hole 10 werden we voorgelaten door een driebal en was de weg vrij voor een ontspannen tweede negen. Keurig gemanaged door de marshall. Niets stond ons rondje verder in de weg. En dat pakte goed uit. Voor Willem. Deze tweevoudig winnaar van de Joop van der Flier-trofee (2016 en 2022) weet precies wat er nodig is in een matchplaypotje. Hij beziet de wedstrijd bal voor bal, slag voor slag, en laat zich niet gek maken. Hij reeg de parren aaneen. Hole 10 verloor ik, en via een hele lastige bunkerslag op hole 12 kwam ik zelfs op achterstand. Dat was nog niet verwerkt op hole 13, waar Willem zijn voorsprong uitbouwde naar 2UP. Op 14 wist ik een hole terug te winnen omdat Willem een korte putt miste.
En toen kwamen we aan op hole 15, achteraf een decider tijdens deze spannende pot. Het schot naar de green is blind. En na wat navigatiewerkzaamheden, waarbij we het juiste takje als referentiepunt hadden te pakken, mochten we aanleggen. Willem eerst, want hij lag het verste van de hole vandaan. Dat zag er goed uit, maar zeker weten deden we het nog niet. Mijn bal was ook een echte pin seeker qua lijn. Benieuwd reden we naar boven. Willem lag op 2,30 meter, ikzelf op vier meter. Ik miste. Willem drukte zijn putt er gedecideerd in. 2UP voor Willem. Auw.
Op 17, met dormie 2, leek ik het tij nog te kunnen keren. Het teeshot van Willem was te kort en belandde in de heide. De ligging was niet makkelijk. En ik lag in de first cut. Ik had wat meters minder naar de vlag, maar vooral een betere ligging. Willem sloeg zijn bal en die ging veel te ver naar rechts. Zoveel naar rechts dat hij de greenside bunker zelfs miste, maar door een heideplantje dat onze Rotterdammer gunstig gezind was, belandde hij alsnog in de bunker na een vreemde stuit.
Mijn wedge sloeg ik veel te aanvallend, ik miste de pin rechts en belandde in diezelfde bunker. Stommerik!
Willem mocht aanleggen uit de bunker en via een sprinkler rolde zijn bal richting de hole en bleef op twee meter liggen. “Ah, een beetje mazzel! Ach, dat hoort er ook bij,” zei Willem hardop. Zijn supersonische Apple watch ging zich ermee bemoeien en Siri meldde zich:
“Ik heb je niet zo goed verstaan. Wil je dat alsjeblieft nog een keertje zeggen?”
Ik moest heel hard lachen. Om de timing, maar ook om de opmerking zelf. Deze hole móest gewonnen worden. Ik ging er dan ook vol voor met mijn bunkerslag, maar te veel zand zorgde ervoor dat ik zelfs nog een keer uit de bunker moest slaan. Mijn Siri greep niet in. Had geen bemoedigende woorden voor me over. Het enige dat ik kon doen, was uitholen. Deed ik dat niet, dan zou hij twee putts hebben voor de overwinning.
Ik deed het niet. En zo kwam er een einde aan onze spannende pot. Een verdiende overwinning voor de ervaren matchplayspeler die hij is. Op waarde geklopt.
In de auto startte ik Siri op. Bedoeld om wat muziek aan te zetten.
Wise men say
Only fools rush in
But I can't help falling in love with you
Nee, lekker dan. Wat probeerde hij me nu duidelijk te maken?
