Op Catharinenburg gaan we met de NVGJ een gezellige golfdag beleven. Deze prachtige baan staat bekend om zijn uitdagende holes en schitterende omgeving. We kijken ernaar uit om alle leden te verwelkomen en samen te genieten van een sportieve dag vol plezier!
Wanneer ik met vrienden op De Haenen golf en we laten een puttje te kort (vaak uit angst hoor, geloof me), dan zingen we een liedje. Het gaat ongeveer zo:
"Het is hier godver geen Augusta" "Het is hier ook geen Pebble Beach"
En daarna stokt het. Er is nooit moeite gedaan om de lyrics verder aan te vullen. Iedereen snapt op dat moment exact wat er bedoeld wordt. We moeten íets de schuld geven van onze eigen broekepoepertangst.
Vorige week kwam ik de man tegen die ik dat ooit als eerste had horen zingen tijdens een rondje Texas Scramble met de businessclub. En ik sprak hem aan over het feit dat die twee veelbelovende zinnen een vervolg verdienden. 'Dat komt goed,' zei hij. En eerlijk gezegd was het zo'n antwoord waarvan je dan vaak denkt: 'We vinden het allebei een goed idee, maar wie gunt zichzelf de tijd ervoor?'.
Tussen de stinkfabrieken Vrijdagochtend, onderweg naar Catharinenburg in het Zuid-Hollandse (jawel!) Melissant, kreeg ik plots een appje van Jeroen Verhoeve. Want zo heet de beste man. Credit due credit.
Hij had iets in elkaar gefabriceerd. En voor ik goed en wel de Botlektunnel door was, tussen al die grote chemische stinkfabrieken door in het onderste stukje van de Randstad, alsof men het daar naartoe geveegd had als wat rotzooi in je garage, misschien wel met het plan om het ooit nog eens met stoffer en blik richting de afvalbak te verplaatsen, ergens daar was deze hit (want dat wordt het hoor!) van Jeroen Verhoeve mijn nieuwe favoriete nummer. Heel dat takkeind over de N57 met een dubbele doorgetrokken streep stond 'ie op repeat.
En ik ga hem natuurlijk met jullie delen. De complete lyrics, maar via deze link kun je hem zelf ook luisteren.
Het begint met het refrein:
"Het is hier godver geen Augusta" "Het is hier ook geen Pebble Beach" "Hier moet rammen als een malle!" "Want zachtjes rollen werkt hier niet."
En daarna ontvouwt zich een werkelijk prachtig couplet, echt. Luister het zelf maar.
Acht seconden zelfhaat Wat een gevloek weer allemaal. Ik weet het. En vriend Scheen merkte het ook nog eens op tijdens de ronde. Dat ik - net als hij - mezelf zo lekker kon haten. Het is mijn achtsecondenregel. Acht tellen sta ik mezelf toe om mezelf diep te haten. Daarna ben ik ervan af. Dat werkt voor mij. Volg me voor meer tips! En jawel, dat gaat lang niet altijd met de meest flatteuze bewoordingen. Vorige week was ik nog op een persreis voor Golfers Magazine. En zoals dat gaat: wie een man goed wil leren kennen, moet met hem gaan golfen, zei Mark Twain ooit. Althans, dat denk ik bij het schrijven. Dat de quote hem toebehoort. Het zou ook goed iemand anders kunnen zijn. Wat doet het ertoe?
Eén anekdote uit die persreis wil ik even beschrijven voor jullie. Onze reisleider, onze host van die week was Tim, een keurige Duitser. Heel de week stond hij voor ons klaar, leidde hij ons door een prachtig deel van Duitsland heen, verhaalde eindeloos over het vele moois dat er te zien was. En langzamerhand ga je zo'n groep dan waarderen. Ik speelde met Tim samen op de vierde dag van onze trip. Drie avonden in de lobby van een hotel, urenlang pratend over golf, over politiek, over seks, over relaties, over scheidingen, over puberende kinderen, over vakantie, over het leven! Tim was een wereldvent. Een keurige. Punt.
Op de vijftiende hole brak hij. Na het zoveelste onverklaarbare schot naar rechts had hij toch nog de green op miraculeuze wijze weten te vinden en had zowaar nog een putt over van anderhalve meter. En hoewel persreisjes doorgaans erg genereus zijn: pas als mijn schoen er niet meer tussenpast, wordt er een puttje gegeven. Zeker bij een Duitser die heel graag met je wil matchplayen, nietwaar? En al helemaal als je weet uit die avonden in de lobby dat Tim enorm de yips heeft gehad en daarom linkshandig met zo'n bezemsteel putt, zoals ook de immer charmante Akshay Bhatia doet. Hij had een lip-out (oftewel: te hard en niet op lijn).
Een drol Scheisse wichsen, schreeuwde hij uit. Mijn andere Duitse flightgenoot, alsmede de collega uit Zwitserland, stortten zich ter aarde van het lachen. De tranen liepen over de wangen. Niet gelogen. En hé, ik weet heus wel wat Scheisse betekent. Maar wat was in hemelsnaam dan Wichsen? En waarom moesten zij daar zo vreselijk hard om lachen? Ik vroeg om een verklaring. De combinatie van die keurige Tim met die wat vreemde combinatie van lelijke woorden; we bescheurden het.
Scheisse, dat weten jullie ook allemaal, dat betekent gewoon schijt of poep. Maar wordt meestal gebruikt als een soort 'kut' of 'verdomme'. En Wichsen is het Duitse woord voor masturberen. Rukken, zo je wilt.
Maar goed. Tot zover het vloeken. Waar veel op gevloekt werd, waren de greens van Catharinenburg. En daar viel best iets voor te zeggen. Want de greens waren niet het beste onderdeel van de verder alleraardigste polderbaan met soms wat vreemde holes.
Hole 18 bijvoorbeeld. Een dubbele dogleg, maar dan wel op een par vier. Op de tee heb je geen idee waar je nu precies heen moet. En als je dat hele kleine stukje dan gevonden hebt, dan is dat ook nog eens heel moeilijk te bereiken door hoog overhangende bomen. Hoe dan ook: werkelijk iedereen had wel het idee dat ze beter hadden kunnen spelen. Ook ik. En ik kwam toch met een keurige 38 punten binnen (rondje 79). En ik snap het. Maar ja, het moet érgens aan liggen toch?
Nog een drol. Maar dan duur Dat vond ook Eric Korver. Want onze doorgaans goedgemutste hoofdredacteur van golfende en schaatsende kranten is de laatste tijd op tik. En na acht holes had hij al 18 punten verzameld. Maar toen zag hij plots niet meer dezelfde NVGJ'ers voor zich lopen, maar drie vreemde mensen. En dat midden in Melissant. In zíjn wedstrijd!
Dat de flight even een pitstop had gehad omdat een van de spelers moest poepen, en dat wij als eerste flight daarom doorgelaten waren, dat hadden we nooit mogen toestaan, vond Eric. En hij wees nog eens naar mijn kaart waar 38 punten op stonden: "Ik was bij je in de buurt gekomen hoor, vriend!" Eric kwam overigens binnen met 31 punten, dus die drol kostte hem zeven punten. "En de greens!" riep iedereen, behalve Alwin. Die had geweldig staan putten, vond hij zelf. En dat werd bevestigd door John DekkerT. Ik weet dat hij Dekker heet, maar zoals onze goedlachse vriend uit Rotterdam dat dan doet: er moet overal een T achter. Ouwe RotterdammerT! Alwin had 35 punten. John 23.
De vergeten neary's Paul Boehlé bemande vandaag samen met René de wedstrijdtafel, maar was vergeten neary's uit te delen door alle consternatie. Ik weet even niet welke consternatie hij bedoelde, maar zodoende hadden de vier par 3's geen prijs. Paul zelf had wel prijs, want hij kwam maar liefst met 36 puntjes binnen na een hele lange ronde in de laatste flight met Coen Brandhorst (19), Pim Donkersloot (21) en Michiel van Kleef (21, maar dat is later gecorrigeerd naar 31). Of hun scores een causaal verband hebben met de rondetijd, weet ik niet. Maar Paul trok zich in ieder geval nergens wat van aan als bezemwagen van het NVGJ-peloton door de polders van Goeree-Overflakkee.
Anita Koelman was geheel volgens haar eigen vrije wil kiss-miss.
Nee, dat was ze niet. Ze werd bijkans gesommeerd om Christiaan bij te staan. Aangemoedigd door de hele tafel.
Kunnen we daar niet gewoon mee stoppen? Met dat idiote kiss-missgedoe? Ik geef het je te doen. Dan ben je vrouw en dan mag je al die oude vellen bij de NVGJ en mij als Benjamin af staan likken voor een ceremonieel kusje, omdat we een paar puntjes bij elkaar geputt hebben op een golfbaan. Tis hier godver geen Augusta!
Ben ik nu ook woke?
Sowieso is het nog maar de vraag of Anita hier wel was uit vrije wil. Hier op het prachtige Catharinenburg. De familie Brouwer-Koelman was namelijk op doorreis naar Frankrijk voor een vakantie, maar René had het wel zo gepland, dat hij dan nog stiekem even deze pot mee kon nemen. 'Als we toch die richting oprijden.'
Echt duur Christiaan is overigens een rasverteller. Een gevaar voor zichzelf op een goede dag, want zijn anekdotes uit de jaren bij de NCRV en Eurosport zijn lang. En zijn grootste probleem op de golfbaan is concentratie. Maar wat heb ik genoten van zijn gezelschap. En ook van dat van Eric Venghaus en zijn advocaten. Die waren er ook bij. Aan de telefoon weliswaar. Maar als ik de kosten die hij alleen al het afgelopen jaar aan advocaten had gemaakt even snel optel: daar zou Catharinenburg zo'n vier greens voor kunnen vervangen. Want bellen, dat deed Venghaus de hele ronde. 23 punten en een telefoonrekening waar je een kleine middenstander van kunt onderhouden.
Ik ga er een punt aan breien. We houden het op 1500 woorden dit keer. Want hé, t was nou ook geen Pebble Beach hè
