Houtkamp vs Paehlig W/O

Zonder te spelen afscheid nemen van de Mr Glow Matchplay, dat is even slikken. Zeker als dat afscheid niet het gevolg is van een blessure of nederlaag maar van een (veel) te volle agenda.

Het stukje moeten tikken voor de Mr. Glow competitie is eigenlijk nooit goed nieuws. Heel soms, als je na een zege iemand matst door de tekst ook voor je rekening te nemen, maar meestal zit je toch je nederlaag weg te tikken en zie je letter voor letter verschijnen waarom het mis ging. Maar zelfs dat had ik liever gedaan dan het tikken van deze bijdrage. Dan had ik er tenminste nog voor gespeeld, was de tegenstander nu eenmaal beter of gelukkiger, had ik me er bij neer kunnen leggen. Nu moet ik me er, na heel veel bladeren, bij neerleggen. Het is niet gelukt een speeldatum te vinden. Andy Houtkamp mag zonder te spelen door naar de tweede ronde.

Au.

Ik zag het voor aanvang van het seizoen eigenlijk al aankomen denk ik. Niet voor niets had ik mijn bedenkingen bij het zeker sympathieke idee om het toernooi voortaan in groepen af te werken, waardoor iedereen gegarandeerd meerdere keren in actie zou komen. En zelfs toen dat idee een idee bleef moest er een herinneringsbericht van de wedstrijdleider Louis aan te pas komen voor ik besloot me alsnog in te schrijven. Die ene vrije dag in de stampvolle april- en meimaand moest toch wel te vinden zijn?

Het leverde een loting op tegen Andy en ja daar verheugde ik me op. Ik zag mezelf wel weer een rondje spelen op de baan waar ik enkele jaren geleden het NK wist te winnen met belachelijk veel punten met natuurlijk een gezellige nazit in de achtertuin als besluit. Alleen nog even de agenda's op elkaar afstemmen. Andy mag het sinds zijn pensionering best druk hebben, zó druk toch ook weer niet.

Helaas was dat buiten deze waard gerekend. Meestal voel ik het niet zo, maar de geuzennaam 'the hardest working man in golf' waar Ronald Speijer me vaak mee aanspreekt, verzon hij duidelijk niet voor niets. April was voorbij voor ik er erg in had, en toen de agenda werd getrokken om dan maar in mei, eventueel zelfs na de deadline, een datum te vinden, bleek dat ook ijdele hoop. In de hele maand waren er twee dagen een optie. Maar uitgerekend die twee dagen was mijn opponent in het buitenland. Deadlines, een weekendje weg, persconferenties, een reisverhaal, een moeder die gaat verhuizen, de agenda staat voller dan me lief is. Tot en met de officiële vrije dagen Bevrijdingsdag, Hemelvaart en beide Pinksterdagen aan toe. Het is niet zonder reden dat ik ook de wedstrijd op de Hoge Dijk (nota bene op een kwartiertje van mijn huis), de interland op Bleijenbeek (gefeliciteerd nog landgenoten!) en de nog te spelen wedstrijd op Catharinenburg aan me voorbij moet laten gaan. Hell, er is zelfs een gerede kans dat ik het 3e major van het zuiden op Haviksoord moet laten lopen vanwege botsende agendabelangen.

Andy was niet het struikelblok, mijn mogelijkheden wel en dan rest er dus maar één mogelijkheid. De partij geven. Met pijn in het hart. Volgend jaar een nieuwe poging. Succes in de volgende ronde Andy! Nog vijftien jaar dan mag ik ook met pensioen. Hopelijk is een datum dan makkelijker te vinden.