Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
09.04.2026
Het is 'reisleider' Hans Terol - samen met Christa Koning van sponsor Fairway Golftravel - weer gelukt om een pareltje uit te zoeken als Surprisereis. Als Sinterklaas in Nederland is gaat de NVGJ naar Spanje. Dat pareltje is het internationaal bekende 5-sterren golfresort El Rompido, in het zuidwesten van Spanje. Een toplocatie.
Vooral's winters is El Rompido een vaste stek voor veel Nederlandse golfers. Ideaal ook voor groeps- en trainingsreizen. Eigenlijk komen gasten uit heel Europa. Zelf ben ik er twee maal geweeest op een trainingsreis. Twee jaar geleden ook nog eens 18 holes gespeeld bij verblijf in het nabijgelegen Islantilla. Want El Rompido, dat blijft een topbaan.
Wat kun je verwachten? Kijk om te beginnen op de website van Fairway Golftravel of voor ervaringen van andere golfers op Leading Courses . Of laat mij het vertellen, hier op de eigen NVGJ-website.
Uit eigen ervaring: El Rompido is golf, 5-sterren luxe en genieten. Het golfresort heeft twee eigen 18-holes banen, de north- en de southcourse. Twee écht verschillende banen. De southcourse loopt langs het hotel, omgeven door pijnbomen. De baan vraagt om coursemanagement. Taoïstische golfgoeroe Reinout Eleveld raadde ons, op een daar gehouden wedstrijddag, aan een 'strijdplan' te maken. ,,De baan is een slagveld. Hoe bereik je levend hole 18; of beter: het clubhuis?''
Lagune
De southcourse is wat mij betreft de leukste en wellicht ook de meest uitdagende van de twee. Dat komt door de glooiende, redelijk smalle, kronkelende fairways en verhoogde, even zo smalle greens. Langs de baan veel pijnbomen. En - heel hinderlijk -, die staan ook midden óp de baan. Wel een mooie baan! Je gaat bijvoorbeeld via een houten brugpad over de lagune van waterlopen en moerasland richting de zee, naar de laatste hole.
Op de southcourse eerder een memorable ronde gespeeld met clubgenoot Ayden Verdonk. Die gast sloeg in 2017 al driehonderd meter; werkelijk inspirerend. Daar mijn beste (buitenlandse) ronde ooit gespeeld. Ik meen zes-zeven slagen onder mijn handicap. En die was toen een stuk lager dan nu.
Voor longhitters als Ayden Verdonk is de northcourse een baan om op te vreten. En dat deed hij ook. Een strakke golfbaan - rechttoe-rechtaan - met brede fairways. Minder bomen dan op 'zuid', maar juist meer bunkers, écht héél veel bunkers.
Linksbaan
Noord is een linksbaan, al zal menig Nederlandse golfer het een polderbaan noemen. Geen Texelse toestanden met duinen, heide en helmgras. Vegetatie is er wel, maar redelijk ver van de reguliere fairways. Daar wil je niet liggen! Het is lange halen-snel thuis. 'Zuid' - met start en finish bij het clubhuis - vraagt om precisie. Een goede score op 'noord' - op vijf minuutjes afstand van het hotel - vraagt juist om lange, rechte slagen. Alle daar gespeelde keren (voorjaar en winter) waren de banen in topconditie.
Het clubhuis? Sfeervol en tranquilo; goed eten en uitzicht over de southcourse. Het hotel? Ja, top! Grondig gerenoveerd in Andalusische stijl met veel donker hout. De keuken, het eten? Fantastisch! De Kamers? Alle luxe en comfort. Vervoer van vliegveld naar hotel (vice versa) is voor het reguliere pakket geregeld. Bij het hotel was of ís ook nog een gemakswinkeltje.
Verder faciliteiten van binnenzwembad, tot fitness en healthspa. Oh ja, er worden ook schoonheidsbehandelingen gegeven. Heel betaalbaar en de beaticians kijken niet op minuten, weet ik van mijn echtgenote. ,,Een aanrader'', herinnert ze mij.
Pakket
Zet de data maar vast in je agenda. Van 1 t/m 4 december. Maar schroom niet om eerder te komen en/of om later terug te gaan. Het verblijf is flexibel te boeken. Je kunt ook eenvoudig een extra golfronde toevoegen. De NVGJ speelt drie rondes op woensdag, donderdag en vrijdag. Die zitten bij het pakket inbegrepen.
Het weer. Na de voorbije winter in Spanje waag ik mij niet meer aan voorspellingen, maar Costa de la Luze-west is door de invloed van de oceaan 's winters de meest gunstige vakantieregio van Spanje. En de NVGJ is daar al begin december, zeg einde herfst. Da's nog niet eens winter, toch?
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.
Verliezen is iets minder leuk dan winnen, maar erg is anders. Het grootste nadeel van verliezen in onze matchplay-competitie is de afspraak dat de verliezer het verslag schrijft. Over een tegenstander die de uitzondering op elke regel is, en over de fout van het spelen van de verkeerde tee.
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!