Regthuys 2026

Na mijn dramatische optreden op Haviksoord had ik eerlijk gezegd weinig verwachtingen meer van mijn golfspel. Op die baan heb ik volgens mij vrijwel alle bomen persoonlijk begroet. Sterker nog: als er een boswachter rondliep, had hij me waarschijnlijk een vergunning kunnen geven voor een permanente werkplek tussen het groen.

Daar kwam nog bij dat het een van die dagen was waarop de hitte uit de fairways leek op te stijgen. De vlammen sloegen me figuurlijk uit. Regelmatig vroeg ik me af of het wel zo verstandig was om - met de NVGJ -  bij deze temperaturen te golfen. Maar dat terzijde...

In de week na Haviksoord stond ik regelmatig wat onbeholpen op de drivingrange. Zelfs de TrackMan kon mijn ballen soms niet volgen. Even overwoog ik direct af te reizen naar Arle-Rixtel voor een consult bij Marijke, die binnen de golfwereld steeds bekender wordt om haar hypnose-golftherapie. Toch besloot ik het eerst dichter bij huis te zoeken en ondernam nog één laatste reddingspoging: een les bij een voor mij onbekende golfpro, omdat mijn eigen pro een overvol rooster had.

Tijdens die les sprak hij over dingen waar ik niet direct de vinger op kon leggen. Geen grote technische ingrepen en ook geen revolutionaire inzichten. Wel bleef hij terugkomen op iets ogenschijnlijk eenvoudigs. Een minuscuul detail in mijn grip, waarvan ik me eerlijk gezegd afvroeg hoe het ooit verschil zou kunnen maken. Alsof daar ergens een klein geheim verborgen lag. Pas later, ergens tussen emmer zoveel op de drivingrange en de eerste holes op Regthuys, begon ik te vermoeden wat hij bedoelde.

En zo reed ik een week later met voorzichtig herwonnen vertrouwen naar Golfbaan Regthuys in Winkel. Een baan die net zo West-Fries is als de naam doet vermoeden. De naam verwijst naar het historische rechthuis van het dorp Winkel, waar vroeger recht werd gesproken en bestuur werd gevoerd. Op de golfbaan herinnert een replica van het karakteristieke torentje van het oude Regthuys nog aan die geschiedenis.

De baan staat vooral bekend om haar West-Friese gastvrijheid en dat was te merken ook. Waar vind je tegenwoordig nog een marshal die met cupcakes en muffins door de baan rijdt? En ook het bedienend personeel maakte indruk; werkelijk niets was te veel. Ook de baan zelf lag er schitterend bij. De Tulpenlus bevat zelfs een hole in de vorm van een tulp, een knipoog naar de bollenstreek die deze regio wereldberoemd maakte. Ja, de greens waren volgens sommigen wat aan de trage kant, maar zo blijft er altijd iets te klagen. 

Regthuys is misschien niet de moeilijkste baan van Nederland, maar na Haviksoord voelde het Noord-Hollandse landschap voor mij bijna als een bevrijding. Waar ik een week eerder nog zigzaggend en gefrustreerd  met een rood hoofd over de baan liep, raakte ik nu ineens fairways. Ik verprutste zelfs een eagle; een luxeprobleem waar ik een week eerder alleen maar van kon dromen. Met voor mij een verrassende uitkomst: de eerste prijs.

En lucky me: Alwin, sponsor van deze wedstrijd, had een prachtige prijzentafel georganiseerd en deelde zijn prijzen bovendien met veel charme uit. Op Regthuys kreeg uiteindelijk iedereen waar hij recht op had en deze keer was ik de gelukkige.

De moraal van het verhaal? Onderschat nooit de kracht van een les bij een onbekende pro. 

Tot Gelpenberg!