Reinders vs Collet 4&3

Huilend naar mijn moeder

'Het was gezellig, man', zegt Roland, terwijl hij nog een keer op zijn scorekaart kijkt, die niet alleen 44 Stablefordpunten laat zien, maar ook 4&3 winst in de eerste ronde van de matchplaycompetitie. Gezellig? GEZELLIG?! Ik neem nog een slok van mijn bier en denk terug aan achttien holes geleden. Toen mijn goedlachse, en ogenschijnlijk zo sympathieke tegenstander me op de eerste green een puttje van veertig centimeter liet maken... herstel, liet missen. 'Het is niets persoonlijks hoor, maar soms gaan dat soort puttjes er niet in', voegde hij er ten overvloede nog even aan toe. Vertel mij wat. De rest van de ronde drukte ik er nog vier van binnen de meter langs de hole – er zat zelfs een 4-putt bij – zodat de teller pas stopte na 40 putts. Au.

Dan kun je van tee tot green nog zo lekker spelen en heel knap twaalf greens-in-regulation slaan, als de putter niet luistert wordt het lastig. Helemaal als je tegenstander de ballen er van alle kanten inrolt. En – op een openingstoppertje na – strepen van drives produceert. En solide ijzers slaat waarmee hij nauwelijks in de problemen komt. En pitches subtiel naast de hole laat eindigen. Want ik doe Roland tekort als ik mijn putter de schuld geef van de veegpartij. De 58-jarige fotograaf speelde gewoon ijzersterk golf, en dat op een niet makkelijke spelend Houtrak, met uitgedroogde fairways, keiharde greens en dikke rough.

De tactiek? 'Gewoon vergeten dat je handicap 28 hebt en met nul verwachtingen de baan ingaan.' Zou ik misschien ook moeten doen. En misschien moet ik ook weer gaan snookeren. Roland beoefent deze sport op een heel aardig niveau, en als je wel eens achter die enorme groene tafel hebt gestaan, dan weet je dit spel veel overeenkomsten heeft met golf. Denk bijvoorbeeld aan vrijuit spelen, niet te veel nadenken, vertrouwen op je gevoel, gas blijven geven en je tegenstander overdonderen. Volgens mij is 'Roland' gewoon chique voor Ronnie en is de meisjesnaam van zijn moeder O'Sullivan, want als 'The Rocket' zelf dirigeerde hij zijn bal over de fairways en greens van Houtrak, zijn tegenstander verdwaasd achterlatend. Als je het zelfvertrouwen hebt om je tegenstander een birdieputt te geven (ja, het was slechts veertig centimeter, maar intussen weet iedereen dat ik die kan missen... niet handig voor toekomstige potjes, trouwens), dan ben je een grote. En als je een hole teruggeeft door de verkeerde bal te spelen, en zelfs dáárvan niet van slag raakt, dan ben je een héle grote.

Roland is op zijn snookerclub als eens clubkampioen geworden, en ik vermoed dat hij stiekem in zijn hoofd heeft om dit kunstje bij de NVGJ te herhalen. Hij wil zijn naam op de Joop van der Flier-trofee. Vorig jaar moest hij in de verliezersronde van onze matchplaycompetitie pas in de finale het hoofd buigen voor Louis. Waarom dit jaar niet meteen twee stapjes hoger? De A-finale halen én winnen. Toekomstige tegenstanders zijn gewaarschuwd. Laat je niet in de luren leggen door het gezellige gebabbel van Ronnie Reinders, er schuilt een machtig matchplayer achter dat bijna altijd lachende masker.

Oké, het was inderdaad gezellig. Maar je doet niet mee om te verliezen, en op weg naar de parkeerplaats moest ik eerlijk toegeven dat ik van binnen een beetje huilde. 'En je gaat nu toch langs bij je moeder?', maakte Roland niet heel subtiel ook die laatste putt/pot nog even. Inderdaad... huilend naar mijn moeder.

En daarna naar de putting green.