Schouten vs Dekker

John Dekker is een oplichter. Ja, wel de schattigste, liefste en leukste oplichter van de NVGJ, maar toch. Vertrouw ‘m niet, die sluwe vos uit Pijnacker. Hij gebruikt verschillende tactieken voor zijn opponentenondermijning. De verhalen zijn altijd prachtig en ontwapenend. Uiteraard had hij tegen zijn vrouw gezegd dat hij wel weer snel zou terug zijn vandaag. ‘Want jij bent zo goed dat we na een hole of tien wel klaar zijn…’

Ok, John. Tuurlijk John. Je krijgt dertien slagen mee en staat bovenaan de B-groep in onze club terwijl ik ergens onderaan de middenmoot bungel. Maar goed. Nee, nee, John was er echt van overtuigd. Hij sprak Hans Terol toevallig die ochtend en tegen hem had hij ook al zijn onvermijdelijke capitulatie aangeboden. Hans had m nog moed proberen in te praten. Maar ja,  kansloos verhaal natuurlijk…
Vervolgens deed John op de baan zijn best om me nog meer zand in de ogen te strooien. Ik begon goed aan ons potje op zijn thuisbaan Delfland. Stond na acht holes 2 boven de baan en vier up. Het leek zowaar weer even of ik kon golfen. Wat doet John vervolgens op de green van hole negen, waar hij uiteraard weer een slag krijgt en ik voor het eerst een beetje liep te klooien. Hij laat zijn elektrische karretje vol gas de plomp in rijden terwijl ik me probeer te concentreren op de putt. En doet vervolgens net of hij niks in de gaten heeft als zijn hele set met dure clubs en andere spullen het riet in verdwijnt.
Naief als ik ben ren ik meteen achter die kar aan om zijn spullen te redden. Dat karretje blijft maar racen terwijl ‘t ding al in het water ligt en ik til me een breuk om te redden wat er te redden valt. John kijkt een beetje bedremmeld en bedankt me voor het reddingswerk. Maar holed wel totaal onaangedaan zijn putt en wint zijn eerste hole van de dag.
De comeback is ingezet en ik begin door te hebben hoe ver deze man gaat om een goede golfmaat uit zijn evenwicht te brengen. De tweede negen wordt vervolgens een tranendal met Johnny die alle registers open gooit. Hij speelt de hele wedstrijd al steady bogeygolf en pakt hole naar hole terug. Onderwijl mooie verhaaltjes vertellend over hoe vervelend deze hole die nu komt toch weer is voor iemand met zijn beperkte lengte. Bij de overigens prachtige par vijf veertiende garandeert hij zelfs dat hij die gaat verliezen. Dat is namelijk zijn minst favoriete hole en helemaal op mijn lijf geschreven.
U raadt het al: ik sla een bal in de plomp en John maakt par. De wedstrijd staat allsquare.
Fragiele golfziel als ik ben geef ik inmiddels niet meer veel voor mijn kansen. John heeft plots haast met het afslaan, huppelt als een jong veulentje naar de volgende tee. Uiteraard nog even vermeldend dat hij echt niet begrijpt hoe hij die par vijf heeft kunnen winnen. 
Hoe ik het voor elkaar kreeg in deze psychische druk nog een fatsoenlijke bal te slaan is een van de raadsels van onze mooie sport. Maar het lukte zowaar. Ik maak twee parren achter elkaar en John met zijn beide bogeyputtjes op een haartje. Ik red het vege lijf en mag door naar de volgende ronde. 
Maar uiteraard ik John nog niet uitgetoverd. Hij verzekert me eerst dat hij eigenlijk maar met 1up verloren heeft want hij won de laatste hole toch. En als ik hem later mededeel dat het de bedoeling is dat de verliezer een verslag tikt roemt hij mijn ongeëvenaarde schrijfstijl die hij als gesjeesde fotograaf toch nimmer kan benaderen. Vertaling: John heeft geen zin een stukkie te tikken.
Nou, John. Hier is het stukkie. Ik hoop dat je ‘m kan waarderen. Groeten van Willem, kanjer. Want dat ben je natuurlijk wel. Een moordgozer. Maar de volgende keer duik je zelf maar in het water achter je clubs aan.