Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
01.11.2023
De schemering valt al in als de laatste golfers van ons kleine maar illustere gezelschap het clubhuis binnenlopen. We haalden het dus maar net om voor het donker binnen te zijn. Natuurlijk lag dat aan de eerste flight die volgens de tweede en derde flight veel te traag liep. Hoewel vier uur en tien minuten spelen over achttien holes toch heel redelijk is. Lijkt mij. In ieder geval was het de moeite waard om helemaal naar het plaatsje Arriën in Drenthe te rijden voor de laatste wedstrijd op deze prachtige baan voorafgaand aan de ZVM Masters in de Order of Merit 2023.
Wat valt er allemaal te vertellen over een dag als vandaag? Frank en Christiane Uijlenbroek zijn de organisatoren van deze Christiane’s Trophy. Toevallig op de dag dat Olga Commandeur jarig is. Ik verklap natuurlijk niet hoe oud, want ze is veel ouder dan ze er uitziet. Dat zeg ik ook als ik haar van harte feliciteer en kus. En dat terwijl ik vlak voordat ik het clubhuis binnenloop met mezelf afspreek dat ik vandaag eens niemand ga kussen of knuffelen. Olga’s partner Frank is er – vanwege Olga’s verjaardag – ook bij. Janneke Koster zien we ook even want Henk en Janneke wonen zowat om de hoek van de achttien holes én par 3 oefenbaan Hooge Graven, Golfclub Ommen. Henk heeft zelfs een locker in het clubhuis en kan op zijn fietsje naar de golfbaan. Wellicht vergat hij daarom zijn douchespullen en jasje? Eigenlijk is het ook best normaal dat je op je thuisbaan gewoon in je
golfkloffie blijft zitten. Janneke speelt overigens niet met ons in de wedstrijd. Zij speelt met haar zus 9 holes. Direct achter de laatste flight.
Een aantal van ons kan vandaag van plek verschuiven in de OoM óf zelfs nog bemachtigen. Louis Westhof bijvoorbeeld heeft – zo zegt hij — een score nodig van veertig punten om bij de beste acht te mogen starten. Evenveel punten als ik nodig heb om mijn vierde plek in de OoM te verruilen voor de derde, zo vertel ik onderweg in de auto al tegen Henri van der Steen. ‘Maar’, zo zeg ik erbij: ‘dat is onwaarschijnlijk want dit jaar heb ik niet een keer hoger dan 37 punten gescoord’. Ik heb enkel de hoop – want net terug uit Spanje – dat ik ondanks laagjes kleding lekker speel, dat het vandaag droog blijft en de temperaturen meevallen.
Op de drivingrange doet Elaine de Boer haar best om heel wat balletjes rechtdoor te slaan. Elaine kan vandaag ook nog wat plaatsjes opschuiven. Ze heeft het druk gehad met de verkiezingsspotjes die inmiddels klaar zijn en al worden uitgezonden. Een dezer dagen bekijk ik de spotjes, zo beloof ik. Ook slaan een paar leden van het matje. Een van de twee vraagt aan mij of ik stil kan zijn, want hij kan niet oefenen met mijn stem op de achtergrond. Louis, met wie ik over mijn Spaanse golfavonturen sta te praten, grinnikt verscholen onder zijn nieuwe Ierse golfpet om dit voorvalletje.
In de eerste flight op hole 1 starten ondergetekende, Louis Westhof en Frank Uijlenbroek. We laten die twee mannen van de drivingrange rustig vertrekken en zien al snel niets meer van hen. We genieten van deze mooie baan, op dit moment omringd door prachtige herfstkleuren. Zelfs enkele rhododendrons staan nog in bloei zie ik tijdens het zoeken naar mijn bal. Als voorzitter van de Hooge Graven weet Frank van alles te vertellen. Hij speelt er niet zo vaak, want sinds hij verhuisd is is hij vaker met Fred Veldman op Bad Bentheim te vinden. Daar zijn de greens lang niet zoals hier op Golfclub Ommen.
Frank heeft vandaag wat moeite met zijn spel, want druk met allerlei aangelegenheden. Heel veel te plannen internationale hockeytoernooien, de commissies en leden van Golfclub Ommen die hem weten te vinden én natuurlijk onze eigen NVGJ waarvoor hij ook actief is. Wat mij tijdens het spelen opvalt, is dat we vooral veel slagen krijgen (ik krijg er maar liefst drie meer dan op Stippelberg), dat het heel stil is op de baan én dat de greens echt fantastisch zijn. Hoe het met de dassen zit (dat was twee jaar geleden nog een groot probleem), vergeet ik te vragen. Het lijkt dat deze vertrokken zijn, want behalve dat de baan behoorlijk nat is, logisch ook na zoveel regendagen, ziet de baan er fantastisch uit.
Eenmaal in het clubhuis neemt Frank plaats achter zijn PC, toetst de scores in en weet zelfs nog tijd te nemen voor een verfrissende douche. Zorgt, keurig gekleed in jasje en overhemd, voor de juiste uitslag in het systeem terwijl de rest van het gezelschap heel gezellig zit te keuvelen. Het lukt hem ook nog om de definitieve volgorde in de Order of Merit op een rijtje te krijgen.
Wat hem niet lukt is om iedereen op tijd aan tafel te krijgen. Onze voorzitters oproep na de wedstrijd op Waterland heeft best goed geholpen: de meesten van ons zien er weer uit om door een ringetje te halen. Behalve Henk die zijn golfkleding niet verwisselde is er slechts één (ik zal de naam niet noemen) die een beetje ‘underdressed’ aan de dis verschijnt. Aan tafel zingen we voor de jarige Olga Commandeur die een blad prosecco laat aanrukken. Wij proosten graag op haar gezondheid. Olga staat 4 de in de OoM, maar kan er maandag niet bij zijn want vertrekt aanstaande woensdag voor een rondreis met partner Frank naar Japan. Lijkt me de moeite waard om de Masters voor te laten schieten.
Andy Houtkamp is vandaag spreekstalmeester en verzorgt met KissMiss en sponsor Christiane Uijlenbroek de prijsuitreiking. Winnaars Ger Laan, Louis Westhof en ondergetekende ontvangen pakketten met streekproducten De neary’s zijn voor Louis Westhof, Leo van der Ruit en Henri van der Steen. Erik Korver en ondergetekende ontvingen de prijs voor de longest op hole 8. Tot mijn verrassing ontvang ik uit handen van onze Mr Glow Matchplay sponsor Jolanda Swart ook nog een prijs voor het verliezen van de ‘loosers’ finale Matchplay. Tijdens haar wedstrijd op Scherpenberg was ik er niet bij dus kon Jolanda de prijs niet aan mij overhandigen. Toch mooi dat ik als verliezer in de verliezersronde nog een prijs ontvang.
Voor mij kon de dag zo wie zo niet meer kapot, want behalve het feit dat ik vandaag echt heel goed speelde, werd ik nog blijer van de definitieve uitslag van de OoM. Het was me toch gelukt mijn vierde plaats in te ruilen voor de derde. Wellicht piekte ik te vroeg, zoals Martijn mij al appte nadat ik hem had laten weten zijn plaats ‘te hebben ingepikt’. Maakt mij niet uit. Mijn handicap is weer fijn verlaagd, heerlijk gespeeld op een prachtige baan, met ontzettend aardig personeel en in fijn gezelschap. Wat wil je nog meer!
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.
Team NL is geland in East Sussex voor het EMGJ. De reis was nog maar net begonnen of er was al de nodige verwarring, en die had alles te maken met wijn. Niet met de baan, niet met de wedstrijdformule, niet met de vraag wie er op welke dag tegen wie speelt. Gewoon wijn. Zoals het hoort bij een vereniging die het spel serieus neemt en zichzelf niet. East Sussex is golfland zoals wij dat kennen van plaatjes: glooiende fairways, heggen die je niet moet onderschatten, greens die er vriendelijker uitzien dan ze zijn. Team NL trok er op af met de gebruikelijke mix van ambitie en realisme, want we weten inmiddels hoe internationaal gezelschap eruitziet als het de stablefordpunten telt. Hard werken, en daarna gezellig zijn. Niet andersom. Het EMGJ brengt journalisten uit heel Europa samen op een baan, wat betekent dat je tegenstanders kent van naam, van reputatie of van een vorige editie waar iemand iets te diep in het bunkerwerk was beland. De sfeer is vertrouwd ook als je elkaar nog nooit hebt ontmoet; mediamensen herkennen mediamensen, zeker met een club in de hand. Hoe het verder afliep met de wijn, en wat Team NL uiteindelijk presteerde op de baan: dat leest u hieronder.