Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
04.07.2020
Dank Ruud voor het doorgeven van het stokje en nog fijner dat het weer beter met je gaat! Mijn eerste herinneringen aan golf? Dat was een familieweekeinde in Knokke waar mijn oom en tante, neven en nicht hadden besloten om op zaterdag met z’n allen te gaan golfen. Omdat ik zelf toen nog niet golfde, mocht ik slechts meewandelen… Na drie holes meelopen wist ik zeker dat ik deze sport echt nooit zelf zou willen spelen.
Ik kon niet begrijpen dat het leuk was om urenlang achter een klein balletje aan te wandelen, waarbij je ook nog eens een groot deel van de tijd geacht werd stil te zijn. En daarbij kwam – ongeduldig als ik ben – dat je netjes op je beurt moest wachten voor je mocht slaan. Snelheid deed er dus al helemaal niet toe…
Maar het ergste moest toen nog komen: het diner ‘s avonds. Er bleek over niets anders te worden gepraat dan de slagen van die middag en wat absoluut anders had gemoeten. Als een (ver)vreemde zat ik die avond bij mijn familie aan tafel en voor de tweede keer die dag wist ik: golf is niets voor mij!
Jaren later werkte ik bij Sleeswijk Entertainmaint, het bedrijf van Hans Sleeswijk. In die jaren was hockey mijn grote passie en speelde ik bij Laren Dames 1. Hans was zelf een fervent golfer – en lid op de Hilversumsche — en adviseerde mij vrijwel wekelijks dat ik toch echt moest beginnen met golfen, want “eenmaal boven de veertig was het te laat”, zei hij. Nog steeds had ik een grote aversie tegen het spelletje, maar wel groot respect voor Hans. Het leidde ertoe dat ik uiteindelijk toch mijn GVB haalde. Maar daar bleef het jarenlang bij…
Totdat ik bij Palm Plus werkte en Ruud van Breugel tegen me zei: “Doe een keer mee met een wedstrijdje van de Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten. We zoeken nog vrouwen…” Dat laatste begreep ik niet helemaal, maar voor een wedstrijdje was ik wel te porren.
In mijn herinnering was die eerste wedstrijd met de NVGJ in de letterlijke vrieskou op de Lage Vuursche, waar de waterpartijen bevroren waren en ik tot hilariteit van veel mensen een gele skibroek had aangetrokken. Ondanks die kou (oud-lid Ben Visser heeft me toen nog heel lief zijn handwarmers gegeven) wist ik de bal best aardig te raken en kwam ik met een ongeloofwaardig hoog aantal stablefordpunten het clubhuis binnen. Officieel lid was ik nog niet, waardoor die score helaas niet meetelde voor de echte wedstrijd. Dat was een van de redenen dat ik besloot per direct NVGJ-lid te worden, en vanaf die dag op de Lage Vuursche was ik ook gegrepen door het spel.
De aversie is inmiddels getransformeerd in een ongelofelijke liefde voor de sport.
Hoogtepunten bij de NVGJ zijn voor mij onder anderen de wedstrijden — in mooi weer :-) — op prachtige banen waar ik anders niet had kunnen spelen, de speeches van Pieter Landman en Ruud Onstein, de matchplay-wedstrijden tegen Rob H en Louis, de weekeinden Hardelot, de hilarische busreis naar Berlijn waar de buschauffeur verplicht iedere anderhalf uur moest stoppen en wij meliger en meliger werden, de interland tegen de Duitsers waarbij we eindelijk een keer wonnen, een flight met Louky tegen de Belgen waar wij op het nippertje
toch nog gelijk wisten te spelen, de laatste wedstrijd van Mignon Buls op de Noordwijkse waarbij ze in de B-categorie won, het blije gezicht van Henrie na het eindelijk winnen van de Order of Merit, de verschrikkelijke lol die we – ondanks onze wanprestatie — in Puglia hadden met het team, de eerste keer dat ik meedeed op de Keppelse en dat Breukink sr. aan tafel anecdotes vertelde, en zo kan ik nog zo lang doorgaan.
De NVGJ is een vreemd stel mensen (lees mannen) bij elkaar, maar ik kan me nog steeds verheugen op een wedstrijdje en het slap ouwehoeren na afloop. Laten we het vooral niet te serieus nemen allemaal, een beetje lief zijn voor elkaar, de mooie banen en uitjes nooit als iets vanzelfsprekend zien en onze ego’s – lees niet egaa’s — lekker thuislaten!
Ik geef het stokje graag door aan Marijke Brouwers.
249 keer gelezen
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.