#9 Pamela Sturhoofd: Van aversie naar ongelofelijke liefde

Dank Ruud voor het doorgeven van het stokje en nog fijner dat het weer beter met je gaat! Mijn eerste herinneringen aan golf? Dat was een familieweekeinde in Knokke waar mijn oom en tante, neven en nicht hadden besloten om op zaterdag met z’n allen te gaan golfen. Omdat ik zelf toen nog niet golfde, mocht ik slechts meewandelen… Na drie holes meelopen wist ik zeker dat ik deze sport echt nooit zelf zou willen spelen.

Ik kon niet begrijpen dat het leuk was om urenlang achter een klein balletje aan te wandelen, waarbij je ook nog eens een groot deel van de tijd geacht werd stil te zijn. En daarbij kwam – ongeduldig als ik ben – dat je netjes op je beurt moest wachten voor je mocht slaan. Snelheid deed er dus al helemaal niet toe…

Maar het ergste moest toen nog komen: het diner ‘s avonds. Er bleek over niets anders te worden gepraat dan de slagen van die middag en wat absoluut anders had gemoeten. Als een (ver)vreemde zat ik die avond bij mijn familie aan tafel en voor de tweede keer die dag wist ik: golf is niets voor mij!

Jaren later werkte ik bij Sleeswijk Entertainmaint, het bedrijf van Hans Sleeswijk. In die jaren was hockey mijn grote passie en speelde ik bij Laren Dames 1. Hans was zelf een fervent golfer – en lid op de Hilversumsche — en adviseerde mij vrijwel wekelijks dat ik toch echt moest beginnen met golfen, want “eenmaal boven de veertig was het te laat”, zei hij. Nog steeds had ik een grote aversie tegen het spelletje, maar wel groot respect voor Hans. Het leidde ertoe dat ik uiteindelijk toch mijn GVB haalde. Maar daar bleef het jarenlang bij…

Totdat ik bij Palm Plus werkte en Ruud van Breugel tegen me zei: “Doe een keer mee met een wedstrijdje van de Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten. We zoeken nog vrouwen…” Dat laatste begreep ik niet helemaal, maar voor een wedstrijdje was ik wel te porren.

In mijn herinnering was die eerste wedstrijd met de NVGJ in de letterlijke vrieskou op de Lage Vuursche, waar de waterpartijen bevroren waren en ik tot hilariteit van veel mensen een gele skibroek had aangetrokken. Ondanks die kou (oud-lid Ben Visser heeft me toen nog heel lief zijn handwarmers gegeven) wist ik de bal best aardig te raken en kwam ik met een ongeloofwaardig hoog aantal stablefordpunten het clubhuis binnen. Officieel lid was ik nog niet, waardoor die score helaas niet meetelde voor de echte wedstrijd. Dat was een van de redenen dat ik besloot per direct NVGJ-lid te worden, en vanaf die dag op de Lage Vuursche was ik ook gegrepen door het spel.

De aversie is inmiddels getransformeerd in een ongelofelijke liefde voor de sport.

Hoogtepunten bij de NVGJ zijn voor mij onder anderen de wedstrijden — in mooi weer :-) — op prachtige banen waar ik anders niet had kunnen spelen, de speeches van Pieter Landman en Ruud Onstein, de matchplay-wedstrijden tegen Rob H en Louis, de weekeinden Hardelot, de hilarische busreis naar Berlijn waar de buschauffeur verplicht iedere anderhalf uur moest stoppen en wij meliger en meliger werden, de interland tegen de Duitsers waarbij we eindelijk een keer wonnen, een flight met Louky tegen de Belgen waar wij op het nippertje

toch nog gelijk wisten te spelen, de laatste wedstrijd van Mignon Buls op de Noordwijkse waarbij ze in de B-categorie won, het blije gezicht van Henrie na het eindelijk winnen van de Order of Merit, de verschrikkelijke lol die we – ondanks onze wanprestatie — in Puglia hadden met het team, de eerste keer dat ik meedeed op de Keppelse en dat Breukink sr. aan tafel anecdotes vertelde, en zo kan ik nog zo lang doorgaan.

De NVGJ is een vreemd stel mensen (lees mannen) bij elkaar, maar ik kan me nog steeds verheugen op een wedstrijdje en het slap ouwehoeren na afloop. Laten we het vooral niet te serieus nemen allemaal, een beetje lief zijn voor elkaar, de mooie banen en uitjes nooit als iets vanzelfsprekend zien en onze ego’s – lees niet egaa’s — lekker thuislaten!

Ik geef het stokje graag door aan Marijke Brouwers.
249 keer gelezen