Veldman vs Westhof 1 up

In de weken voorafgaand aan onze partij hadden we elkaars medische dossiers uitgewisseld, bij wijze van voorbehoud mocht onze afspraak toch niet kunnen doorgaan. Fred (van 1949) loopt bij een osteopaat, vanwege aanhoudende nek- en rugklachten die niet goed matchen met een vloeiende golfswing. Zelf (hoewel aanzienlijk jonger, van 1960) had ik net een bezoek aan een orthopeed en een fysiotherapeut achter de rug, vanwege knieslijtage. Mij is inmiddels een brace aangemeten, die de pijn in het gewricht inderdaad aanzienlijk verzacht.

Daarnaast was er nog de wetenschap dat we al vorig jaar tegen elkaar hadden geloot, maar dat ik die partij toen jammerlijk moest opgeven zonder te spelen, vanwege een rugkwetsuur die me enkele maanden buitenspel zette. “Houd er rekening mee dat de klachten zo maar weer kunnen terugkeren”, had de fysio bemoedigend medegedeeld.

“De lamme en de blinde”, sprak Fred dan ook toen hij me welkom heette op zijn baan Euregio in Bad Bentheim, net over de grens voorbij Oldenzaal. Hij was op de fiets; het is alweer twintig jaar geleden dat Fred even buiten Bad Bentheim een fraai huis liet bouwen, en van Denekamp naar Duitsland verhuisde. Zelf had ik er een autoritje van bijna twee uur op zitten, deels over de Autobahn. Dat was me aanbevolen door de routeplanners van Google Maps, die je maar beter niet blind moet volgen. Voor de terugweg koos ik daarom voor de route die Fred me adviseerde. Qua tijd niet eens zo veel sneller, zo bleek, maar het scheelde aanzienlijk in de kilometers.

Tijdens de terugreis kwam ik tot de slotsom dat het qua spel was meegevallen met de lamme en de blinde. Fred, ooit een single handicapper, is weliswaar niet meer zo ver van de tee als voorheen, maar met handicap 16 niettemin een zeer serieus te nemen bogeyspeler. Bovendien lest hij regelmatig. Nota bene daags voor onze partij had hij van zijn pro een waardevolle tip gekregen die zijn spel geweldig zou helpen: houd de backswing korter en zwaai rustiger.

Zelf was ik kort geleden, door mee te doen aan een golfclinic, hoewel bedoeld voor beginners, met de neus op het feit gedrukt dat mijn golfswing nogal afwijkt van hoe ik het ooit, decennia geleden, moet hebben geleerd: qua grip, set-up, houding, schouderdraai, heupdraai, polsknik. Qua de hele mikmak eigenlijk. Resetten, schijnt dat te heten, maar wat je in jaren hebt aangeleerd krijg je er niet in een paar weken uit.

Hoe dan ook, in het begin van onze partij stond ik heel even 1 up, en Fred was op enig moment, na elf holes, zelfs even 2 up. Maar veel verschil was er niet. Na veertien holes was het dan ook weer all square. Opmerkelijk was Freds score op hole 11, een par 4 van 375 meter, stroke-index 2. “Deze kan ik niet meer in regulation halen”, zei Fred op de tee. Maar hij maakte doodleuk een par, door

zijn bal van net buiten de green in de hole te chippen, over ten minste 15 meter… Hij maakte nog excuses ook, omdat hij op deze hole een slag kreeg. Over de hele partij moest ik Fred op vier holes een slag geven. Vier, dat was er voor mij net eentje te veel. Na een enorme misser vanaf de vijftiende tee was ik weer op achterstand gekomen (Fred profiteerde geroutineerd) en op de zestiende, waar Fred zijn laatste slag kreeg, nam ik te veel risico om dat nadeel te compenseren: Fred 2 up. Nog was de partij niet gespeeld. Dankzij winst op de zeventiende (met maar weer eens een par; we maakten samen best veel parren vandaag) kwam het op aan op de achttiende. Helaas voor mij kon ik daar het verschil niet maken.

Drieënhalf uur in de auto, drieënhalf uur in de baan, dan nog zo’n drie uur met voorbereiding/nazit en dan met het kleinst mogelijke verschil je verlies moeten nemen. Toch zijn er beroerdere dagbestedingen denkbaar. Dat was mede te danken aan de fijne nazit waarin we onder andere de actualiteit bespraken (Inez Weski vrijgelaten) en het voetbal als kijkspel fileerden, na opnieuw een belachelijke vertoning die Europa League wordt genoemd. Fred bedankt!

Louis Westhof

(En Duitsland mag dan klinken als ‘ver weg’, Het klinkt misschien ver weg, Duitsland, maar Bad Bentheim is de moeite van het ritje zeker waard)