Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
12.04.2024
Soms denk je achteraf wel eens, hoe is het mogelijk? Dat gevoel had ik afgelopen donderdag op mijn thuisbaan in Dronten. Het miezerde een beetje, voor iemand met een bril al helemaal geen pretje en de baan was nat. Toen Sonja een beetje bekomen was van het “hoge” gras, de natte baan en de moeilijk zichtbare vlaggen stond ik 3 up na 3. Maar onderschat nooit een speler die een paar dagen ervoor nog een hole in one had geslagen. Van onderschatting was dan ook geen sprake. Sonja kwam langzaam maar zeker terug en bij de turn stond zij nog 1 down.
De tweede 9 moest de beslissing brengen en toen ondergetekende 1 up stond met 2 te gaan leek de overwinning wel heel dichtbij. Een soort van blokkade bracht mijn, tot dan toe, redelijk sterke afslagen tot inkeer. Bekijk het maar verder, leek mijn driver te zeggen. Op 17 een 8 op de par 4 en dus bracht de 18e hole de beslissing. Ook daar een slechte afslag en moeite om in de buurt van de green te komen. Sonja had ook geen perfecte afslag, maar haar korte spel bracht dat zij kon putten vanaf een meter voor de winst. En zo geschiedde. De eerste keer dat de winnares “up” stond in de hele partij was ook meteen de winst. Dat noemen ze nog eens toeslaan op het juiste moment. Nadat ik mijn bril droog gemaakt had van de regen en de tranen hebben we nog gezellig een kopje koffie gedronken. Nogmaals van harte Sonja!
"Spelen we bij jou op de Veluwse of kom je naar Lauswolt?" appte Louis nadat bekend was geworden dat er een tussenronde aan de Mr. Glow Matchplay was toegevoegd. Ik had Louis eerder al eens op mijn homecourse verslagen en vond het daarom niet meer dan eerlijk om af te reizen naar het Hoge Noorden, naar de voor mij nog onbekende baan van Lauswolt.
Na het grandioze succes van de Nations Cup in eigen land is de schroom groot onder de leden. Maar de tien durfals die ook dit keer hun land willen verdedigen, dit keer op Sussex in Engeland, zijn bekendgemaakt door captain Hélène Wiesenhaan.
Pim schreef met de redactie. Hi Anton, Nadat Peter vorige week enkele uren voor ons matchplayduel om zeer begrijpelijke redenen moest afzeggen, moest ik dat doen voor ons duel op 1 juli… En zeker de eerste 2 weken daarna kan ik niet spelen! Ik krijg namelijk a.s. maandag een pacemaker (niets ernstigs, daar kun je 100 mee worden); die datum werd me plotseling op weg naar Welderen meegedeeld. Derhalve heb ik de winst aan Peter ‘geschonken’. Zal ik nog een piepklein stukkie plus foto doorsturen of niet? Of is dat mosterd na de maaltijd? Pim Pim, Stuur maar door hoor. Altijd leuk. Groet, Anton
Het was niet eenvoudig om een datum voor onze matchplay wedstrijd te vinden. Uiteindelijk werd het19 juni, een dag die als zeer warm de boeken in zal gaan. Nadat door clubtechnische zaken de afslag vervroegd werd van 15.00 naar 09.00 konden we op de verder rustige en mooie baan van de Golfresidentie in Dronten gaan afslaan.
Vooraf hoopte ik het moeten schrijven van een verslag nog een paar rondjes uit te kunnen stellen. We speelden op Haverley. Voor mij onbekend, en net zo onbekend was het voor mij dat er in brabant een woonkasteel is gebouwd waar de golfbaan omheen zwiert. De wedstrijd tegen Hannie voelde als Nederland-Japan. Het zou moeten kunnen, maar vooral Japan niet onderschatten. Waar de voetbalwedstrijd eindigde in een (teleurstellend) gelijkspel, ging het in onze matchplay met rasse schreden richting Duitsland-Curacao.
We beleefden op 19 juni twee primeurs op de Haarlemmermeersche Golfclub, met -sch. De eerste: het was de tot dusver warmste dag van 2026, met temperaturen die in het zuidoosten van het land opliepen tot 36 graden Celsius. Zo gek was het in Cruquius/Haarlemmermeer niet, maar de thermometer stond op 34,2 toen we ‘s middags om drie uur afsloegen op het Leeghwater-Lyndenparcours.