Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
07.11.2021
Wedstrijddag 1 van de Nations Cup 2021 begint met een shot-gun start om klokslag acht uur. Dat betekent dus vroeg uit de veren voor de tachtig deelnemers (acht landen tien deelnemers per land). Gelukkig beschikt Lopesan Meloneras Golf over voldoende buggies om iedereen gemotoriseerd op tijd bij de toegewezen hole te krijgen. Terwijl de zon zijn eerste warme stralen over de horizon richting Gran Canaria stuurt, vliegen de eerste golfballen door de lucht op weg naar de nog enigszins dampige fairways en greens.
Het is onbegonnen werk om hier gedetailleerd verslag te doen van wat zich tussen acht uur ’s morgens en één uur s’middags afspeelde op de fairways van de palmen-oase en de links-holes van Meloneras Golf. Want dan kan ik uren gaan zitten tikken. Daarom kort samengevat de hoogtepunten van de vaderlandse strijders om de Nations Cup wisseltrofee, op volgorde van het aantal punten dat zij bijdroegen aan de teamscore.
Ger en Willem treffen het door met twee Spanjaarden, Paco en Juan, de baan in te gaan. Trots hebben zij de Spaanse vlag aan hun buggy bevestigd. Misschien een idee voor een volgende NVGJ-delegatie bij het EMGJ en de Nations Cup: oranje-vlaggetjes meenemen om aan de buggy te bevestigen. Ger en Willem starten op hole acht. Raken vanaf hole negen in een flow van een reeks parren. Op de holes negen, tien, elf, dertien en zestien mogen ze een par noteren. Hole twaalf is een bogey, hole veertien, de ravijn-hole een lelijke streep. Uiteindelijk telt Ger, die de score bijhoudt, terwijl Willem met zijn 40-jarige ervaring als autojournalist de buggy met vaardige hand over de holes stuurt, 32 punten tijdens de scramble-á-deux op zijn Spaans. Dat is dan de vierde score voor het team-totaal (van de vijf flight-scores valt de slechtste af).
Karen en Fred eindigen hun ronde met 33 punten op de kaart. Ze spelen met twee gezellige Zwitsers. Omdat de putters van Karen en Fred steenkoude blijven, willen de birdies niet vallen. Terwijl er hierdoor ook nog wel ‘ns een par wordt gemist. Wat uiteindelijk vier tot vijf punten kost. Alle par drie holes natuurlijk wel in par gespeeld.
Sonja en Leo sluiten hun ronde af met 35 punten in de tas. Sonja moet het zonder haar driver doen deze dagen. Want die brak op de golfbaan van Las Palmas bij het uitladen van de golftas uit de shuttlebus doordat iemand zo gezellig was om er op te gaan staan. Dus speelt ze tijdens het toernooi met een houten vijf, daar waar ze normaliter de grote knuppel uit de tas haalt. Maar, zoals flightgenoot Leo opmerkt: ”Ze had weinig last van het gemis van de driver. Haar afslagen gingen prima rechtdoor en ver”. En passant maakt Sonja een birdie op de par drie vijftiende hole. Nadat ze haar bal eerst zo strak op de green sloeg, dat ze haar naam op het neary-bordje mocht schrijven.
Beste team van de Nederlandse équipe waren Helene en Louis met 37 punten. Zij scoorden ook één birdie (Birdies worden hier gekscherend natuurlijk Kanaries genoemd…) op de par vijf negende. Omdat het toegezegde ‘Longest Drive” bordje pas geplaatst werd nadat de wedstrijd al geruime tijd op gang was (foutje van de organisatie) sloeg Miss Wiesenhaan ”uit voorzorg” op alle lange holes de bal minstens 200 meer voor zich uit. Helene en Louis speelden met de fijne flightgenoten Emile en Serge uit La Belgica. Twee charmante Belgisch collega’s, die we hopelijk over een paar dagen mogen verwelkomen op Prise d’Eau bij de interland Nederland – België.
Met de 37 punten van Hélene en Louis komt de NVGJ-afvaardiging na toernooidag één op 137 punten. Dat is op zich een prima score. Maar vooral de Duitsers en Spanjaarden hadden het echt op hun heupen met scores van 43, 45 of 48 punten voor enkele van hun flights. Met 137 punten is het linkerrijtje eigenlijk al definitief uit zicht voor de Oranje-mannnen en –vrouwen. Zelfs een hoge positie in het rechter rijtje wordt lastig. Maar gelukkig hebben we nog de tweede toernooidag op de Réal Golfclub de Las Palmas.
Bij het vertrek van Meloneras Golf is er voor alle deelnemers een goody-bag van Gran Canaria Golf met locale producten. Motto van de goody-bag: ”local food, always good”. Dat geeft weer nieuwe moed.
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut