Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
25.10.2023
We waren er alle 10 klaar voor. De eerste wedstrijddag op de Nations Cup op Chervo Golfclub. In koppels de baan in om Texas Scramble met strokeplay te spelen en een mooi resultaat te boeken. Op tijd op, samen ontbijten, inslaan, chippen, putten. Maar toen: dichte mist. Je kon een kleine twintig meter ver kijken. Te gevaarlijk om te spelen. Madelon kreeg als captain te horen; uitstel van de wedstrijd tot 10.30 uur. En dus; koffie in de lounge van het clubhuis, hangen, wachten. Nog maar eens putten. Oef, wat was de oefengreen snel.
Ger en René mochten als eerste starten. Er hadden zich inmiddels zoveel mensen verzameld rond de afslag van de rode lus. De Ryder Cup was er niks bij. Helaas deed alle aandacht hen beide geen goed. Ze sloegen niet verder dan de damestee. Ger mopperde: ‘nog nooit afgeslagen met zoveel toeschouwers’. De tweede hole ging niet veel beter; zodoende 15 punten op de eerste twee holes. Dat kwam het duo niet meer te boven, ze eindigden als laatste in ons team, met een score van 82 die afviel.
Dan Pamela en Fred, zij speelden een hele goede wedstrijd samen, 4 slagen boven de baan. Met 68 slagen een topscore. Pamela sloeg de neary op 57 cm van de pin op de par 3 van de gele lus; het werd (natuurlijk) een birdie. Maar de twee holes die volgden presteerden Fred en zij dat opnieuw. Hun eindtesultaat was dat zij woensdag verloren van de winnaars van de dag Uwe en Jorg uit het Duits team, die 62 punten haalden.
Helene en Friso speelden met ‘twee koddige Franse mannetjes’, aldus Helene, ‘met handicaps 26 en 38’. Ze keek er wat bedenkelijk bij. Helene had in het begin nog wat last van de mist, waardoor haar ballen iets minder lengte had dan ze wilde. Maar toch nog altijd heel ver gingen. Friso had een goede dag. Samen speelden ze 3 boven de baan, en maakten 1 birdie.
Hannie en ik speelden tegen een uiterst sympatiek Duits stel; Ollie en Xandra met hcp 12 en 26. Wij vulden elkaar goed aan. Hadden vaak dezelfde lengte. En waar het de een soms niet lukte — mooie slag in de baan, of goede chip — lukte het de ander wel. Behalve op hole 1 en hole 18; met als gevolg daar een dubbelbogey. Gelukkig, we sloegen we ook 5 parren en flink wat bogies, 79 punten was het resultaat.
Madelon en Peter kwamen als laatsten de baan uit. ‘Zes uur over gedaan, echt veel te lang’ verzuchtte Madelon. Ze hadden lekker gespeeld. Het publiek zag Madelon op hole 18 een prachtige putt maken, wat haar een enthousiast applaus opleverde. Nadat iedereen met de flightgenoten een glas had gedronken, stonden we samen naar het grote uitslagenbord te kijken. Toch wat teleurgesteld; met 298 punten staan we op de een na laatste plaats, achter Spanje (304).
Nog voor het eten stuurt Madelon ons als een echte teamcaptain een bemoedigende app: nog even volhouden!! Dit is maar 3 punten achter Belgie, 7 achter Frankrijk, en 11 achter Zwitserland. En zo is het. We gaan aan tafel en bespreken nog even met elkaar hoe de handicapverrekening werkt bij het spelen van 4BBB. Opnieuw is het diner heerlijk en kabbelt de avond voort.
Tot Pamela een verzoeknummer bij de eenpersoons band indient: Leef! van André Hazes schalt door de dinerzaal. Ons hele team danst door de ruimte en binnen 5 minuten danst iedereen mee. Verstaan doet niemand het, maar de sfeer maakt André alnog tot wereldartiest. Van de Italianen tot de Zwitsers staan te hossen en te swingen. Zelf nodig ik de uiterst sympathieke Belgische voorzitter uit te dansen. Hij wil foxtrotten op Hazes. Ook goed natuurlijk. Het is de andere teams wel duidelijk, wij zijn dan wel niet de beste golfers, maar wel een super gezellig team.
En morgen, gaan we er natuurlijk weer voor. De Belgen, de Fransen en misschien ook nog de Zwitsers, we kunnen ze hebben. Hoe dat gaat uitpakken horen jullie morgen weer van ons.
Het liep best goed. Ik ging verder waar ik op Catharinenburg mee geëindigd was. Prima golf spelen. Een drive van 229 meter, een houten drie er achteraan van 209 meter. Op 5,90 meter van de vlag. Putt voor eagle. Tap-in birdie. Peter had ondertussen de hele rechterkant van de eerste hole op Wilnis gezien. Geen vuiltje aan de lucht. Want ook dat was al verholpen: de golfbanen snakten ernaar en op 13 mei was het zover. Er trok een fijne douche over het land. De bui was Wilnis net gepasseerd, dus wij hadden keurig weer. De natuur op Golfpark Wilnis ontwaakte. Alles leek net wat groener dan anders. En in het openbare dierenpark, dat moet wel, want ik heb zeker 582 konijnen gezien, brutaal, voor me langs lopend op de driving range, totaal niet schuw. Maar ook tientallen fazanten. Prachtige eksters. Eenden die een mannenavond hadden: twaalf woerden lagen te slapen rondom één vrouwtjeseend. Geen idee wat er gebeurd was. Alles leek voorbestemd voor een fijne lenteavond met golf. Plus 2 kwam ik door de turn heen. Vier bogeys, twee birdies en drie parren. De tussenstand: 2UP. En drie van de vijf holes waar Peter een slag kreeg waren al gepasseerd. En toen... "Greenfee ruilen voor een pafje", stelde Peter voor, nog voor we de ronde begonnen. Ik vond het een prima deal. De eerste draaide hij nog zelf. Maar dat werd een mini sigaar. Dichtlikken lukte niet echt. Het kwam door de rijstevloei, zei Peter. Ik liet hem even, maar draaide de tweede, de derde en de vierde maar zelf voor hem. We genoten. Peter kletste honderduit. Vertelde over de familie die het park heeft gebouwd. Een boerenfamilie waar inmiddels twee dochters het roer hebben overgenomen van vader. Die is onlangs verongelukt. Zijn tractor kantelde. Peter weet veel dingen. Zo wijst hij me op een Mariabeeld. Bij hole acht. Toen ging het nog goed. Ze moet me niet meer, denk ik. Als afvallige moet je natuurlijk wel af en toe gestraft worden. Of de familie uit het katholieke zuiden komt weten we niet. Maar de vlaggen op de greens hebben wel een Brabants bontje. Of is dat een hint naar de Major van het Zuiden? Terwijl Peter steady doorspeelt, struggle ik. Op 13 een putt van negen meter. Van Peter. Erin natuurlijk. Op precies het verkeerde moment. Een drieputt op 14. Een waterbal op 15. En dan is het ineens dormie 3. Huh?! Hoe ben ik hier nu ineens beland? Ik speelde toch puik golf de eerste negen? Peter babbelt rustig door. Zijn vrouw heeft haar pols gebroken. Ze was op bezoek bij een kunstenares in Amsterdam, miste een traptrede en pats. "Het is een lelijke breuk. De ene dokter zegt opereren en de andere, die dat dus niet zegt, zoek ik nog even op. Ik wil een second opinion", aldus Peter. Acht bogeys en één quadruple bogey later staat het 2&1 voor Peter Boogaard. Tijdens de balletjes uit de saté, een specialiteit van Wilnis, praten we over AI, over bedrijfsovernames, over zijn kinderen, over de mijne, over Ajax, over Mike Toorop die een pakslaag heeft gekregen van een ventje van 18 in de competitie, terwijl hij 's ochtends nog tegen zijn vrienden had gezegd: 'ik caddie jullie vanmiddag wel. Ben toch zo klaar met hem'. Ai. En dit keer bedoel ik geen artificiële intelligentie. Het was een mooie avond op Wilnis. Maar ik heb wél verloren.
De een zat tot ver in april in zijn tweede landliefde Puglia, de ander ging in april en mei naar zijn tweede huisje in Uelsen. Vervolgens ging de een begin mei op Surprisereis-herhaling naar Denia, de ander was druk met colleges voor zijn geschiedenisminor ‘Van wie is de stad?’ aan de Universiteit van Amsterdam. Oftewel: never the twain shall meet before the 11th of May. Last but definitely not the least: omdat de ander meer angst heeft voor de al aangewezen volgende tegenstander dan de ander, gooit eerstgenoemde zijn handdoek in de ring. De een is Pim, de ander is Ger. De geplande volgende ontmoeting in dit deel van het Mr. Glow-schema is Pim Donkersloot vs Mr Golfperfect (Peter van Weel).
Halfweg Halfweg kon het roer woensdagochtend 29 april om op de A9, Cara had een afslag gemist(foto onder). Poging twee lukte op 6/5 beter, allebei op tijd op Wilnis, waar Cara een noordoosterbriesje moeiteloos onder de duim hield, nu geen afslag miste en 15 slagen achterstand wegwerkte naar 5 & 3 op de 15e. Prima nazit. Dank voor je aangenaam gezelschap Cara!
Soms zit het mee …… en soms zit het tegen. Deze matchplaywedstrijd was ik overgeleverd aan Frank Huiges; iemand met wie ik nog niet eerder had kennisgemaakt of gespeeld bij de NVGJ, maar dat maakt het juist zo leuk. Wat een prachtige golfswing heeft die man. We hebben afgesproken op De Zaanse (mijn homecourse) maar voor Frank ook geen onbekende baan omdat hij hier vorig jaar samen met Hélène ook de matchplay wedstrijd had gespeeld. Bovendien komt hij hier wel vaker omdat dit voor hem makkelijk bereikbaar is vanuit Amsterdam.
Op zoek naar een neutrale baan kwamen we uit bij Golf- en Countryclub Liemeer, midden in het Groene Hart. Ontworpen door Alan Rijks en gefotografeerd door Peter, niet helemaal onbekend terrein voor beide spelers, die goed voorbereid op de eerste tee stonden. Ik had op een recente trip naar Schotland mijn drivershaft gebroken en had weinig vertrouwen in de haastig aangeschafte tweedehandsshaft. Mijn gameplan was dan ook conservatief ingericht. Met 14 slagen handicapvoordeel zou ik een heel eind moeten komen tegen de beste golfer van de NVGJ, huidige handicap +0,8. Veel hybrids en ijzers van de tee, en hopen op foutjes van Peter was het devies. Tot aan de negende hole ging het gelijk op en stonden we all square. Toen begon Peter aan een indrukwekkende reeks: drie birdies in vier holes. In no time stond ik vier down, en dan weet je hoe laat het is. Mijn conservatieve spel leverde uiteindelijk vijf pars en vijf bogeys op maar daar doe je weinig mee tegen zes birdies en een ronde van één boven par. De Matchplay was voorbij op de 16e 3&2 voor de statistieken; Peter had 73 slagen, goed voor precies 36 stablefordpunten. Ik had er 91 nodig en eindigde op 35 punten, maar zijn spel was van een andere klasse. Prachtig om te zien, en tegelijk een mooie bevestiging dat je met 75% handicapverrekening écht in de wedstrijd kunt blijven, ook met een handicapverschil van vijftien slagen. Na afloop konden we nog terecht in het clubhuis voor heerlijke spareribs, waarbij we onze uiteenlopende initiatieven in de golfwereld uitgebreid bespraken. Uiteraard aangevuld met beider avonturen op de onwaarschijnlijk mooie linksbanen in Schotland. Kortom: een fijne wedstrijd, met een verdiende winnaar.
Het kostte enige moeite om een geschikte datum te vinden, maar uiteindelijk kwamen we op 4 mei. Na een prachtige week ervoor en een wat onstuimige zondag, vreesden we qua weersvoorspelling voor de maandag, maar uiteindelijk liepen gewoon in een polo over de baan! Heerlijk golfweer dus op Peter’s baan de Hoge Dijk. Peter kende ik nog niet. We hebben het vorige (zijn eerste NVGJ-) jaar niet samen gespeeld en ik heb lang niet meegedaan aan de matchplay-competitie. Een mooi moment dus om kennis te maken, achttien holes lang. Dat je er dan bij het begin van de ronde achter komt dat hij de winnaar van verleden jaar is, handicap 13 heeft en prachtige, knetterlange drives en slagen heeft, deed me wel al snel vrezen voor de uitslag. Vooral omdat ik diezelfde zondagochtend ervoor nog in paniek een les had geboekt omdat ik eenmaal uit de winterslaap 20 tot 30 meter afstand bleek te hebben verloren en in de paar keer die ik tot nu had gespeeld werkelijk geen bal raakte. Dat bleek ook toen mijn eerste drive dertig meter verder links in de rough strandde en Peter keurig op enkele tientallen meters van de green bleek te liggen… De toon was gezet. Maar we speelden, ondanks de pairing met twee leden van de Hoge Dijk, lekker ons eigen spelletje en wist ik de schade tot aan de turn beperkt te houden: vier up voor Peter. Op hole 10 namen de twee leden afscheid en kwam Ko bij ons in de flight. Ook een Hoge Dijk-lid en toevallig had Peter nog in het weekend tijdens een toernooi met ‘m in de flight gezeten. Ko had net z’n regelexamen met goed gevolg afgerond, heeft zitting in de bijbehorende commissie en schroomde dan ook niet om een knul in de flight voor ons over honderden meters luidkeels al fluitend en roepend erop te wijzen dat hij wel de bunker moest aanharken… We lieten ons niet uit het veld slaan door zoveel machtsvertoon op regelgebied en toen ik eenmaal had besloten om het lesmateriaal van de dag ervoor los te laten en wat meer m’n eigen spel te spelen gingen we lang gelijk op. Maar al babbelend over de tv-wereld - Peter is regisseur bij Talpa en naast m’n eigen ervaringen op dit gebied met RonReizen op RTL4, een vrouw die eindredacteur is in televisieland en een zoon die geluidsman is; stof genoeg dus - bleek toch dat we uiteindelijk elkaar voortijdig de hand konden schudden en Peter door kan naar de volgende ronde. Maar hij moest wel eerst nog even die avond in de vliegmachine naar Spanje om z’n beste vriend bij te staan in relationele problemen. En om er uiteraard te golfen! Veel plezier Peter. En dank voor een gezellig rondje.