Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
25.10.2023
We waren er alle 10 klaar voor. De eerste wedstrijddag op de Nations Cup op Chervo Golfclub. In koppels de baan in om Texas Scramble met strokeplay te spelen en een mooi resultaat te boeken. Op tijd op, samen ontbijten, inslaan, chippen, putten. Maar toen: dichte mist. Je kon een kleine twintig meter ver kijken. Te gevaarlijk om te spelen. Madelon kreeg als captain te horen; uitstel van de wedstrijd tot 10.30 uur. En dus; koffie in de lounge van het clubhuis, hangen, wachten. Nog maar eens putten. Oef, wat was de oefengreen snel.
Ger en René mochten als eerste starten. Er hadden zich inmiddels zoveel mensen verzameld rond de afslag van de rode lus. De Ryder Cup was er niks bij. Helaas deed alle aandacht hen beide geen goed. Ze sloegen niet verder dan de damestee. Ger mopperde: ‘nog nooit afgeslagen met zoveel toeschouwers’. De tweede hole ging niet veel beter; zodoende 15 punten op de eerste twee holes. Dat kwam het duo niet meer te boven, ze eindigden als laatste in ons team, met een score van 82 die afviel.
Dan Pamela en Fred, zij speelden een hele goede wedstrijd samen, 4 slagen boven de baan. Met 68 slagen een topscore. Pamela sloeg de neary op 57 cm van de pin op de par 3 van de gele lus; het werd (natuurlijk) een birdie. Maar de twee holes die volgden presteerden Fred en zij dat opnieuw. Hun eindtesultaat was dat zij woensdag verloren van de winnaars van de dag Uwe en Jorg uit het Duits team, die 62 punten haalden.
Helene en Friso speelden met ‘twee koddige Franse mannetjes’, aldus Helene, ‘met handicaps 26 en 38’. Ze keek er wat bedenkelijk bij. Helene had in het begin nog wat last van de mist, waardoor haar ballen iets minder lengte had dan ze wilde. Maar toch nog altijd heel ver gingen. Friso had een goede dag. Samen speelden ze 3 boven de baan, en maakten 1 birdie.
Hannie en ik speelden tegen een uiterst sympatiek Duits stel; Ollie en Xandra met hcp 12 en 26. Wij vulden elkaar goed aan. Hadden vaak dezelfde lengte. En waar het de een soms niet lukte — mooie slag in de baan, of goede chip — lukte het de ander wel. Behalve op hole 1 en hole 18; met als gevolg daar een dubbelbogey. Gelukkig, we sloegen we ook 5 parren en flink wat bogies, 79 punten was het resultaat.
Madelon en Peter kwamen als laatsten de baan uit. ‘Zes uur over gedaan, echt veel te lang’ verzuchtte Madelon. Ze hadden lekker gespeeld. Het publiek zag Madelon op hole 18 een prachtige putt maken, wat haar een enthousiast applaus opleverde. Nadat iedereen met de flightgenoten een glas had gedronken, stonden we samen naar het grote uitslagenbord te kijken. Toch wat teleurgesteld; met 298 punten staan we op de een na laatste plaats, achter Spanje (304).
Nog voor het eten stuurt Madelon ons als een echte teamcaptain een bemoedigende app: nog even volhouden!! Dit is maar 3 punten achter Belgie, 7 achter Frankrijk, en 11 achter Zwitserland. En zo is het. We gaan aan tafel en bespreken nog even met elkaar hoe de handicapverrekening werkt bij het spelen van 4BBB. Opnieuw is het diner heerlijk en kabbelt de avond voort.
Tot Pamela een verzoeknummer bij de eenpersoons band indient: Leef! van André Hazes schalt door de dinerzaal. Ons hele team danst door de ruimte en binnen 5 minuten danst iedereen mee. Verstaan doet niemand het, maar de sfeer maakt André alnog tot wereldartiest. Van de Italianen tot de Zwitsers staan te hossen en te swingen. Zelf nodig ik de uiterst sympathieke Belgische voorzitter uit te dansen. Hij wil foxtrotten op Hazes. Ook goed natuurlijk. Het is de andere teams wel duidelijk, wij zijn dan wel niet de beste golfers, maar wel een super gezellig team.
En morgen, gaan we er natuurlijk weer voor. De Belgen, de Fransen en misschien ook nog de Zwitsers, we kunnen ze hebben. Hoe dat gaat uitpakken horen jullie morgen weer van ons.
De jury heeft drie genomineerden gekozen voor de Golfpersprijs 2026: Foeke Collet, Pamela Sturhoofd en Natasja Weber.
Tijdens de laatste NVGJ major van dit jaar, op de mooie Hooge Graven in Ommen, zijn de kaarten geschud en de finalisten voor de finale op De Goyer bekend geworden. Dankzij (uitzonderlijk) goede scores en en bonuspunten steeg Anton Kuijntjes naar de vierde plaats in de ranking van A, en Hannie Verhoeven sprong in B van royaal buiten de top 8 (plaats dertien) naar een keurige zesde plek. Door afmeldingen gaat zij als nummer vier de baan in, tegen de nummer drie Elaine. Helaas zijn er in B zoveel afmeldingen dat er slechts zes finalisten zijn, en dat is dan nog dankzij een extra speler van buiten de top 8 (nr 10), Paul Boehle. Roland Reinders, nu 1, is met vakantie. Harald, lange tijd de nr 1 is al geruime tijd uitgeschakeld dor een hernia. Andere kandidaten zoals Ron Peereboom Voller en Olga Commandeur kunnen door diverse omstandigheden niet aanwezig zijn. Jammer. De indeling ziet er nu als volgt uit. In A: Henri van de Steen Robert Elsing Frank Huiges Anton Kuijntjes Eric Korver Marijke Brouwer Cara de Vlaming Martijn Paehlig In B: Sonja van de Rhoer Ron Buitenhuis Elaine de Boer Hannie Verhoeven Ger Laan Paul Boehle Telling in de finale Alle Order of Merit punten vervallen voor de finale. De eindstand bepaalt echter wel met hoeveel punten, ‘startkapitaal’, de finalisten de baan in aan: 250 voor de nr 1, 200 voor nr 2, 175 voor nr 3, etc, tot 50 punten voor de nr 8. Op basis van het aantal stableford punten dat zij in de finale halen,krijgen zij opnieuw punten toebedeeld: 330 (250+80 bonus) voor nr 1, 270 (200+70 bonus) voor nr 2, 235 (175+60) voor nr 3, enz. Het totaal wordt bepaald door het startkapitaal en het bij elkaar gespeelde aantal punten op de finale. Ingewikkeld? Zeker. Maar de wedstrijdcommissie schijnt het te snappen. ZVM Order of Merit 2027 Overigens tellen alle stableford punten van de finale, van zowel de finalisten als de andere deelnemers op de Goyer, weer mee voor de volgende ZVM Order of Merit van 2027.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.