Collet - Remmerswaal 6&5

Kansloos!

Ik kwam zoals gewoonlijk weer eens net op tijd, geen tijd om in te slaan. Lopend langs de putting green kwam ik Foeke tegen. Enthousiast als hij altijd is, kwam hij mij tegemoet en schudde mij de hand. Hij had duidelijk zin in de volgende ronde. Toch besloot ik, ondanks de zes minuten die ik nog had, een negental balletjes te putten. Putten is tenslotte mijn sterkste kant van het golfen.

We komen aan bij hole 10 van de prachtige baan Golfclub Zeegersloot en slaan af. Foeke had duidelijk nog langer nodig dan de 45 minuten die hij al had ingeslagen, want hole 1 verprutst hij vakkundig. Hij besluit daar professioneel mee door te gaan op hole 2, wat ervoor zorgde dat ik na twee holes gewoon aan de leiding ging. Ondanks mijn putts, die mij nu al in de steek laten, sta ik tegen de altijd zo sterke en steady Foeke 2 up. Helaas voor mij lopen we ook vandaag gewoon 18 holes en niet slechts drie.

Op hole 3 was Foeke warm, iets wat ik eigenlijk alle opvolgende holes niet ben geworden. Niets liep zoals het moest. Ja, één ding: ik zelf, want de handicarts mochten niet op de baan op onze eerste negen holes. Ik stond al gauw 5 down en toen konden we beginnen aan de tweede negen.

Op de negen holes die zouden volgen (niets van waar natuurlijk, want Foeke stond 5 up, maar dat is een kleinigheidje). Het blijft golf, misschien dat Foeke ineens last zou krijgen van een hooikoortsaanval en zijn ogen niet meer open kon houden. Helaas bleef dat uit en startten wij aan onze tweede negen.

Waar ik het vandaan haalde, geen idee, maar ik sloeg een prachtige driver. Je zou het bijna niet geloven, maar ik lag zelfs verder dan Foeke. "Op naar de green dan maar," dacht ik nog bij mezelf. Hahaha, daar kwam hij zeker en ik wist de hole te winnen. "Zou het dan toch nog kunnen?" Haha, ja, als in het bos waar wij liepen ineens zeven dwergen voorbij kwamen lopen, had waarschijnlijk alles nog kunnen gebeuren. De volgende hole verloor ik dan ook weer. Maar goed, gewoon weer een volgende hole te gaan. Met volle vertrouwen pak ik mijn driver, windje mee en slaan.

Foeke, die langzamerhand een heel klein beetje medelijden begon te krijgen, adviseerde mij niet met de driver te slaan vanwege de afstand die wat kort was, zo'n 220 meter tot het water. Uiteraard luisterde ik daar niet naar en sloeg een werelddrive... maar was hij niet in het water gegaan?  Dit zou natuurlijk geheel bij de dag passen. Nadat Foeke eindelijk weer eens een balletje niet perfect sloeg, was dit misschien wel een kans om eens gek te doen en nog eens een hole te winnen.

Met volle spanning reed ik naar de waterkant. "Zou hij er dan toch nog liggen?" Anderhalve meter voor de waterkant, iets downhill, lag hij hoor, mijn bal. Met pure trots en net iets te enthousiast roep ik veel te hard naar Foeke: "Hij ligt er nog, ongelooflijk!" Nadat Foeke zijn mindere bal probeert te herstellen (waar hij uiteraard weer prima in slaagt) pak ik mijn 48, want als het goed is sla ik daar normaal gesproken 80 meter mee. Ongelooflijk maar waar, hij valt op de green en ik heb kans op birdie. Het moet niet gekker worden. Maar zoals ik de hele dag al kansloos bezig ben, maak ik deze twee meter putt niet en wordt het een par. Gek genoeg win ik de hole gewoon en moeten we er nog één spelen.

Maar je voelt het al aankomen, nog steeds geen zeven dwergen gezien, dus was dit natuurlijk uitstel van executie. Ik mocht zelfs weer beginnen aan de volgende hole. En toen was het op. Overal pijn, honger, en ik wil nog wel een aantal excuses opschrijven, maar het was klaar. Een verschrikkelijke afzwaaier naar links tot gevolg; hij lag weer op hole 10, naar verwachting, en vertrok (inmiddels iets minder vrolijk) met drie. Hoe goed Foeke vandaag speelde, ging hij dit nooit meer uit handen geven.

Opgeven daarentegen kan ik dan weer niet, dus liepen we stug door, tot ik uiteindelijk met zeven naar de vlag moest en Foeke uiteraard weer netjes voor vier ging. "Foeke, zullen we een biertje gaan drinken?" riep ik dan ook uitgeteld en verslagen naar hem. Toch spelen we de hole uit. Wel ben ik vergeten op hoeveel ik uitholede of heb ik dat helemaal niet meer gedaan, maar dat is voor niemand meer interessant. We gaven elkaar een hand en ik feliciteerde Foeke met deze mooie overwinning en reden naar het clubhuis. Gelukkig waren de bitterballen en het biertje top.

Helaas, einde verhaal, hier houdt het voor mij op. Gestrand in de tweede ronde, "Haha, eigenlijk al een wonder." Het was een genot om met je te spelen, Foeke. Win dan nu maar gewoon de Mr. Glow Trophy, dan heb ik in ieder geval kansloos verloren van de beste. Kortom, een prachtige dag, maar kansloos vanaf het begin.