PAR-3 baan De Biltse Duinen; zeker geen makkie. Of het de Par3-baan was, de weersvoorspelling of de nasleep van de zomervakantie, we zullen de oorzaak nooit weten, maar feit is dat we vrijdag 27 augustus met slechts 20 mensen arriveerden in de bossen van de Bilt om de 9 holes van de Biltse Duinen te lopen. Een heerlijk stukje gebak en koffie stonden ons op te wachten. Mede-eigenaar Arnoud de Jager, een goede bekende van menigeen die hem kent van de Lage Vuursche, liet zich even zien. Helaas trokken de eerste donkere wolken al samen boven de baan en stonden we in te slaan tijdens een stevige bui. Een blik op de buienradar verraadde gelukkig dat het snel droog zou worden, waarop de wedstrijdleiding zich soepel toonde en de wedstrijd 10 minuten later liet starten.
Samen met flightgenoten William, Hannie en Willem ging ik op zoek naar hole 8 voor de shot-gun- start. Met 147 meter een van de langere holes van de baan. Een afstand die voor ieder van ons normaal weinig problemen oplevert. Maar direct deze eerste hole confronteerde ons met de moeilijkheid van de baan; wel heel veel bomen en bijna overal hele smalle doorgangen. Met een 6, 2 keer 5 en een par kwamen we eraf. Het was William die ons met een par liet zien hoe hier gespeeld moet worden. Alles gewoon rechtdoor spelen, niet te vlak, en strak putten. Maar dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Hout
Vooral voor Willem hadden de vele bomen een onweerstaanbare aantrekkingskracht; of het nu overhangende takken waren, een hele hoge boom of een dichte bossage. Hij legde zijn bal vrijwel steeds tegen of tussen het hout. Hij herstelde zich vervolgens vaak goed, maar grossierde hierdoor toch in 4’en , wat steevast enig gemopper opleverde. Hannie speelde de ballen wel mooi strak rechtdoor en was lekker op dreef. Wij dames noteerden binnen de eerste 5 holes allebei een birdie, wat beide heren zichtbaar niet helemaal lekker zat.
Maar het afslaan op de harde matten was eenvoudigweg niet gemakkelijk. Een ooit in Engeland gekocht zakje met een ketting met rubberen tees en een korte en lange plastic tee, die we in de matten geduwd kregen, bood uitkomst. William maakte goed gebruik van de rubberen tees en verzorgde steeds een nette afslag, waarna steevast een zoektocht naar de weggeslagen ketting volgde. Zelf deelde ik de ene gele tee die de mat inging, met Hannie. Ook die moest niet zoek raken. Al gauw werden de taken in onze flight verdeeld; de ballen moesten nagekeken worden, maar de afslagattibuten ook.
Bal achter vast hek!
Na 5 ‘lange’ holes braken de drie allerkortste holes aan van iets meer dan 60 meter. Persoonlijk had ik er plezier in en kreeg het goede gevoel te pakken; met de P erop en met twee puts erin; de parren begonnen te lopen. William stelde ons onderweg nog voor een lastige vraag; hij legde zijn bal vlak achter een groot hek met gaas erin dat achter een green stond; is dit een vast obstakel en mag de bal verplaatst? Willem dacht van wel. William zelf meende van niet en speelde een extra slag om er weer langs te komen.
Kortom de PAR-3 baan bleek bepaald geen makkie en stelde ons allemaal behoorlijk op de proef. Vlak voordat we binnenkwamen maakte Willem op holes 6 nog een prachtige birdie, maar meer dan drie hadden we er als flight niet gemaakt. De wanhopige kreten, het gezoek en het gemopper voor en achter ons verraadde dat ook de anderen in de baan die ervaring hadden. Tegelijkertijd was het een heerlijke middag en genoten we van de uitdaging, het weer (droog en zelfs af en toe zon) en de
mooie baan waar de hei dieppaars in bloei stond. Dat leuke kleine stenen gebouwtje onderweg nog gezien?; was een huisje van de badmeester toen de hele baan nog een openluchtzwembad was. Wist William te vertellen.
‘Nu ik hier toch ben’
Na hole 7 waren we klaar, maar Willem bleef ballen slaan tot we weer bij het clubhuis waren: ”nu ik hier toch ben”, zei hij. En; “het moet toch beter kunnen”. Toen iedereen de baan af was, brak de zon werkelijk door en genoten we van een heerlijk glas bier of wijn op het terras dat fijn op de avondzon ligt. Willem inventariseerde de gemaakte birdies, Rene de gemaakte scores. Ik leerde tijdens de nazit van mijn tweede wedstrijd van de NVGJ weer andere leden beter kennen dan de vorige keer op Schloss Moyland. Flightgenoot Willem werkt bij de Telegraaf met collega’s waar ik in mijn tijd op de parlementaire redactie heb mee heb gewerkt. De harde oordelen over politici, ook als het over hun priveleven gaat, de olympische spelen, kwamen voorbij Hannie vertelde over de digitale fotografie die ze verricht. “een doka is nooit mijn ding geweest”. Geanimeerde gesprekken.
Als we het souterrain induiken om snel een douche te nemen, wachtte een teleurstelling; er zijn geen handdoeken. Ook blijkt de vloerbedekking doorweekt door wateroverlast. Menigeen besluit niet te douchen. Een beetje poedelen en wat deo; ‘t is wat het is. Terug boven, stond een prachtig gedekte tafel klaar en genieten we van de goed verzorgde dis: heerlijke salades en garnalen, sate en hamburgers van de bbq. Willem schraapte zijn keel en vroeg de aandacht; hij memoreert hoe vorig jaar op de Biltse Duinen Peter Landman nog meespeelde en uit zijn gevoelens van verlies over diens overlijden. Menigeen voelt het zichtbaar met hem mee.
Overschat
Daarna volgde de prijsuitreiking. Hans Terol en Jolande Swart behaalden 31 stablefortpunten in de A; met Hans als winnaar. Jolande verzorgde als sponsor fijne prijzen; dozen met ballen en lekkere flessen wijn. In de B-categorie behaalde Sonja en Paul beide 30 punten, en eindigde op plaats 2 en 3. Ik had het tijdens het lopen niet zo in de gaten, maar de parren en ene birdie betaalden zich uit in 32 punten. Willem grapte of in de volgende keer weer iets voor de anderen wilde overlaten. Hoewel ik besef dat elk geintje een seintje geeft, kon ik hem dat op voorhand niet beloven. Zoals ik eerder schreef ben ik nogal fanatiek waar het de bal aangaat.
Wat betreft de birdies bleken we onszelf met zijn allen vreselijk overschat te hebben. De voorspellingen waren wel 20, 28 of zelfs 60. Ik dacht zelf ook: alle spelers toch minstens een birdie en dan nog (over de duim) 8 extra. Willem presenteerde ons de naakte waarheid; slechts 11 birdies waren er gemaakt. Viel flight-genoot Willem dan toch nog in de prijzen; hij zat er het dichtste bij. Willem bedankte Arnoud voor de gastvrijheid en de goede zorgen, en nodigde hem uit om de Pieter Landman Memorail mee te komen spelen op Texel 28 en 29 september. Ook de koks werden hartelijk bedankt voor het leveren van hun kookkunsten. Na een koffie gaan we naar de parkeerplaats om in alle windrichtingen weer naar huis te gaan.
De volgende morgen meldde de app van Golf.nl juichend dat ik een 18-holes slagen award had gewonnen; met slechts 69 slagen. Ja, dank je de koekoek; grapjurk; op een par-3-baan! Zou toch verrekend moeten worden in de data, zou je zeggen.
Enfin, ik kijk terug op een heerlijk dag, op een prachtige baan, ook fijn gespeeld en leuk gezelschap!
Elaine de Boer
