#51 Cara de Vlaming: 'Moet ik dan ook gaan 'bridgen'?

Estafette - Onze rubriek waarin leden vertellen over hun herinneringen aan de eerste golfronde, hun golfhoogtepunten en de band met de NVGJ. Dit keer is het de beurt aan Cara de Vlaming.

Mijn grootvader overleed op een bankje op de golfbaan Le Touquet in Frankrijk. Dat was de enige relatie met golf die ik had. Dus toen een vriendin eind 2009 aan mij vroeg of ik samen met een groep vrienden mee ging naar de Waterlandse om te leren golfen, was mijn antwoord: Golf? Nee toch? Moet ik dan ook gaan bridgen?

Maar ik had tenslotte gehockeyd en dacht: hoe ingewikkeld kan het zijn? En met die vrienden was het altijd gezellig. Dus vooruit. Ik deed mee. En daar sta je dan voor het eerst lekker onhandig met een club in je hand. We hadden les van een bijzonder type. Hij vond een aantal mensen niet aardig en liet dat ook merken. Maar hij zei ook dat je tijdens golfrondjes veel moest eten. Dat sprak me wel aan. Gelukkig kreeg ik die bal een eind weggeslagen. Ik wist niet wat ik deed, maar wel dat het best goed ging.

Onbegrijpelijke regels

En toen kwamen natuurlijk de regels. Lateraal water? Gele en rode hindernissen? Droppen? Als je eenmaal de baan in gaat worden de regels wel duidelijker, maar ik vond sommige regels niet te begrijpen. Dus de eerste keer zakte ik. Gelukkig mocht het een uurtje later over, en met een tussentijdse kleine correctie van de pro, slaagde ik toen wel. Daarna de baan in.

Het was november dus lekker drassig. Gelukkig mocht je van een tee afslaan, ook in de baan. Ik haalde dan ook met gemak mijn GVB. 

Promoveren en degraderen

En wat ben ik blij dat ik ‘ja’ zei tegen die vriendin. Golf is een heerlijke sport. Lekker buiten spelen, eerst de baan in, daarna lunchen, of borrelen of gezellig eten met vrienden. Na een aantal jaren ging ik mee doen met de competitie. Eerst 27 holes op dinsdag en na twee jaar 36 holes op zondag. Natuurlijk met wisselend succes. Promoveren, degraderen, dan weer promoveren en degraderen. 

Internationale autosport

Het fijne van golf is dat ik het altijd goed heb kunnen combineren met mijn werk. De laatste 26 jaar werkte ik in de internationale autosport. Ik deed al die jaren de communicatie en PR voor fabrieks- en privé raceteams, coureurs, bandenfabrikanten en kampioenschappen. Zowel lange afstandsraces zoals de 24 uurs race van Le Mans en de Dakar Rally, maar ook races voor zogenaamde single seaters. Het bracht me overal op de wereld. Vorig jaar ben ik gestopt met werken maar dit jaar toch maar weer begonnen. Ik kon het werken niet helemaal laten en iemand “made me an offer I couldn’t refuse”. Gelukkig niet fulltime dus nog steeds lekker de tijd om een paar keer per week te golfen.

Klik

Vorig jaar kwam ik in de competitie Helene Wiesenhaan tegen. We speelden tegen elkaar en ik verloor. Zij sloeg echt ook veel verder dan ik. Maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden een enorme klik. Beiden houden we van sport, werken we onregelmatig, en we raken niet  uitgepraat. Ik had dit jaar stiekem revanche willen nemen in de competitie, maar helaas spelen we in een andere poule. 

Spelen met een caddy

Wat heeft golf me veel gegeven. In het buitenland golfen met vrienden, spelen met een caddy die, als ik een bal slecht sla, heel hard kan zuchten, op onverwacht mooie banen spelen, en m’n handicap spelen op lelijke banen waar de Europese tour speelt. En toen kwam ik via Helene bij de NVGJ. Zoals ik na mijn laatste wedstrijd zei: een warm bad. Daar ga ik dit jaar ook weer veel van genieten.

Ik moet het estafette stokje overgeven aan iemand. Bjorn Remmerswaal, wil jij?