Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
11.01.2024
Estafette - Onze rubriek waarin leden vertellen over hun herinneringen aan de eerste golfronde, hun golfhoogtepunten en de band met de NVGJ. Dit keer is het de beurt aan Cara de Vlaming.
Mijn grootvader overleed op een bankje op de golfbaan Le Touquet in Frankrijk. Dat was de enige relatie met golf die ik had. Dus toen een vriendin eind 2009 aan mij vroeg of ik samen met een groep vrienden mee ging naar de Waterlandse om te leren golfen, was mijn antwoord: Golf? Nee toch? Moet ik dan ook gaan bridgen?
Maar ik had tenslotte gehockeyd en dacht: hoe ingewikkeld kan het zijn? En met die vrienden was het altijd gezellig. Dus vooruit. Ik deed mee. En daar sta je dan voor het eerst lekker onhandig met een club in je hand. We hadden les van een bijzonder type. Hij vond een aantal mensen niet aardig en liet dat ook merken. Maar hij zei ook dat je tijdens golfrondjes veel moest eten. Dat sprak me wel aan. Gelukkig kreeg ik die bal een eind weggeslagen. Ik wist niet wat ik deed, maar wel dat het best goed ging.
Onbegrijpelijke regels
En toen kwamen natuurlijk de regels. Lateraal water? Gele en rode hindernissen? Droppen? Als je eenmaal de baan in gaat worden de regels wel duidelijker, maar ik vond sommige regels niet te begrijpen. Dus de eerste keer zakte ik. Gelukkig mocht het een uurtje later over, en met een tussentijdse kleine correctie van de pro, slaagde ik toen wel. Daarna de baan in.
Het was november dus lekker drassig. Gelukkig mocht je van een tee afslaan, ook in de baan. Ik haalde dan ook met gemak mijn GVB.
Promoveren en degraderen
En wat ben ik blij dat ik ‘ja’ zei tegen die vriendin. Golf is een heerlijke sport. Lekker buiten spelen, eerst de baan in, daarna lunchen, of borrelen of gezellig eten met vrienden. Na een aantal jaren ging ik mee doen met de competitie. Eerst 27 holes op dinsdag en na twee jaar 36 holes op zondag. Natuurlijk met wisselend succes. Promoveren, degraderen, dan weer promoveren en degraderen.
Internationale autosport
Het fijne van golf is dat ik het altijd goed heb kunnen combineren met mijn werk. De laatste 26 jaar werkte ik in de internationale autosport. Ik deed al die jaren de communicatie en PR voor fabrieks- en privé raceteams, coureurs, bandenfabrikanten en kampioenschappen. Zowel lange afstandsraces zoals de 24 uurs race van Le Mans en de Dakar Rally, maar ook races voor zogenaamde single seaters. Het bracht me overal op de wereld. Vorig jaar ben ik gestopt met werken maar dit jaar toch maar weer begonnen. Ik kon het werken niet helemaal laten en iemand “made me an offer I couldn’t refuse”. Gelukkig niet fulltime dus nog steeds lekker de tijd om een paar keer per week te golfen.
Klik
Vorig jaar kwam ik in de competitie Helene Wiesenhaan tegen. We speelden tegen elkaar en ik verloor. Zij sloeg echt ook veel verder dan ik. Maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden een enorme klik. Beiden houden we van sport, werken we onregelmatig, en we raken niet uitgepraat. Ik had dit jaar stiekem revanche willen nemen in de competitie, maar helaas spelen we in een andere poule.
Spelen met een caddy
Wat heeft golf me veel gegeven. In het buitenland golfen met vrienden, spelen met een caddy die, als ik een bal slecht sla, heel hard kan zuchten, op onverwacht mooie banen spelen, en m’n handicap spelen op lelijke banen waar de Europese tour speelt. En toen kwam ik via Helene bij de NVGJ. Zoals ik na mijn laatste wedstrijd zei: een warm bad. Daar ga ik dit jaar ook weer veel van genieten.
Ik moet het estafette stokje overgeven aan iemand. Bjorn Remmerswaal, wil jij?
Van 1 tot en met 4 maart 2027 speelt Team NL mee in de International Garda Hotel San Vigilio Press Cup aan het Gardameer. Wil je mee? Geef je dan vóór 14 november bij mij op.
Pamela Sturhoofd is de winnaar van de Golfpersprijs 2026, met haar verhaal over Oekraïense oorlogsveteranen in Golfers Magazine.
De uitslag van de ZVM Masters op De Goyer: wie pakte de eindzege in categorie A, categorie B en het sponsorklassement?
De jury heeft drie genomineerden gekozen voor de Golfpersprijs 2026: Foeke Collet, Pamela Sturhoofd en Natasja Weber.
Tijdens de laatste NVGJ major van dit jaar, op de mooie Hooge Graven in Ommen, zijn de kaarten geschud en de finalisten voor de finale op De Goyer bekend geworden. Dankzij (uitzonderlijk) goede scores en en bonuspunten steeg Anton Kuijntjes naar de vierde plaats in de ranking van A, en Hannie Verhoeven sprong in B van royaal buiten de top 8 (plaats dertien) naar een keurige zesde plek. Door afmeldingen gaat zij als nummer vier de baan in, tegen de nummer drie Elaine. Helaas zijn er in B zoveel afmeldingen dat er slechts zes finalisten zijn, en dat is dan nog dankzij een extra speler van buiten de top 8 (nr 10), Paul Boehle. Roland Reinders, nu 1, is met vakantie. Harald, lange tijd de nr 1 is al geruime tijd uitgeschakeld dor een hernia. Andere kandidaten zoals Ron Peereboom Voller en Olga Commandeur kunnen door diverse omstandigheden niet aanwezig zijn. Jammer. De indeling ziet er nu als volgt uit. In A: Henri van de Steen Robert Elsing Frank Huiges Anton Kuijntjes Eric Korver Marijke Brouwer Cara de Vlaming Martijn Paehlig In B: Sonja van de Rhoer Ron Buitenhuis Elaine de Boer Hannie Verhoeven Ger Laan Paul Boehle Telling in de finale Alle Order of Merit punten vervallen voor de finale. De eindstand bepaalt echter wel met hoeveel punten, ‘startkapitaal’, de finalisten de baan in aan: 250 voor de nr 1, 200 voor nr 2, 175 voor nr 3, etc, tot 50 punten voor de nr 8. Op basis van het aantal stableford punten dat zij in de finale halen,krijgen zij opnieuw punten toebedeeld: 330 (250+80 bonus) voor nr 1, 270 (200+70 bonus) voor nr 2, 235 (175+60) voor nr 3, enz. Het totaal wordt bepaald door het startkapitaal en het bij elkaar gespeelde aantal punten op de finale. Ingewikkeld? Zeker. Maar de wedstrijdcommissie schijnt het te snappen. ZVM Order of Merit 2027 Overigens tellen alle stableford punten van de finale, van zowel de finalisten als de andere deelnemers op de Goyer, weer mee voor de volgende ZVM Order of Merit van 2027.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.