#38 Christiaan Scheen: Hoe rustiger ik sloeg, hoe beter het ging

Met dank aan Olga Commandeur, mijn lieve en gewaardeerde collega destijds  bij NOS Sportief en iemand die Nederland nog steeds in beweging weet te krijgen. 

Het was april 1976 toen wij met de tweede jaars studenten van de Haagsche Academie voor Lichamelijke Opvoeding een week op Papendal in Arnhem verbleven. Een van de onderdelen van het programma was een golfclinic. Ik was 24 jaar en had al een matige hockeycarriere achter de rug. Dat bleek toch een voordeel te zijn. Althans voor wat betreft het raken van de bal. Richting was iets anders, maar daar heb ik tot op heden ten dage nog steeds moeite mee. Maar dat terzijde.

De golfsport was geen liefde op het eerste gezicht dat was wel het geval bij een van de dames voor mij op de drivingrange. Haar prachtige rustige swing imponeerde. Mijn motoriek protesteerde en frustreerde. Die rust kreeg ik er niet in en was klaar met dat golfen.

Toen ik eenmaal was afgestudeerd en als leraar Lichamelijke Opvoeding aan de slag kon gaan, kreeg mijn carriere een andere wending. Tijdens mijn studie was ik jaren de  speaker van de O’Neill Pro World Cup surfen in Scheveningen, Kijkduin en Zandvoort. Een gigantisch spektakel. Daar kon toen zelfs NOS Studio Sport niet omheen. Dat was mijn geluk. Ik werd gevraagd voor een gesprek in Hilversum. Het was 1982 toen Tom Egbers en ondergetekende een jaar lang samen bij elke commentator van Studio Sport  ‘on site’ op bezoek gingen om met het ‘vak’ kennis te maken. Na de opleiding Presentatie en Interview technieken op Santbergen, nu Media Academie, mochten we aan de bak. Hij als presentator ik als commentator. Omdat ik destijds conditietrainer van de Nederlandse Ski Selectie was en van de mondiale skisport al wel het nodige wist, was mijn eerste commentaar een World Cup afdaling met o.a. Michela Figini, die later goud won in Sarajewo. Voordat Marga van Arnhem mij aankondigde, had ik alle toiletten in de Studio al een keer bezocht. Gelukkig went het snel om ‘live’ te gaan. 

Mede dankzij de NOS, NCRV televisie als presentator van Sport op 1 en later Eurosport heb ik prachtige sportmomenten mogen meemaken waar ook ter wereld. Zo ook in Sierra Nevada waar ik bij het WK Alpine Skiën in 1996 commentaar mocht leveren. Daar was het, op een rustdag tijdens het WK, dat ik samen met de Noorse skiër Lasse Kjus, een wereldtopper toen, naar Granada reed om te golfen. Prachtige dag, vergeet het nooit weer. Setje gehuurd en toen de baan in. Inslaan was er niet bij. Hij een goede golfer, ik een bluffer met als enige ervaring die frustrerende dag op Papendal.

Het viel niet tegen en ik werd steeds enthousiaster. Beginnersgeluk zal het zijn geweest, maar de gedachte aan die prachtige swing van die jaargenote van toen heeft een belangrijke motiverende rol gespeeld. Hoe rustiger ik sloeg hoe beter het ging. Ik werd besmet met het golfvirus en de sport heeft mij daarna niet meer losgelaten. Tim Gilles was mijn eerste golfleraar en al snel ging de handicap de goede kant op. Een paar setjes en tal van lessen verder kwam ik zelfs onder de grens van 10.

Door Leo Lochtenberg werd ik attent gemaakt op het bestaan van de NVGJ. Ik heb een brief geschreven naar Leo van de Ruit. In die tijd werd je nog geballoteerd. Dat is tegenwoordig wel anders. Je moest destijds een journalistiek productie inleveren op basis waarvan je werd toegelaten of niet. Het waren de beginjaren van de NVGJ en ik prijs me tot op de dag van vandaag gelukkig dat ik destijds lid werd.

Vele schitterende wedstrijden in binnen- en buitenland zijn de revue gepasseerd waarbij voor mij het eerste jubileum in Hardelot en de reis naar Antalya in het schitterende Titanic hotel, toen net geopend, een van de absolute hoogtepunten waren. Of toen Robbie van Erven Dorens mij tijdens een toernooi in Duitsland liet verloven met een Duitse collega. Ook zij had een prachtige swing en de rest.  En die schitterende warme dag op de Eindhovensche waar Charles Taylor, zittend op het terras met een prachtig uitzicht op de baan en een goed glas wijn de historische woorden sprak: “mooier kan het leven niet zijn”. En dat was het ook. 

En laten we ons realiseren dat we het meest verwende clubje zijn. Mede dankzij de enorme tomeloze inzet van Hans Terol en Madelon Barenbrug. Maar ook destijds van Charles, Ruud , Leo , Pieter en Eric en nu door Martijn bestaat de NVGJ nog steeds. De tijden veranderen, zo ook de leden en de sponsors, maar elkaar een plezierige dag bezorgen zal naar ik hoop, nooit veranderen. 

Graag geef ik het stokje over aan een andere lieve collega Helene Wiesenhaan, met wie ik elke dag wel wil golfen.