Landgoed Welderen 2025

Tjonge, jonge, jonge, wat een takke-eind rijden naar golfbaan Landgoed Welderen in Elst. Zeker vanaf het kleine Zeeuwse eilandje waar ik woon. En dan ook nog overal wegwerkzaamheden… Gelukkig was ik er eerder geweest, want het adres stond nog in mijn aaifoontje. Dus het moest te doen zijn. Bij aankomst herkende ik het een en ander — dat gaf de burger moed.

Paul B. had me ingedeeld bij Harald Taylor en Charlotte, de zus van Pim Donkersloot. Bijzonder aangenaam gezelschap. Extra fijn: Charlotte is lid van de club en kon ons door de baan leiden. Dus ja, een beetje voorkennis hadden we wel.

De baan was droog en keihard, zoals zo’n beetje alle golfbanen die te lang geen regen hebben gehad. Maar het liep gesmeerd — de eerste 9 holes dan. Vele driepuntertjes, uiteindelijk goed voor 22 punten. Heb ik wel eens slechter gedaan. Maar, zoals een oud Arabisch spreekwoord zegt: “Prijs de dag niet voor het avond is.”

Bij de tweede 9 was de rek eruit. Niet alleen bij Harald, ook bij mij rolden die vermaledijde ballen ineens het water in. Twee vrolijke, vette strepen op mijn kaartje. Uiteindelijk 14 punten erbij. Dus totaal 36. Mooi, handicap weer een stukje naar beneden. Ik dacht dat iedereen wel goed zou scoren, want het was perfect golfweer. Charlotte eindigde zelfs met maar liefst 39 punten. Harald wat minder, maar ik heb zelden iemand zulke mooie tweede slagen zien maken.

De terugweg was opnieuw een crime. Om acht uur ’s avonds nog zóveel file, dat had ik nog niet eerder meegemaakt. En thuis? Daar lag een vette bekeuring op me te wachten. Opgelopen op de terugweg van Wilnis. Blijkbaar ergens een bordje ‘70’ gemist — gemeten snelheid: 87 km/u. Geen wegpiraat dus, maar toch 240 euro boete. Ai, dat deed pijn.

Enfin, achteraf bezien toch een iets minder mooie dag.