Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
16.09.2024
Hansie bedankt, Hansie bedankt! Anita bedankt, Anita bedankt! Het waren 2 fantastische dagen!
Zo luidden we uit volle borst zingend de fantastische Texelse tweedaagse ter gelegenheid van 30 jaar NVGJ woensdagavond samen uit. Want fantastisch was het. Waarvoor veel dank aan organisator Hans Terol, manager Anita Hiemstra, wedstrijdleiders René, Ger, Frank (weer topfit!), Madelon en sponsor Karin.
Ondanks de voorspelde buien en windkracht 6, stapte iedereen dinsdagmorgen met zichtbaar veel zin in twee wedstrijden met elkaar en de elementen het Texelse clubhuis ‘t Hanenhuus binnen. Daar werden we verwelkomd door Ger en Madelon achter de wedstrijdtafel. Met koffie en jubileumtaartjes in ‘onze’ kleur oranje. Ik geloof dat er geen enkele is overgebleven.
Na de koffie togen we met maar liefst 49 deelnemers naar driving range en putting green. Enkelen hadden maandag de prachtige Texelse baan al gelopen, hetgeen zich uitbetaalde, waarover later. Ondanks dat we met zoveel waren, waren er ook flink aantal diehards niet, zoals Pim, Henri, Rob, Hans B, Friso, Louis, Jolanda en niet te vergeten William, die eigenlijk de meest constante factor van onze club is. Allemaal met vakantie, aan t werk, naar college of een kind helpen verhuizen. Fred was er dan weer wel, diep uit Limburg.
Degenen die zich hadden verheugd op een pittige golfdag werden dinsdag niet teleurgesteld. Storm en regen teisterden de baan en ons spelers. Het was werkelijk niet gemakkelijk. Ballen die sommige van onze A-spelers normaliter hoog en recht naar de green spelen, belandden steevast 10 meter rechts of links ervan, naar gelang de ligging ten opzichte van de harde Zuidwestenwind. Wind van achter droegen ballen soms wel 100 meter verder. Tegenwind trok er zo 50 tot 80 meter af.
Flightgenote Monique koos ervoor louter met haar ijzers te spelen, geen driver en ‘houtjes’. Dat hielp. Haar Anton, in maart nog winnaar in de A, appte haar na afloop ‘nog nooit zo slecht gespeeld; 101 slagen!’ Zelf probeerde ik de ballen als het kon, wat lager te houden om de grip van de zijwind enigszins te vermijden. Peter Keijzer lukte dat minder. Ballen zoeken dus. Maar dat zagen we bij vrijwel alle flights om ons heen. Het helmgras is veelvuldig verkend. Marijke opperde na afloop; ‘Misschien moeten we er volgend jaar een wedstrijd om de meest verloren ballen van maken haha.’
Nadat iedereen binnen was en een glas prosecco in de hand had, nam onze voorzitter Martijn het woord om te proosten op onze mooie vereniging. Hij memoreerde de oprichting van de NVGJ 30 jaar geleden, evenals de ereleden Charles, Leo, Meinard, Poppe, Pieter, Robbie en Cees die niet meer onder ons zijn. Hij roemde de vele wedstrijden die we door heel het land spelen en de leuke dagen die we elkaar dan bezorgen. Ook noemde hij de Nations Cup die Madelon en Hans volgend jaar op Texel organiseren.
Cara toaste mee. Speciaal voor diner en feest naar Texel gereisd. Ze kampt met een hernia, maar oefent hard om die voor de EMGJ in Portugal te overwinnen. Het feestdiner dat volgde had een superleuk concept; heerlijke kleine gerechtjes, die door het altijd vriendelijke personeel van t Hanenhuus werden uitgeserveerd. Iedereen kon zo wisselen van tafels en met iedereen praten.
En de winnaars waren..
Dat Hannie bij de start dinsdag haar flightgenoten kwijt was – ze had niet gezien dat ze achter het eerste duin al van rood waren vertrokken en liep hen te zoeken in het clubhuis – had haar niet van haar à propos gebracht. Ze won de B met 35 stablefordpunten. Misschien wel te danken aan haar oefenrondje op maandag, waarin ze ook 34 punten scoorde. Olga volgde met 33 punten, ik met 31.
Marijke won de A met 32 punten, Hans Terol werd knap tweede met ook 32 punten en Frank, de man van Olga, derde met 30 punten. Ruud (9 punten) ontving graag het Kostertje, maar kreeg een doos ballen en – tot zijn grote teleurstelling – een mini-Kostertje. De jarige Willem vierde een 6e plaats.
Geheel in stijl vroegen daarna Peter en Helene, de goede dansers Marijke en Roland het ‘bal’ te openen. Zij kozen vervolgens onze toegewijde leden Hans en Madelon voor de volgende dans. Volgens Marijke dacht menigeen dat dat tevoren was bedacht, maar dat deden ze spontaan.
Daarna ging het los. De Texelse band was goed. Vrijwel iedereen was op de dansvloer te vinden, soms zelfs zittend of liggend (treintje). Zo ook de eerder nog voetbal kijkende Ger, die zijn voetjes niet zo snel van de vloer licht. Een superavond. Een vaag plan om het feest in de bar van hotel Molenbos voort te zetten viel daarna in duigen. De bar bleek dicht. Misschien wel daardoor kon iedereen de volgende dag toch weer fris aantreden voor de tweede wedstrijddag.
Iets minder wind, en minder, maar fellere buien, was de weersvoorspelling voor de woensdag. Een enkeling had zich afgemeld voor de tweede dag, maar er waren ‘s ochtends ook nieuwe gezichten, zoals Foeke en Ragnar. Met droog weer werd er gestart. Maar onderweg ging het toch weer flink tekeer. Samen met flightgenoten Leonard en Andy sloegen we alle drie onze ballen op de green van op hole 6, toen een enorme bui losbarstte, In de stromende regen maakten we toch alle drie een par. Juichend en high fivend stapten we van de green. Super!
Ook de wind, nu uit het Noorden, was flink en vlagerig. Leonard had er met zijn hoge ballen veel last van. Menige afslag werd gevolgd door een provisionele. Andy kreeg er na zijn par weer zin in en ging steeds beter spelen. Ook keek hij af en toe trots achteruit naar zijn Milanda, die na enige aarzeling toch was gestart, en met enige coaching van Sonja de 18 holes uitliep. Dat deed overigens niet iedereen, enkelen stopten na 9 holes en namen de boot. Met 39 spelers kwamen we weer terug in het clubhuis.
Jarige homecourse
Opnieuw drankjes en lekkere borrelhappen. Er werd wat gemopperd over de wind; ‘veel moeilijker dan gisteren.’ Maar Hannie merkte op: ’Wind hoort bij Texel. Wij hebben geluk, want hoeven niet naar Schotland. We kunnen gewoon naar Texel. En het is ook nog eens gewoon onze homecourse. Wat willen we nou nog meer?’. En ze heeft gelijk.
Een heerlijk keuzemenu kwam op tafel (de mosselen waren verrukkelijk) en de tweede prijsuitreiking volgde. Als een ware spreekstalmeester riep Christiaan de winnaars naar voren, die de prijzen uit handen van zijn vrouw en sponsor Karin kregen uitgereikt. Door constant redelijk recht te slaan en wat parren te maken had ik in de B 35 punten bij elkaar gespeeld; een 1e plek, gevolgd door Roland (32) en Olga (31).
In de A won tot zijn lichte schaamte – ‘ik kom hier invliegen en ga er met de eerste prijs vandoor ‘ – Foeke met een knappe 34 punten, Boudewijn (33) en Frank M (31), werden respectievelijk 2e en 3e. Dat het toch een lastige baan was met deze storm en regen, leerde de uitslag van onze topspeler Peter van Weel, die ‘slechts’ 24 punten haalde in plaats van de gebruikelijke 36.
Na de dankwoordjes zongen we onder aanvoering van Christiaan de organisatoren Hans en Anita toe. En feliciteerden ook de Texelse Golfclub met haar 30-jarig bestaan. Dat kan bijna geen toeval zijn. Een geweldige homecourse, waar we nog vaak zullen spelen.
En natuurlijk over 10 jaar samen ons volgende jubileum zullen vieren!
Elaine de Boer, ook namens Marijke Brouwer en Hannie Verhoeven.
Waarom niet boven Coevorden, Delfzijl of Simpelveld? Nee, de plaatselijke bui(en) vielen precies boven Winkel en nog exacter: boven golfbaan Regthuys. Hoewel de ellende niet lang duurde, toch redelijk frustrerend. Op deze fraaie foto, waarop Karin Mulder van buiten de fairway verder moet, lijkt er nog niets aan de hand.
Bunker Blues, het Opus Magnum van Leo van de Ruit, werd na de Memorial op Zeegersloot verloot. Het door Leo gesigneerde en door Ruud Taal beschikbaar gestelde boek werd gewonnen door Hannie Verhoeven. Zij ging met Robin, de dochter van Leo en zijn vriendin Henny, eregasten tijden het diner, op de foto. Ruud Onstein en Ruud Taal hielden beiden een ontroerende toespraak waarin Leo centraal stond.
Een spannende strijd wilde het niet worden, onze halve finale in de B-ronde van de mr. Glow matchplay-competitie. Terwijl we ons daar juist op hadden verheugd. Hannie, 1e op de eerste dag Texel, en ik, 1e op de tweede dag eerder deze maand. Allebei in vorm en op scherp. Maar het pakte anders uit. Met hele slechte weersvoorspellingen togen we woensdagmiddag 25 september naar golfbaan Haverleij bij ’s Hertogenbosch, bekend terrein voor Hannie. De baan was vrijwel leeg. Ik even naar de DR, kijken of mijn ballen recht vertrokken. Hannie naar de putting-green, die vol vers zand lag. Dat bleek later overigens met de hele baan en alle greens het geval. Met een doorbrekende zon – die buien zijn nooit gevallen - sloegen we verwachtingsvol af. Na 3 holes stond ik echter al 2 down. Het euvel: twee keer in de grond slaan, waardoor de bal niet 100 meter verder op de green landde, maar 50 meter verder op de fairway. Het beter indraaien en met rechte arm slaan, lukte even niet. Terwijl Hannie, zoals altijd, haar ballen kaarsrecht en ver bleef slaan. Toch pakte ik nog 2 holes terug, speelden we er twee gelijk, en leek het even de wedstrijd te worden waar we op hoopten. Maar de twee holes erna ging t weer mis met als gevolg, met 2 down naar de volgende 9 op de rode lus. Daar weer eentje teruggepakt en paar holes gelijk. Toen de par 3 van hole 14. Je weet vaak in het moment waar je een wedstrijd verliest. En dat was hier. We lagen samen op de green, konden allebei prima een par maken. Ik miste helaas de (heel korte) putt, waar Hannie hem wel netjes maakte: 3 down. De hole daarna verprutste ik opnieuw met een misslag; daarmee was over en uit. Het leert mij weer dat wat bij golfen een goede vorm lijkt te zijn, plots onderbroken kan worden door een flinke off-day. En dat brengt de twijfel of je die slag, die je de afgelopen maanden te pakken leek te hebben, niet weer helemaal kwijt bent. ‘Dat Is golf’, zeggen golfvrienden dan. Vast waar, want bij tennis ken ik het niet. Hannie leek er in ieder geval weinig last van te hebben; super constant bleef ze goed spelen en zorgde dat haar putts vielen als het moest om de hole te winnen.. Een terechte winnaar. Nu je vorm nog even vasthouden Hannie! Tot in de finale van de B tegen Pamela of Sonja.
Op 16 september speelden Pamela en ik onze matchplay wedstrijd in de verliezersronde. Pamela had de moeite genomen naar de Heelsumse af te reizen, waar ik haar voor deze middag had uitgenodigd. We waren allebei ruim op tijd om een koffietje te doen, wat in te slaan en te putten, een goede voorbereiding is het halve werk! Het weer viel mee, geen wind, niet veel zon, maar ook geen regen, lekkere temperatuur.
Ja, ja ... Peter kan goed golfen. Bij het lezen van de lovende wedstrijdverslagen van zijn voorgaande ronden moest ik denken aan het hilarische filmpje van het Tour Championship in 2002, waarin een overenthousiaste starter een schier eindeloze lijst overwinningen van Tiger Woods begint op te dreunen, tot Phil Mickelson hem onderbreekt met: 'Oké, oké, nou weten we het wel.' Ja, Peter heeft een plushandicap en bracht afgelopen weekend op zijn homecourse De Hoge Kleij een rondje van twee onder par binnen. Petje af. Maar dat betekent niet dat je kansloos hebt, hield ik mezelf voor. Kansjes komen er altijd... Zes holes later stond ik 4 down. Tot zover het gameplan om 'een beetje bij te blijven' en toe te slaan als een van de verwachte kansen zich aan zou dienen. Peter speelde echt niet foutloos, maar ik harkte gewoon elke bal de rommel in. De Hoge Kleij liet zich van zijn mooiste kant zien, met diepgroene fairways die zich door de bossen van de Utrechtse Heuvelrug heen kronkelden, omzoomd door wuivende bruine grassen en gekleurde plukken heide. Wat een plaatje... van de tee en de fairway dan. Verdwaald tussen de bomen, ballen hakkend uit hoge taaie rough of pluizige plukken mos was het beduidend minder genieten. En toen ging het regenen. En als de vorm er niet is, kunnen moeilijke omstandigheden je soms over een dood punt heen helpen. Vechten voor een bogey of double bogey is namelijk heel wat anders dan in perfecte omstandigheden parren moeten maken. Tegen collega Paehlig in de vorige ronde was het de harde wind die er een rondje scramblen van maakte, en nu hielp de regen me in het zadel. Ik won een paar holes, was bij de turn nog 2 down, en toen ik na een zeldzaam foutje van Peter ook hole 10 op mijn naam schreef, was de achterstand nog maar één slag. Met nog acht holes te spelen. Zat er een verrassing in? De tweede negen speelden we voor een groot deel aan de andere kant van het kanaal, verhalen uitwisselend over rondjes op de door ons beiden zo geliefde links. Tijdens een ronde op de Hoge Kleij kletsen over North Devon, Western Gailes, The Old Course en Royal County Down. Dan weet je dat je verwend bent. Tip: breng eens een bezoekje aan de website van Peter (hole18.nl) en vergaap je aan de schoonheid van golfbanen in binnen- en buitenland. Als je een golfdipje hebt, krijg je van deze foto's direct weer zin om de baan in te gaan. Dat had ik ook weer, een half uurtje nadat ik Peter op hole 16 de hand moest schudden nadat ik tot drie keer toe tevergeefs had geprobeerd mijn bal uit de hoge rough weer terug naar de fairway te krijgen. Ja, ik had mijn kansjes gehad, maar als je alleen op de eerste tee all square hebt gestaan, verdien je geen finaleplaats. Peter wel. Hij speelde solide, redde zichzelf een aantal keer knap uit de problemen en maakte als het nodig was de putts. Zo speel je matchplay. Weer wat bijgeleerd.
Dinsdag 13 augustus was de dag dat ik het in het Mr. Glow matchplaytoernooi (verliezersronde) het moest opnemen tegen Hannie. Iets waar ik al bang voor was, niet omdat het Hannie was want je kunt het slechter treffen als gezellige match play partner, maar wel omdat ik altijd erg gecharmeerd ben van haar spel. Ze laat het er allemaal veel te makkelijk uitzien. Maar goed, ik kon er niet meer onderuit nadat ik de match ervoor gewonnen had gekregen van Andy Houtkamp omdat hij mooie dingen mocht doen tijdens de Olympische Spelen, anders was ik hoogstwaarschijnlijk al in de eerste ronde gesneuveld. Ok, terug naar de dag van de waarheid. Hannie was ruim op tijd aanwezig op de prachtige Golfclub Zeegersloot, mijn home course (Nee dit levert zeker geen voordeel op, maar later meer daar over). Ze heeft zich goed ingeslagen en zoals inmiddels bekend was ik net op tijd aanwezig en werd ik zelfs opgehaald op de parkeerplaats door Hannie zodat wij nog net op tijd konden beginnen. Hole 1, 2 en 3 beloofde wat. Absoluut aan elkaar gewaagd, al was het Hannie die aan de leiding ging, en zoals verwacht met heerlijk golf. Ik was vooral weer tegen mijzelf aan het spelen, net niet de putt maken, balletje kwijt of zelfs in het water. Om moedeloos van te worden, maar met mijn favoriete 9 in het verschiet moest dit allemaal nog goed kunnen komen. Dat was in ieder geval wat ik mij voor hield. Hannie was On Fire en pakte hole na hole, met mooie putts en misschien nog wel betere chips ging ze met een ruime voorsprong naar mijn favoriete 9 Holes, de Heuvelbaan. Maar op de vraag of dit in mijn voordeel was? Nee, vandaag niet haha. Ik was in mijn hoofd meer aan het aftellen wanneer het gedaan kon zijn en ik niet meer terug kon komen dan dat ik bezig was met een goede swing. Toen kwamen we bij hole 15, een mooie maar uitdagende par 3. Hannie van de linkerkant van de hole en ik rechtsachter. Ik moest deze winnen want anders was het klaar, nu kan ik al niet goed golfen zonder druk laat staan mét druk. Mijn afslag was eigenlijk niet zo slecht maar belandde in de bunker, dat was een hele grote kans voor Hannie. En die pakte ze, ze legt de bal prachtig op randje green terwijl ik 2 slagen nodig heb om eruit te komen. Je voelt hem al aankomen, Hannie mocht er 4x over doen om hem uit te holen en ze had er maar ze had er maar 2 nodig. Het was gedaan, prachtig gespeeld en veel te sterk voor mij. Uiteraard vond Hannie het leuk om de laatste holes nog wel te lopen, we waren er uiteindelijk nu toch. Na nog een paar hele mooie holes als toetje liepen we samen naar het clubhuis voor een drankje. Teleurgesteld was ik zeker maar als ik dan van iemand moet verliezen, dan met alle plezier van Hannie. Succes in de strijd en ik ga voor je duimen.