Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
30.09.2022
Texel Revisited (dag 1) - het verslag
Foto Koen Suyk
Een heel mooie dag
Het was een mooie dag. Nog mooier dan verwacht. Nou vind ik op Texel golfen altijd al een feestje – zelfs als Buienradar 12 millimeter neerslag in de voorspelling heeft staan – maar de najaarseditie van 2022 had wat extra’s in petto: eindelijk zouden we de gerenoveerde eerste negen mogen spelen.
In zijn afgeladen Passat, met de voltallige redactie van Golfers Magazine op de achterbank, verklapt Leonard op de heenweg al wat we kunnen verwachten. Verhoogde tees, meer heuvels, nieuwe bunkers, aangepaste greens en een prachtig uitzicht vanuit het nieuwe clubhuis. We nemen alle informatie gretig in ons op. Ons nieuwe lid is namelijk in de leer bij Alan Rijks, en was het afgelopen jaar elke twee weken op de Texelse te vinden. Dan heb je recht van spreken. Helemaal als je dat met zo veel passie voor golfbaanarchitectuur doet.
Een paar uur later zakken we met een Skûmkoppe in de hand voldaan weg in de luxe bank in het prachtige clubhuis, dat ondanks zijn enorme afmetingen de gezelligheid van ‘t oude Hanenhuus heeft weten te behouden. Leonard heeft niet overdreven. Sterker nog, hij was te bescheiden. De eerste negen is substantieel beter geworden, en past door de verhoogde tees en toevoeging van heuvels tussen de holes visueel veel beter bij het spektakelstuk na de turn.
Geen paniek: de eerste helft van de ronde is nog steeds beduidend minder lastig dan de tweede. Maar de drie voorheen wat zwakkere broeders in het oude design zijn grondig aangepakt. Hole één is een schoonheid geworden, waarbij je van de hoge tee een prachtig uitzicht over de baan hebt. Geniet echter niet te lang, want met water links en out of bounds rechts is van een relaxte ‘binnenkomer’ geen sprake meer. Focus! En dan krijg je een paar honderd meter later nog te maken met een volledig nieuwe, flink geonduleerde green. De toon is gezet.
Ook de par-3 zesde is met een valei voor de green spannender geworden, terwijl de voorheen wat karakterloze zevende een prachtige par-5 is geworden. In het zompige niemandsland halverwege de hole is een gigantische bunker verrezen, die je naar links dwingt, waar ineens ook een waterhindernis blijkt te liggen – nooit geweten. Indrukwekkend hoe je met één bunker een hole compleet kunt veranderen… en gigantisch kunt verbeteren.
Petje af voor Alan, Leonard, Iwan en Anita, het kloppend hart van de Texelse. Het is mooi om te zien dat er volop tijd, geld en passie wordt geïnvesteerd om de golfbeleving op het Waddeneiland naar een zo hoog mogelijk niveau te krijgen. Missie meer dan geslaagd.
Niet alleen is de baan nóg beter geworden dan we hadden durven hopen, de voorspelde buien drijven het grootste deel van de ronde net langs de baan. De laatste paar holes valt een deel van de beloofde millimeters alsnog, maar dan zitten wij als eerste flight al lang en droog in het clubhuis. Soms moet je gewoon mazzel hebben.
Op de eerder genoemde bank vinden we ook Willy Hoogland. Haar gevecht tegen een ziekenhuisbacterie staat een rondje golf nog in de weg, maar ze is op de weg terug – iets wat een half jaar geleden na een verkeerde diagnose een stuk minder aannemelijk leek. Kijk, zulk nieuws maakt van een mooie dag nou een héél mooie dag. De jonge harige viervoeter van de familie Hoogland is het hier roerend mee eens en doezelt na een grote gaap weer lekker weg.
Dat niet altijd een goede afloop mogelijk is, herinneren de aanwezigen zich tijdens de minuut stilte voor Meinard Carper, die afgelopen zomer na een score van 43 Stablefordpunten de greens van de Texelse definitief inruilde voor de eeuwige fairways. Waarschijnlijk zal hij samen met Jan Heemskerk tevreden hebben toegekeken hoe de leden van de NVGJ genoten van hun – en onze – prachtige homecourse.
Een geweldige baan, fijn gezelschap, goed nieuws, prima weer, heerlijk eten, en in tachtig slagen rond met één bal. Dat kun je met recht een heel mooie dag noemen. Ik had er alleen een tweede aan vast moeten plakken…
Foeke
Texel Revisited (dag 1) - de uitslag
Prachtige dag, schitterende baan, heerlijk diner, mooi clubhuis, klein beetje regen en enkele hoge scores. De eerste dag van de tweedaagse op onze homecourse De Texelse in een notedop. In de A-categorie wederom een mooie score van Foeke Collet. In de B zegevierde Annemart van Rhee tot haar eigen verrassing.
A-categorie plhc stbf
1. Foeke Collet 11 39
2. Karin Mulder (sponsor) 17 36
3. Ingeborg Smulders (gast) 14 35
4. Boudewijn van de Rhoer (gast) 14 33
5. Marijke Brouwers 16 32
6. Helene Wiesenhaan 13 31
7. Willem Schouten 12 29
8. Jeroen van Leeuwen 17 29
9. Gerald van Daalen 16 28
10. Anton Kuijntjes 10 27
11. Martijn Paehlig 11 27
12. Anita Hiemstra (gast) 21 27
13. Bas Hoedemakers 14 26
14. Alwin de Rijke 22 26
15. Peter Smulders 20 25
16. Hans Terol 22 25
17. Leonard van Nunen 21 24
18. Charles Taylor 22 24
19. Christian Scheen 19 23
20. Rob Hoogland 18 22
21. Daphne van den Berg (gast) 13 21
22. Roderik van den Bogaard 12 20
23. Koen Suyk 19 17
24. Léon Klein Schiphorst 20 16
B-Categorie
1. Monique van den Oord (gast) 24 38
2. Annemart van Rhee 23 34
3. Arjan Kerssies 27 32
4. Henri van der Steen 20 31
5. Hannie Verhoeven 25 29
6. Sonja van de Rhoer 24 28
7. Peter Keijzer 30 28
8. René Brouwer 27 25
9. Lia Taylor (gast) 32 23
10. Hans Botman 25 22
11. Toussaint Kluiters 30 21
12. Isrid van Geuns 24 20
13. Ronald Massaut 28 20
14. Paul Boehlé 32 17
15. Dea Massaut (gast) 25 15
16. Hannes van de Stadt 20 10
Via ons gewaardeerde ex-lid Léon Klein Schiphorst bereikte ons het volgende bericht: Na een kort ziekbed is in zijn winterverblijf in Spanje vrijdag Fred Postma overleden, een van de NVGJ leden van het eerste uur. Fred werkte bij Haarlems Dagblad, was single handicapper en won toen ook een keer de Order of Merit .
Kampioenen van 2025 kijken terug (2) Het seizoen begint weer. Maandag slaat de NVGJ af op De Lage Vuursche voor het nieuwe golfjaar. Op de website blikken de winnaars in de A- en B-categorie terug op hun jaarprestatie, kijken ze vooruit en tippen zij de kanshebbers van 2026. Deel 2: Harald Taylor, winnaar in de B-categorie (Ronald Massaut) Harald Taylor: Op het beslissende moment stond ik er ,,Ik moet het hebben van veel spelen en koester mijn zeven beste uitslagen'', zegt Harald Taylor. Hij speelde in 2025 dan ook negentien wedstrijden om zelfs meer punten bij te schrijven dan A-kampioen Foeke Collet. ,,Maar hé, ik doe er ook veel voor.'' Harald Taylor is pas sinds zomer 2024 lid van de NVGJ, na de Memorial op Sluispolder van broer Charles. Zijn opmars is opmerkelijk. Op het Rijk van Nijmegen moest hij nog vragen hoe een golfhorloge werkt. Nu tekent hij aan de hand van afstanden en obstakels in zijn hoofd een gameplan uit. Harald lacht: ,,Ja, ik heb veel geleerd de voorbije anderhalf jaar.'' 'Leren' betekent voor Harald ook veel trainen met een teachingpro. ,,Ik geloof in professionele begeleiding. Dat heb ik in mijn werk bij De Telegraaf ook altijd zo ervaren. Als je iets wilt leren moet je niet zelf aanmodderen, maar een professional nemen.'' Bogeyspeler ,,Je moet duidelijk maken wát je wilt leren, maar ook vragen om feedback. Wat doe ik niet goed, wat kan beter en waar heb ik baat bij in een wedstrijd? Dat doe ik ook; nog steeds. Mijn pro zegt dat ik een 'bogeyspeler' kan worden. Daar train ik voor. En met actuele handicap van 21.2 kom ik al aardig in de richting.'' Het zegepad van Harald was sterk groeiende, vorig jaar. Van punten sprokkelen naar 'op z'n best'. ,,Ik begon het jaar met handicap 25 of 28. Ik weet het niet meer precies, maar elke wedstrijd met de NVGJ ging ik beter spelen. Ik heb de eerste maanden ook zeker voordeel gehad bij die hogere handicap, dat geef ik direct toe.'' Toch gaf de laatste wedstrijd in de B-catagorie de doorslag. ,,Als ik van Sonja (van de Rhoer, red.) zou winnen, dan was ik de nieuwe B-kampioen. Dat het gelukt is, is niet alleen mijn verdienste. Je scoort punten en een ander laat punten liggen. Dat maakt soms net het verschil.'' Homecourse Over het nieuwe seizoen is Harald positief gestemd. ,,Ik hoop de stijgende lijn voort te kunnen zetten. Al realiseer ik mij ook, dat ik niet alle tijd van de wereld heb om kaarten te lopen of te trainen. Ik doe nog losse mediaprojecten en consultancy. Dan ben ik met andere dingen bezig dan golfen. En heb je de tijd, dan nog. Ik heb niet eens een homecourse'', zegt hij lachend. Hoe doet hij dat dan, zonder homecourse. ,,Ik speel te hooi en te gras. Waar het zo utkomt. Vaak met mijn vrouw Nathalie en met vrienden en kennissen. Onze vakanties zijn wel sterk gericht op golfen. En natuurlijk met de NVGJ.'' 'Gewoon aanmelden' Saillant detail: Harald Taylor had al veel eerder NVGJ-lid kunnen worden dan zomer 2024. Uitgerekend broer Charles had hem altijd verteld dat de NVGJ alleen voor journalisten was. ,,Dat was ik niet al schurkte ik daar bij De Telegraaf wel tegenaan. Tot ik op Sluispolder Annette de Jong tegenkwam. Haar kende ik nog van commerciële projecten bij 100% NL. ,,Hoe kom jij hier? Nou, gewoon aanmelden, dus.'' De concurrentie voor het nieuw begonnen wedstrijdseizoen kent hij ook. ,,Ik denk opnieuw Sonja van de Rhoer. Zij speelt zó goed en zó constant. Maar ook weer René Brouwer. Hij staat er gewoon.'' Nieuwe namen? ,, Elaine de Boer of Anna van Lennep; Olga Commendeur, misschien. En natuurlijk altijd iemand waar je nu (nog) niet aan denkt. Ik zag mijzelf begin seizoen 2025 ook niet als kandidaat. We gaan het zien.''
Het seizoen begint weer. Maandag slaat de NVGJ af op De Lage Vuursche voor het nieuwe golfjaar. Op de website blikken de winnaars in de A- en B-categorie terug op hun jaarprestatie, kijken ze vooruit en tippen zij hún kanshebbers van 2026. Vandaag deel 1: Foeke Collet, winnaar in de A. Vrijdag Harald Taylor, winnaar in de B-categorie (Ronald Massaut) Foeke Collet: 'Een heel gelijkmatig seizoen gespeeld' Goed nieuws voor de titelkandidaten in de A-categorie: Foeke Collet, glorieus winnaar in de A-categori , is er de eerste wedstrijd op De Lage Vuursche niet bij. ,,Ik kom zondagavond terug van een vierdaagse golfreis naar Schotland voor Golfers Magazine. En dan maandag meteen weer? Nee, er moet ook nog gewerkt worden. Maar Texel, dan ben ik er zeker bij.'' Foeke Collet kende in 2025 een topjaar, geeft hij toe. Hij speelde - volgens de archieven - 'slechts' negen wedstrijden, maar scoorde toch 2.750 punten. Om een idee te geven. Hét recept volgens Foeke om het maximale resultaat uit je wedstrijden te halen is veel wedstrijden spelen en 'vastigheid'. Veel wedstrijden, want de zeven beste seizensresultaten gelden. ,,Je hebt er altijd mindere dagen bij, dus je moet wat 'over' hebben. En 'steady spel', dus regelmatig trainen, vaste routines ontwikkelen en leren te vertrouwen op de clubs in je tas. Dat ze doen wat ze moeten doen. Trainen, dus.'' Gemakkeljker gezegd dan gedaan. ,,Túúrlijk. Maar ik doe het zo: ik breng twee keer per week mijn dochter naar voetbal en haal haar daarna weer op. De golfbaan ligt precies halverwege mijn route. Dus ik train ik zeker twee keer per week. Dat heeft mij enorm geholpen. Daarnaast sta ik door mijn werk ook wel vaak op de baan.'' Niet zijn jaar Foeke kijkt - geholpen - ook terug op de jaren ervoor. 2024 was niet zijn jaar met slechts vijf reguliere wedstrijden bij de NVGJ. Hij werd dan ook zeventiende. 2023 speelde hij net als het voorbije jaar negen keer en noteerde 2240 punten. Hij werd zevende. Hoe anders is dat in 2025 met 2750 punten. ,,Dat betekent ook, dat ik in het begin van het seizoen enig voordeel heb gehad van mijn relatief hogere handicap. Maar driekwart seizoen was die weer helemaal bij.'' In de Matchplaycompetitie kende Foeke een slechte loting. In de achtste finale stuitte hij op latere winnaar Peter Luyer. Overigens met islechts 2 up. ,,Wat ik zeg: ik heb een heel goed jaar gehad.'' Hole-in-one De mooiste herinnering is de hole-in-one die Foeke in 2025 sloeg op Sluispolder. Het was zijn absolute hoogtepunt van die dag met verder vooral missers en net-niet-ballen. ,,Ik speelde echt slecht die dag. Dan ben je blij, dat alleen de beste zeven uitslagen tellen.'' Hoe het dit seizen zal verlopen? ,,We gaan het zien. Ik ben wel veel constanter dan pakweg halverwege 2025.'' De directe concurrenten kent hij ook: ,,Martijn Phaelig en Marijke Brouwers, Louis Westhof en wellicht Anton Kuintjes. Maar ik zie ook Henri van der Steen sterk terugkomen na zijn fysieke Leed. Hij heeft zeven sterren achter zijn naam staan. Dat zegt toch wel wat.''
Meld je nu aan voor het EMGJ Masters-evenement in Engeland! Het is een bijzondere kans om deel uit te maken van ons team van tien spelers. Daarnaast zijn er nog plekken beschikbaar voor tien extra deelnemers die lid zijn van de NVGJ. Voel je welkom en sluit je aan bij deze onvergetelijke ervaring!
Die eerste uitgawe van die Suid-Afrikaanse Ope vir joernaliste is deur Ruud Taal gewen. Die stryd op die pragtige baan van Devonvale Gholfklub was ongelooflik opwindend en is eers op die setperk van die laaste putjie beslis. Alhoewel registrasie vir hierdie Ope in November geopen het, wat tot 'n ongekende entoesiastiese reaksie gelei het, het die finale beginlys uiteindelik slegs vier name ingesluit. Dit was 'n effense terugslag, het Ruud Onstein, voorsitter van die organiseringskomitee, erken. "Maar elke begin is moeilik," het hy gesê en om verskoning gevra. Onstein het ingestaan vir NVGJ-president Paehlig, wat blykbaar moes kanselleer weens die Investic Suid-Afrikaanse Ope Kampioenskap, wat gelyktydig by die nabygeleë Stellenbosch-GC gespeel is. Die Nederlandse spelers het daar onreëlmatig presteer. Van Driel: par na 36 putjies (het net die snit gemaak); Luiten +4 (het die snit gemis). Hierdie prestasie het verrassend genoeg die prestasies by Devonvale GC geëwenaar. Louis Westhof het byvoorbeeld nogal teleurstellend presteer en slegs 20 punte aangeteken. Van die tee af het hy die ander drie deurgaans oortref, maar die gesegde "driving is for show" was weer eens in die mode. Sy flou verskoning was dat hy nog nie geakklimatiseer het nie: hy het pas in Suid-Afrika aangekom. Nee, nie die ander drie nie... Hulle was weke lank in die suidelikste deel van die Afrika-kontinent. Die setperke en die stadiger gras op die voorste setperke het geen geheime vir hulle ingehou nie. Wenner Taal het uiteindelik 36 punte aangeteken, presies een meer as Sonja van de Rhoer, wat tweede geëindig het. Sy was nogal verbaas, nadat sy al haar voorwedstryde met selfvertroue gewen het. Maar terwyl tweede plek dikwels as die beste van die verloorders beskou word, kan sy beslis trots wees op silwer, soos die onlangse "Milano-Cortina-reeks" ons geleer het. Gevolglik is Ruud Onstein se brons (34 punte) ook luidkeels toegejuig. Anders as die gewone praktyk in die geval van Jorrit Bergsma se onlangse bronsmedalje, noem ons nie die ouderdom hier nie. Daar was ook 'n pro-am, waaraan die vennote van die vier deelnemers en twee gaste deelgeneem het. Getrou aan die NVGJ-tradisie is hierdie spelers, waarvan die meeste tellings hierdie verslaggewer se geheue ontgaan, ook pryse toegeken. Hy het egter onthou dat Kea Onstein as die wenner gekroon is, met 'n indrukwekkende 39 punte, en dat haar ouderdom die moeite werd is om te noem, aangesien sy vandag 85 word (28/2).
De kop is er af: de eerste winst van het seizoen is een feit! Het 'echte' golfseizoen laat nog even op zich wachten, maar de vorm is er al. Na een succesvol indoor-event bij Ruff, was het op 23 februari tijd om onze kunsten te vertonen bij Chi Chi The Golf Venue. En reken maar dat we aan de bak moesten. Met een stevige zijwind de back nine van Bethpage Black bedwingen? Allesbehalve eenvoudig. Helemaal omdat Leonard besloot mij vanaf de back-tees te laten starten. Ter illustratie: een par 4 onder de 405 meter was nergens te bekennen. Zelfs voor mij een behoorlijke uitdaging! Chi Chi is zo'n plek waar trainen een compleet andere dimensie krijgt; lekker buiten op de afslagplaats, maar met de techniek van een topsimulator. Ideaal voor de winter als zeg ik het zelf, al blijft een echt rondje in de zon natuurlijk onverslaanbaar. De strijd in de flight met Martijn en Anton was prachtig. Martijn voelde de bui al hangen ("Nu heb ik zeker geen kans meer..."), en hij kreeg gelijk, al maakte Anton het me ontzettend lastig. Met birdies en spectaculaire hole-outs hield hij de druk er vol op. Na een gelijke stand op hole 9 moest een 'nearest to the pin' battle de beslissing brengen. Die trok ik gelukkig naar me toe! Het mooiste van de dag? De sfeer. Iedereen start en eindigt tegelijkertijd op 'hole 19' (ofwel iedereen blijft heerlijk op hole 19 ?, wat zorgt voor bakken vol gezelligheid. Na een goede burger en veel gelach gingen we voldaan naar huis. Leonard, bedankt voor de toporganisatie. Wat mij betreft: volgend jaar een vaste Indoor Winter Swing! Op naar 16 maart, wanneer het NVGJ-seizoen officieel losbarst.