Rode broek

Vandaag is rood, zong Marco Borsato eind jaren negentig, waarna hij in het refrein al het moois dat aan 'RGB 255,0,0' wordt toegeschreven bezingt. Net als de gewezen ideale schoonzoon lijkt de kleur echter gecanceld te worden. Vooral als deze de pech heeft gebruikt te zijn voor het maken van een broek. De rode broek als symbool van het oude golf, als iets om je tegen af te zetten op weg naar nieuwe beeldvorming. Wie had dat ooit kunnen bedenken? Ik niet, de Nederlandse Golf Federatie wel. Vooropgesteld: ik heb zelf geen rode broek. Ook geen rode polo. En op de enorme stapel petten ligt precies één rood exemplaar. Die ik nooit draag bovendien. Niet mijn kleur. Rood. Hoe langer hoe meer overweeg ik echter om toch eens een broek in de kleur van de liefde aan te schaffen. Niet omdat ik de kleur meer ben gaan waarderen, of omdat het mode schijnt te worden, rood, maar als statement, als steunbetuiging aan hen die wel graag een rode broek dragen. Oké, dat is niet waar, al was het alleen maar omdat zij die dat al doen prima voor zichzelf op kunnen komen. Wat wél waar is is dat ik rode vlekken in mijn nek krijg van deze campagne, die, in het streven om een nieuw golfpubliek aan te boren, de 'man met de rode broek' tot het symbool hebben gemaakt voor alles wat golf kennelijk niet wil zijn. Uit onderzoek blijkt golf nog altijd te moeten vechten tegen de bekende vooroordelen (kak, duur, elite) en dus mannen met rode broeken. Er wordt nog wel gezegd dat de focus op die broek 'met een knipoog' is, maar als je dat zò vaak moet herhalen dan maakt dat die knipoog niet per se geloofwaardiger. Laat staan grappig. Al moest ik dan wel weer lachen toen er bij de lancering geen rode broek te vinden was om symbolisch als eerste in de rode container gedeponeerd te worden. Alsof de golfgoden zelf wilden zeggen: 'doe nou niet, je kan nu nog terug!'.

Tijden veranderen. Nauwelijks twintig jaar geleden werd ik eens op een openbare baan geweigerd omdat ik onder (!) mijn regenpak een t-shirt droeg in plaats van een kraagje. Tijden veranderen. Op de website van een oude club als de Hilversumse staat nadrukkelijk vermeld dat je natuurlijk ook welkom bent met een spijkerbroek. Tijden veranderen. Als ik op de banen waar ik kom om me heen kijk zie ik alle denkbare shirts, schoenen en broeken, in alle kleuren van de regenboog bovendien. Lange sokken en korte sokken. T-shirts en kraagjes. Onopvallende kleding en schreeuwende kleuren. Traditionele golfkleding en moderne vrijetijdskleding. Tijden veranderen.

Laatst zat ik in afwachting van een interview ruim een half uur naast de tee van hole 1 op de Rosendaelsche, vastbesloten om op deze klassieke baan de rode broeken op herenochted te turven. Alles wat ik hiervoor beschreef trok in veelvoud voorbij en ik zag precies één broek die in het kleurenspectrum ergens in de rode hoek zat. Een broek die de drager zich dus, uit symboolpolitiek, van de kont moet laten kletsen.

Is er nou niemand die bedenkt dat je op deze manier, om golf toegankelijker te maken, zelf juist intolerant doet naar bepaald deel van je achterban? Hoe rijmt zich dat met de eerder dit jaar gelanceerde campagne 'welcome to the club' waar deze actie onderdeel van uitmaakt? 

Iedereen zou zich welkom moeten voelen op de golfbaan. Dat is een volkomen gerechtvaardigd uitgangspunt. Iemand geen toegang verschaffen tot de baan omdat een rokje te kort is of een kraagje ontbreekt vinden we niet van deze tijd. Dat zou deze leuk bedoelde actie ook niet moeten zijn.