Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
02.10.2025
Welkom op het LIVEBLOG van de Redexim Nations Cup. Hier volgen we de verrichtingen van Team NL op onze homecourse De Texelse.
Vrijdag 10 oktober 2025, 10:20u
Nog even een koffie (met champagne!, ook om te proosten op de verjaardag van Pamela) en dan op naar huis.
Vrijdag 10 oktober, 09,09u
The Day After. We sluiten dit liveblog af met een laatste verslag van de hand van Friso Leunge.
Vlekkeloos georganiseerde Nations Cup met historische podiumplek voor team Oranje
Het is de gewoonte om aan het eind van een verslag als dit, allerlei mensen te bedanken. Maar laten we met dat bedanken deze keer eens beginnen alvorens ons Oranje-team te feliciteren met een historisch resultaat.
Want het werk dat vrijwilligers Cara, René, Madelon, Jolanda, Ger, Elaine en Helène (ook teamcaptain) de afgelopen dagen en de voorgaande maanden hebben verzet, verdient een groots compliment. Van de geweldige en vlekkeloze organisatie tot het regelen van zeer betrokken sponsors Redexim, Teso en De Krim. Maar ook genoten we van de fraaie polo's en jacks, de prachtige foto's van Roland & Peter, de website van Anton & Hans en van de gezellige slotavond die ondanks de scheve man-vrouw verhouding (10 op 1!) een groot succes werd. En ja, dan is ons historisch goede resultaat een geheel verdiende 'cherry on te cake'.
En laten we ook de door iedereen geroemde baan van de Texelse niet vergeten, dit jaar het decor van de epische strijd tussen de tien deelnemende landen. De Texelse is geen doorsnee baan - het is een avontuur tussen de duinen met vrijwel altijd wind van zee. Zodra je de hooggelegen eerste tee opstapt, weet je dat je op eilandgrond staat: de wind ruikt naar zout en vrijheid en de vele fazanten lijken met hun schorre roep - veel te lelijk voor zo'n mooie vogel - elke slag te becommentariëren. De baan slingert zich als een lint door het Texelse landschap, met holes die net zo eigenzinnig zijn als het eiland zelf. Soms open en uitnodigend, soms grillig en verraderlijk, maar altijd eerlijk - zoals alleen de natuur dat kan zijn.
Voor wie de Nederlandse taal machtig is, is het ook een baan die een glimlach meegeeft. Bij elke hole prijkt een limerick; een speels versje vol eilandhumor, golfwijsheid en zelfspot die de speler eraan herinnert dat golf op Texel niet alleen draait om precisie, maar ook om plezier. En is dat ook niet het mantra van de Nations Cup?
Die limericks zijn van de hand van de alweer jaren geleden overleden Jan Heemskerk, NVGJ'er van het eerste uur. Met zijn pen was hij heel wat trefzekerder dan met zijn golfclubs. Jan worstelde zijn hele golfcarrière met zijn sport, vooral het mentale deel ervan. Ooit liep ik met hem een ronde waarbij hij op de eerste hole na een prima drive zijn approach in de bunker sloeg. 'O jee, het is weer zo'n dag', mompelde hij. 'Wat bedoel je?' vroeg ik. 'Nou dat ik in elke bunker ga komen.' Wat vervolgens ook gebeurde op alle holes die volgden. Een andere grote frustratie is dat hij nooit de perfecte limerick over zijn geliefde eiland heeft kunnen maken, simpelweg omdat niks rijmt op Texel.
Nu dan de wedstrijd. Na de eerste dag stond het Oranje-tiental op een fraaie tweede plek maar op de verraderlijke Texelse wisten ze dat dat geen garantie is voor succes in het bestball-format waar je met je eigen bal speelt en per hole de beste teamscore telt. Want dan heb je met twee scheve drives in het ondoordringbare helmgras zomaar een streep op de kaart. Vooraf hadden we gehoopt op een plekje in de Top 4 maar na de eerste dag werd de lat der verwachting stiekem nog wat hoger gelegd. Zou een historische podiumplek op eigen grond haalbaar zijn?
De door teamcaptain Helène met hulp van Artificial Intelligence samengestelde teams (ja écht!) hadden de eerste dag in perfecte harmonie samengewerkt maar deze keer werd het een ronde van veel ups en helaas net even wat meer downs. Bovendien hadden we te maken met enkele Oostenrijkse spelers die verdacht ver onder hun handicap speelden. En waar de putts bij ons vaak net niet vielen, gebeurde dat bij de Denen wel. En zo werd de uiteindelijke top 3: Oostenrijk 343 punten, Denemarken 320 punten en Nederland 314 punten. Nooit eerder eindigde Nederland zo hoog in de Nations Cup.
In het Haanenhuus van de Texelse werd die prestatie met muziek van de lokale DJ (tevens de pro van de Texelse) uitbundig gevierd en kreeg iedereen van Jeroen Mantel een kalender met daarop twaalf verpletterend mooie foto's van het Texelse eiland. Emotioneel hoogtepunt van de avond was het moment dat ons team van vrijwilligers door alle aanwezigen met een langdurige staande ovatie werd bedankt. Geheel terecht.
Friso Leunge
Donderdag 9 oktober, 22.04u
HET IS DUIDELIJK, HET BLEEF NOG LANG ONRUSTIG OP DE TEXELSE..
Ons kersverse lid Jeroen Mantel stelde 100 kalenders met fotografie van Texel ter beschikking voor alle buitenlandse deelnemers! Super bedankt! Op de foto Jeroen met Jolanda en Madelon.
Donderdag 9 oktober 2025, 19.59u
Eindelijk, er is een einde gekomen aan de onzekerheid. TeamNL heeft een prestatie van formaat geleverd door de derde plaats te behalen in de Redexim Nations Cup. Nog nooit in de geschiedenis kwam een team van de NVGJ op het podium. Hulde!
Oostenrijk kon in een directe confrontatie helaas niet verslagen worden en de Denen hadden een prima laatste dag waardoor ze tweede werden,
Donderdag 9 oktober, 18.27u
Er is nog geen witte rook gesignaleerd op Texel. Met andere woorden, de uitslag is nog niet bekend.
We weten wel een aantal dingen zeker:
De onderstaande foto van de computer van René kan het geheim ontrafelen. Is het TeamNL, Oostenrijk of toch.. Duitsland.
Donderdag 9 oktober, 9.18u
D-Day op Texel! Gaan we het meemaken dat de NVGJ het grootste succes in de historie gaat behalen?
Nog heel even, dan gaan de NL matadoren de baan in. De eerste flights zijn overigens al vertrokken op de Texelse, zoals op de foto's van Elaine te zien is.
Woensdag 8 oktober 2025 22.21u
De spanning is om te snijden op de Texelse! Wat gaat de dag van morgen brengen? Maakt TeamNL echt kans op de Nations Cup?
De starttjden zijn bekend. Onze NVGJ'ers spelen tegen de Oostenrijkers, de leiders in het kampioenschap.
GO TEAMNL GO
h10 9.50 Martijn/ Pamela
h1 9.58 Friso/ Helene
h10 9.58 Anton/ Hannie
h1 10.06 Stef/ Sonja
h10 10.06 Louis/ Marijke
Voor het diner na de eerste wedstrijddag nog een officieuze teambespreking bij TeamNL
Woensdag 8 oktober 2025, 18:20u
Verslag van wedstrijddag 1 (tekst: Anton Kuijntjes)
De eerste dag van de Redexim Nations Cup op Texel zit erop. En jawohl, verdammt noch mal: Österreich führt die Meisterschaft an.
Natuurlijk joh. Het land dat groot is geworden met apfelstrudel, schnaps en overdreven zelfvertrouwen. De Sepp Straka-adepten. Ze staan dus boven ons. Twee puntjes. Twee. Puntjes.
Team Nederland staat er historisch goed voor. Maar we zijn er nog lang niet natuurlijk. Van Sepp Straka is het namelijk makkelijk switchen naar Stef en Sonja. Ook SS. Zij brachten de topscore binnen voor Team Holland met 44 punten. Ja, ik verzin al die toevalligheden niet hè. Stef en Sonja. Handicap 0,7 en handicap 22,9. Op voorhand vond vooral Sonja het een ongeloofwaardig koppel, maar op Texel staan ze inmiddels bekend als team SS.
Nee, foei. Dit is geen fout grapje. Zo zijn we niet. Al zagen we ze wel lopen over de fairway met zoveel precisie en discipline dat je soms zou denken dat het trainingsmateriaal is. Voor een golfdocumentaire dan uiteraard.
Onze eigen documentairekoningin Pamela (vanavond is haar Frietje Oorlog op tv bij NPO2), is de laatste tijd goed op tik en wist samen met golfmagazinekoning Martijn tot een score te komen van maar liefst 43 punten.
Friso en Hélène is misschien wel de meest bijzondere combi die er over de werkelijk fenomenale Texelse heen flaneerden. En dat had niet eens iets te maken met de supersonische bril van Friso. Hélène, de longhitter van de twee, wachtte elke keer keurig af tot Friso weer een fairway had gevonden, waarna zij dan de bal vol gas richting green kon werken. Birdies leverde het niet op. Maar wel had onze Miss Capitano samen met haar thrillerauteur een zeldzaam consequent rondje met 18 parren!! Achttien!
Marijke en Louis maakten er 41. En naar horen zeggen was het korte spel ‘goed verzorgd’. En zo waren we er eigenlijk al. Elk land brengt vijf scores binnen, waarvan de beste vier tellen.
Maar dat wisten Hannie en schrijvers deze natuurlijk (nog) niet. Want die stonden nog in de baan. Het halve team stond wel al met een grote grijns op de achttiende green te wachten toen ze aanlegden voor een lange putt die nog 39 punten op zou leveren. Het werden er uiteindelijk 38.
Een uitstekende score. Maar Ger Laan, een van de crewleden van Team Orange, had captain Hélène al ingeschakeld: “Joh, stel nou dat Anton en Hannie zo meteen binnenkomen met 40 punten, dan is het best lullig dat hun score niet eens meetelt. Regel jij wat psychologische hulp alvast?”
Ja, stel je voor zeg. 40 punten. Nee, dan zou het erg zijn geweest. Maar met 38 waren we het lachertje van Nederland.
Terwijl Oostenrijk zich ongetwijfeld al opmaakt voor een avondje schnitzel en schnaps, gonst het in het Nederlandse kamp van vertrouwen. Maar laten we niet te hard roepen.
Want morgen is het dag twee. En wie er dán bovenaan staat mag zich de winnaar noemen van de Nations Cup. Op naar een zinderende tweede dag. Natuurlijk niet zonder eerst vanavond nog wat plagerijtjes uit te delen. Want alles is geoorloofd om te winnen, nietwaar?
Hup Holland!
Dit is een goed stel! De vrijwilligers tijdens de Redexim Nations Cup.
Links toernooidirecteur Cara en verder zien we (vlnr) Roland, Elaine, René, Jolanda, Madelon en Ger.
Woensdag 8 oktober 15.29u
Alle koppels van TeamNL zijn inmiddels binnen.
Hier de scores:
Stef/ Sonja 44 punten
Martijn/ Pamela 43
Friso/ Helene 42
Louis/ Marijke 41
Anton/ Hannie 38
De vier beste scores tellen. Of de 170 punten van TeamNL voldoende zijn voor een hoge klassering zal later moeten blijken.
De scorekaarten, goedgekeurd door de tegenstanders..
Woensdag 8 oktober, 13.59u
Hoewel de totaaluitslag zeker nog even op zich laat wachten, kunnen we het eerste resultaat van TeamNL hier al melden. En wat voor een.
Helene en Friso, die als eerste de baan in gingen vanochtend, kwamen met een geweldige score binnen. Zij presteeerden het om 18 parren (Texas Scramble) te realiseren, goed voor 42 stablefordpunten!
Woensdag 8 oktober 08.38u
Het is wedstrijddag 1 in de Redexim Nations Cup, maar we blikken via een verslag van Pamela Sturhoofd nog even terug op de oefendag (of toch niet??) van gisteren:
Het heette dan wel oefendag, maar blijkbaar verandert er iets bij mensen zodra er een scorekaart in de handen wordt gedrukt. De teams van de Redexim Nations Cup liepen vandaag over de baan alsof het toernooi al was begonnen – en dat was zeker ook te merken aan 'de snelheid' waarmee door de baan werd gelopen.
Ondergetekende kwam als laatste flight na liefst 5 uur en 45 minuten licht verweesd van de baan af – en dat was nog vóór de officiële start van het toernooi. In het clubhuis wachtten ondertussen de lieve dames en heren – in hun onafscheidelijke oranje hoodies – van de wedstrijdcommissie geduldig op alle scorekaarten.
Marijke wist opnieuw boven de dertig punten uit te komen, en ook Sonja leverde – ondanks een 'insomnia-nacht' – gewoon een keurige score af. De rest van de resultaten laten we voor wat ze zijn; die worden morgen pas écht relevant.
Na dit 'oefenrondje' was het tijd voor het officiële gedeelte: de openingsceremonie. Eerst natuurlijk de traditionele teamfoto op de trap van het clubhuis met alle deelnemende landen – die een paar keer over moest omdat een aantal teamleden van België zich tijdens hun middagdutje hadden verslapen – en daarna een warm welkomstwoord van Iwan Groothuis, die altijd en terecht met trots over zijn prachtige baan op Texel spreekt.
Mark Pol, de burgemeester van Texel – zelf (nog) geen golfer – heette iedereen welkom op zijn eiland en herinnerde ons eraan dat deze week vooral draait om nieuwe vriendschappen sluiten.
Via een videoboodschap wenste ook Joost Luiten – vanaf het heilige St Andrews – ons veel succes, en maakte en passant ook nog even reclame voor zijn drankje Gele Peter.
Door het dichte wolkendek ging helaas de spectaculaire verrassing van de opening niet door: zes parachutisten van ParaTexel, die op de green van de 18e hole zouden landen. Daar kon zelfs dit fantastische organisatiecomité – dat werkelijk aan alles denkt (fysiotherapie voor een geblesseerde Duitser en naar verluid geeft een lid van het comité zelfs massages) – niets aan veranderen.
De openingsceremonie werd vervolgd door een inspirerende welkomstspeech van Helène, die iedereen nog even streng herinnerde aan de maximale zoektijd voor een bal: drie minuten – om te voorkomen dat we morgen pas ná zonsondergang binnenkomen. Vervolgens werd er geproost – met champagne – op een geslaagde start van de week.
Team NL hengelde vandaag direct ook een prijs binnen: Helène won de prijs voor de longest drive – ook dat is niet nieuw. Een klein smetje was dat we, met vijf dames in ons team, de neary voor de vrouwen niet wisten te pakken – iets waar de enige Italiaanse vrouw in het deelnemersveld wél in slaagde. Van de honderd deelnemers zijn er namelijk slechts tien vrouwen... een verhouding die anno 2025 eigenlijk niet meer zou mogen.
Morgen gaat de wekker hier om 07.00 uur, en slaan we om 08.38 uur af voor het échte werk.
Het was een mooie dag – en het belooft een prachtige week te worden.
Dinsdag 7 oktober, 21.02 uur
De eerste prijs is binnen! Hélene won de longest drive tijdens de oefenronde. Is dat een voorbode?
Dinsdag 7 oktober, 20.42 uur
Morgen gaat het gebeuren, de eerste dag van de Redexim Nations Cup. Het wordt een vroegertje voor Team NL, want de vijf tweetallen gaan tussen 08.30 en 08.46 uur de baan in en spelen tegen team UK!
De vijf duo's voor Team NL:
Friso Leunge/ Helene Wiesenhaan
Louis Westhof/ Marijke Brouwers
Stef Swagers/ Sonja van de Rhoer
Martijn Paehlig/ Pamela Sturhoofd
Anton Kuijntjes/ Hannie Verhoeven
Dinsdag 7 oktober 18.43 uur
Een fotografische impressie van de oefendag door de lens van Hannie Verhoeven
En Friso stuurde er ook nog twee:
Dinsdag 7 oktober, 09.13 uur
De oefendag
Ontbijten in het restaurant van De Krim
De wedstrijdtafel is direct al goed gevuld..
Nederlandse spelers staan al vroeg op de driving range. Het zonnetje schijnt!
Maandag 6 oktober 22.27 uur
Dag 0
De tien nationale vlaggen van de deelnemende landen zagen we al van verre, inclusief het rood van het Redexim-dundoek. Dan de trap op van het Hanenhuus, de automatische schuifdeuren door en… ja hoor, het oranje knalde me tegemoet. De organisatie van de Redexim Nations Cup, al gearriveerd op de zondag, zat er helemaal klaar voor. Madelon, René, Ger, Jolanda, Roland, Hélène, Cara, Elaine – allemaal in een fel oranje hoodie, met dank aan de firma die wij allemaal kennen als de TESO, de Texels Eigen Stoomboot Onderneming.
Voor alle deelnemers stonden tasjes met presentjes klaar, en voor alle leden van Team NL was er wat extra’s: de teamkleding. Over de kleur – grijze polo én een grijs vest, met oranje opdruk – was niet meteen iedereen even enthousiast, maar wat de meesten zich toen nog onvoldoende realiseerden is dat grijs symbool staat voor neutraliteit, evenwicht en – bovenal - wijsheid. Kijk, dat verandert de zaak. De ingetogen kleur straalt precies uit wat we dit jaar van Team NL kunnen verwachten: kalmte, stabiliteit en professionaliteit.
Wij staken ons licht op bij een oud-collega, die al over mode schreef toen Arno Kantelberg, ‘de stijlpastoor des Nederlands’, zijn eerste stukje over lifestyle/mode nog moest schrijven. “Ooit was de tijdloze tint onlosmakelijk verbonden met het klassieke herenpak. Maar die tijden liggen ver achter ons”, bericht zij ons. “Grijs is allesbehalve saai, de catwalks bewijzen het. Grijs is trendy. De kleur is niet alleen krachtig, maar ook subtiel. Juist die combinatie maakt grijs zo interessant en veelzijdig. Met grijs geef je je look direct een elegante en verfijnde upgrade. Bovendien staat grijs echt overal bij.” Enfin, over grijs dus niets dan goed.
Een officiële bal is er op Texel nog niet geslagen, maar toch kunnen we stellen dat de kop er af is. Wie hedenavond omstreeks zeven uur het Hanenhuus binnenstapte kon niet anders dan concluderen dat de stemming er goed in zat. Geanimeerd, laten we het daarop houden. Maar wat wil je ook als zowel Sonja als Marijke iedereen persoonlijk welkom heet. Een tijdrovende bezigheid, want alle tien landen zijn gearriveerd (met de kanttekening dat de delegaties uit Groot-Brittannië en Denemarken nog wat onderbezet bleken).
We hoorden dat de hoop er op gevestigd is dat de laatkomers op tijd zijn voor de laatste boot uit Den Helder – vertrek 21.30 uur. Onze Martijn Paehlig – vandaag een ‘doodgewone’ werkdag, met een seminar van de PGA Holland, in Tilburg – laat ons weten dat hij de stiekeme ambitie om die laatste boot te halen letterlijk heeft laten varen. We zien hem morgenochtend wel, op de eerste tee. Ach, deTexelse kent voor hem geen geheimen.
Voor hem is het dan wel weer jammer dat hij vanavond het geweldige buffet aan zich voorbij moest laten gaan. Zelf waren we namelijk zeer te spreken over de prestaties van de keukenbrigade, en het fijne was: we stonden daarin allerminst alleen. Als hiermee de toon is gezet voor de rest van de week, dan kunnen we de Redexim Nations Cup al als ‘geslaagd’ kwalificeren.
En de prestaties op golfgebied dan…? De mannen en vrouwen van Team NL hielden het kruit vandaag zeer wijselijk nog droog. Friso vond de golven op het Schuitengat voldoende voor vandaag, Pamela hield het ook bescheiden: ze beperkte zich tot het inpakken van de golftas. Stef bezocht de glooiende duinen: hij trainde 16 kilometer met het oog op de komende marathon van Amsterdam.
Hélène deelde vooral golfspullen uit, Anton kwam naar Texel in de VW Golf met ‘Dirk doet’ op de flanken, en Sonja? Zij had de afgelopen week nog gauw even drie golflesjes geconsumeerd, en voor vandaag een rust/reisdag ingepland. Alleen Marijke en Hannie trotseerden vandaag de miezerige regen die een groot deel van de middag het beeld bepaalde op de Texelse Golfclub, maar ook zij spaarden hun krachten: ze namen een buggy en vonden het na veertien holes wel mooi geweest. Zelf werkte ik aan mijn zelfvertrouwen door nog net voor het invallen van de duisternis een rondje te spelen op het alleraardigste par-3 parcours.
Samengevat voor nu: de organisatie heeft fantastisch werk geleverd, alles wijst er op dat deze Redexim Nations Cup een geweldig succes wordt. Ook het Team NL is er hélemaal klaar voor. Op naar de dinsdag: oefendag. Eerste start om 8.30 uur, op zowel de eerste als de tiende tee. Wordt vervolgd.
(Tekst: Louis Westhof)
Maandag 6 oktober 12:35u
Hannie is gearriveerd en wordt meteen aan het werk gezet. Naast haar golfskills is ze namelijk ook uitmuntend in 'vlaggetjes rijgen'.
Maandag 6 oktober 12:03u
Het is al een drukte van belang op de boot naar Texel toe met internationale journalisten. Logisch, met zo'n gigantisch evenement voor de boeg.
Helaas zijn ze er niet voor de Redexim Nations Cup, maar voor een 'Amerikaanse kleine cockmeeuw'.
Maandag 6 oktober 10:38u
Er wordt al heel hard gewerkt door het organisatiecomité. Kijk maar even mee!
Maandag 6 oktober 10:33u
Het is zover! De week is nu echt begonnen. Zojuist ging de vlag van Redexim hoog in top bij het Hanenhuus.
Zondag 5 oktober 23:04u
Er is wat paniek in Team NL. Want er zijn geen föhns aanwezig in de appartementen. Naar verluidt hebben vooral Anton Kuijntjes en Martijn Paehlig hier hun beklag over gedaan. Hannie biedt aan dat die van haar geleend mag worden en Sonja heeft er zelfs drie ingepakt.
Zondag 5 oktober 17:34u
De vooruitgeschoven troepen zijn aangekomen op Texel. De eerste drankjes zijn al genuttigd om te proosten op een succesvol toernooi!
Zondag 5 oktober 14:31u
Het organisatiecomité van de Nations Cup waagde zich aan boord. Men is er klaar voor!
Team NL is geland in East Sussex voor het EMGJ. De reis was nog maar net begonnen of er was al de nodige verwarring, en die had alles te maken met wijn. Niet met de baan, niet met de wedstrijdformule, niet met de vraag wie er op welke dag tegen wie speelt. Gewoon wijn. Zoals het hoort bij een vereniging die het spel serieus neemt en zichzelf niet. East Sussex is golfland zoals wij dat kennen van plaatjes: glooiende fairways, heggen die je niet moet onderschatten, greens die er vriendelijker uitzien dan ze zijn. Team NL trok er op af met de gebruikelijke mix van ambitie en realisme, want we weten inmiddels hoe internationaal gezelschap eruitziet als het de stablefordpunten telt. Hard werken, en daarna gezellig zijn. Niet andersom. Het EMGJ brengt journalisten uit heel Europa samen op een baan, wat betekent dat je tegenstanders kent van naam, van reputatie of van een vorige editie waar iemand iets te diep in het bunkerwerk was beland. De sfeer is vertrouwd ook als je elkaar nog nooit hebt ontmoet; mediamensen herkennen mediamensen, zeker met een club in de hand. Hoe het verder afliep met de wijn, en wat Team NL uiteindelijk presteerde op de baan: dat leest u hieronder.
Een schilderachtige dag op de Pan Donderdagmiddag 1 oktober, 13:00 uur. Het strijdtoneel: de schilderachtige UGC de Pan. Hoewel mijn sporthart normaal gesproken net iets sneller klopt van een pure, winderige linksbaan, voelt het betreden van deze bosrijke klassieker telkens weer als een absoluut voorrecht. Zeker vandaag. De lucht trekt open, de laatste wolken maken plaats voor een strakblauwe hemel, gelukkig heb ik thuis nog net even mijn korte broek aan gedaan. The indian summer, heerlijk. Alles wijst op een perfecte middag voor de ontknoping van het jaar: de finale van de MR. Glow NVGJ Matchplay. De focus van de winnaar Ik heb mijn ochtend bewust rustig gehouden. Lekker chillen, energie sparen, want één ding stond vast: ik was hier gekomen om te winnen. Op de schattige driving range van de Pan tref ik mijn tegenstander, Elaine. Ze heeft er duidelijk al een flinke sessie op zitten en is warmgedraaid. Ik sla zelf slechts een paar ballen, maar alles voelt raak. Mijn lichaam is ontspannen, de swing zit in de flow. Klaar voor de strijd. Maar zodra we de baan in stappen, merk ik dat er een interne tweestrijd in mijn lijf woedt. Niet alleen de strijd tegen Elaine, maar de strijd tussen de meedogenloze golfer en de dromerige fotograaf. Een schilderij als decor De Pan presenteert zich vandaag namelijk niet zomaar als een golfbaan, maar als een levend schilderij. De manier waarop de lage herfstzon de schaduwen over de glooiende fairways laat schijnen, het is ronduit betoverend. Terwijl ik me eigenlijk moet focussen op mijn volgende slag, dwalen mijn gedachten af naar composities, sluitertijden en het perfecte licht. Elaine moet het gemerkt hebben; ik raakte maar niet uitgepraat over de waanzinnige vergezichten en de esthetiek van de holes. Het enige minpuntje aan de baan waren de greens, die net geprikt en gezand waren. Maar ach, als fotograaf weet je: dat zie je gelukkig toch niet op de foto's. De overrompeling Dan de wedstrijd zelf. Ik durf het bijna niet in detail op te schrijven, want het voelt stiekem een beetje gênant. We kennen Elaine allemaal als de 'altijd rechte' speler, een stabiele factor vanaf de tee. Maar vandaag was ik ongenaakbaar en Elaine niet zo recht als gewoonlijk. Mijn tactiek was simpel maar keihard: full power uit de startblokken schieten, intimideren met vlekkeloos spel en daarna consolideren. Die strategie werkte misschien iets te goed. Voordat we het goed en wel doorhadden, stond ik na 10 holes maar liefst 8 up. Au. Sorry, Elaine. Als je tegenstander niet in haar ritme komt en jij werkelijk elke bal raakt alsof je het spelletje zojuist hebt uitgevonden, dan wordt het een ongelijke strijd. (Elaine speelde een dag later overigens een nieuwe matchplay ronde op haar eigen club. Dat ging gelukkig stukken beter, al verloor ze daar na een zwaarbevochten strijd op de allerlaatste hole). Ik besef me heel goed hoe frustrerend het is om tegen iemand te spelen die zó uit de startblokken schiet. Het was intimiderend, maar eerlijk is eerlijk: voor mij voelde het fantastisch. De metamorfose Na die razendsnelle overwinning viel de sportieve prestatiedruk volledig van mijn schouders. En precies daar, ergens op de back nine, gebeurde er iets moois. Elaine vatte het later feilloos samen: "Zodra de winst binnen was, verdween de golfer en nam de fotograaf het over." En ze had gelijk. Nu ik niet meer hoefde te presteren, kon ik me volledig overgeven aan de omgeving. Het licht werd met de minuut zachter. De rest van de ronde was geen wedstrijd meer, maar een gezamenlijke wandeling door een prachtig natuurgebied, vol gelach, opluchting en puur plezier. Een gouden randje Er is één zekerheid die een finale op de Pan helemaal af maakt: de wetenschap dat Jolanda (Mr. Glow) je bij het clubhuis opwacht. De warme omhelzing en de prachtige bloemen bij binnenkomst gaven deze overwinning precies de afsluiting die het verdiende op de prachtige indian summer dag. Na afloop zakten we met een voldaan gevoel neer op het terras. De drankjes vloeide, de schalen met bitterballen en gehaktballen kwamen door, en terwijl de zon langzaam achter de bomen zakte, besefte ik hoe uniek zo'n dag is. De perfecte mix van keiharde focus, visuele overdaad en bourgondische gezelligheid. Ik neem de titel met trots mee naar huis. Op naar volgend jaar. Wie durft?
Heden bereikte ons het verdrietige bericht dat Taco Mulder is overleden. Ons lid van verdienste en oud-penningmeester mocht 75 jaar worden. 'Ach Taco, nog één jaartje?', met die woorden wist Hans Terol Taco meer dan eens te verleiden nog een jaar aan te blijven als penningmeester, al had hij bij eerdere gelegenheid aangegeven dat hij bij de volgende Algemene Leden Vergadering nu echt een punt wilde zetten achter zijn bestuurstaken. De functie van penningmeester was de eerste 23 jaar van het bestaan van de NVGJ altijd in handen geweest van Ruud Onstein dus toen deze er na bijna een kwart eeuw een punt achter zette, was de eerste reactie van het bestuur er dan ook een van schrik. Hoe deze leegte te vullen? Het was echter Ruud zelf die precies wist aan wie deze belangrijke taak het beste kon worden toevertrouwd. Taco Mulder. Dat bleek. In de acht jaar dat Taco de financiën van onze club beheerde gingen de reserves van gezond naar zeer gezond. Niet omdat hij zo streng op de penning was (niet zelden zei hij met een knipoog dat we dat nog net moesten kunnen betalen) maar omdat hij de zaakjes goed voor elkaar had. Scherp, helder, duidelijk. Dat Taco bij de ALV van dit jaar, na acht jaar penningmeester te zijn geweest, werd benoemd tot lid van verdienste was dan ook niet meer dan terecht. Veel meer echter dan een gedegen kasbeheerder was Taco een aimabel mens. Rustig, zachtaardig, bedachtzaam en alle andere woorden die zijn geliefden op zijn rouwkaart zetten, waren allemaal van toepassing. Plus natuurlijk de eretitel de eerste maker van een hole in one binnen ons clubverband te zijn geweest. Ook die herinnering zal voor altijd met hem verbonden zijn. Het bestuur wenst zijn naasten, vrienden en alle leden van de NVGJ sterkte met dit verlies.
In augustus 2022 vertelde de algemeen directeur van de NGF in een interview dat 32 procent van de Nederlandse golfers vrouw was. Dat moest naar minstens veertig. Drie maanden later werd bekend dat de Solheim Cup naar Nederland kwam. Sindsdien las ik er bijna elke keer bij dat dat evenement meer vrouwen naar de sport zou helpen.
Blauw tegen rood op een prachtige groene baan Vakantie, de Solheim Cup en alles wat daarbij komt kijken zorgden ervoor dat de halve finale van de Mr Glow Herkansersronde wat later werd gespeeld dan gepland. Gelukkig had onze wedstrijdleider Louis daar alle begrip voor. En zo stonden Jeroen en ik op deze mooie zaterdagochtend vroeg klaar op de Veluwse Golfclub. Jeroen speelde deze halve finale van blauw, vanwege een nog altijd wat gevoelige pols na zijn val. Dat betekende voor mij een fijne voorsprong: maar liefst 11 slagen kreeg ik mee. Op mijn thuisbaan voelde dat toch wel een beetje als een cadeautje. Maar ja… je moet het cadeautje natuurlijk wel uitpakken. En dat lukte niet echt. De eerste twaalf holes waren vooral een gevecht met onszelf. Allebei speelden we niet echt zoals we wilden en ook de putter werkte niet altijd mee. Toch bleef het spannend, want na 12 holes stond het nog steeds all square. Vanaf hole 13 veranderde het beeld. Daar kreeg ik geen slag mee en Jeroen leek te denken: nu moet er toch echt iets gebeuren. En inderdaad: een keurige par op 13, gevolgd door een birdie op 14. Ineens stond Jeroen 2 up. Op de 18e stond ik nog 1 down. Ik had inmiddels twee holes gewonnen en één verloren, maar juist op de lastigste holes van de baan wist Jeroen zijn hoofd koel te houden en gewoon parren te maken. Daar was weinig tegenin te brengen. En toen kwam de laatste hole. Een par 5. Jeroen liet nog één keer zien waarom hij deze wedstrijd verdiende te winnen. Een drive van ongeveer 230 meter, links van het dal. Vervolgens een slim chipje terug naar de fairway en daarna een approach van ongeveer 120 meter die vlak naast de pin eindigde. Birdie! Wedstrijd gespeeld. 2 up voor Jeroen. Jeroen, terecht gewonnen! En eerlijk is eerlijk: het was prachtig om te zien hoe jouw training zijn vruchten afwerpt. Vier keer per week tijdens de training van dochter Britt naar de driving range en daar met Trackman aan de slag, levert duidelijk resultaat op. Het is zo mooi om te zien hoe Jeroen precies weet hoe ver hij met iedere club slaat. Bij mij is het toch wat vaker: ‘welke club zal ik nemen bij 100 meter, een ijzer 6 of een hybride 5? Een ijzer 8 of 9?’Het resultaat blijft wisselend. Dochter Britt (15 jaar) speelt dit weekend het NK op de Twentsche en is bovendien geselecteerd voor Jong Oranje. Jeroen glimt als trotse vader als hij over haar en ook over zijn andere twee oudere dochters vertelt. Het was een ontzettend gezellige ochtend en een leuke, sportieve wedstrijd. En misschien wel de belangrijkste les van deze halve finale: trainen helpt écht! Jeroen, heel veel succes tegen Frank in de finale.
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.