Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
02.10.2025
Welkom op het LIVEBLOG van de Redexim Nations Cup. Hier volgen we de verrichtingen van Team NL op onze homecourse De Texelse.
Vrijdag 10 oktober 2025, 10:20u
Nog even een koffie (met champagne!, ook om te proosten op de verjaardag van Pamela) en dan op naar huis.
Vrijdag 10 oktober, 09,09u
The Day After. We sluiten dit liveblog af met een laatste verslag van de hand van Friso Leunge.
Vlekkeloos georganiseerde Nations Cup met historische podiumplek voor team Oranje
Het is de gewoonte om aan het eind van een verslag als dit, allerlei mensen te bedanken. Maar laten we met dat bedanken deze keer eens beginnen alvorens ons Oranje-team te feliciteren met een historisch resultaat.
Want het werk dat vrijwilligers Cara, René, Madelon, Jolanda, Ger, Elaine en Helène (ook teamcaptain) de afgelopen dagen en de voorgaande maanden hebben verzet, verdient een groots compliment. Van de geweldige en vlekkeloze organisatie tot het regelen van zeer betrokken sponsors Redexim, Teso en De Krim. Maar ook genoten we van de fraaie polo's en jacks, de prachtige foto's van Roland & Peter, de website van Anton & Hans en van de gezellige slotavond die ondanks de scheve man-vrouw verhouding (10 op 1!) een groot succes werd. En ja, dan is ons historisch goede resultaat een geheel verdiende 'cherry on te cake'.
En laten we ook de door iedereen geroemde baan van de Texelse niet vergeten, dit jaar het decor van de epische strijd tussen de tien deelnemende landen. De Texelse is geen doorsnee baan - het is een avontuur tussen de duinen met vrijwel altijd wind van zee. Zodra je de hooggelegen eerste tee opstapt, weet je dat je op eilandgrond staat: de wind ruikt naar zout en vrijheid en de vele fazanten lijken met hun schorre roep - veel te lelijk voor zo'n mooie vogel - elke slag te becommentariëren. De baan slingert zich als een lint door het Texelse landschap, met holes die net zo eigenzinnig zijn als het eiland zelf. Soms open en uitnodigend, soms grillig en verraderlijk, maar altijd eerlijk - zoals alleen de natuur dat kan zijn.
Voor wie de Nederlandse taal machtig is, is het ook een baan die een glimlach meegeeft. Bij elke hole prijkt een limerick; een speels versje vol eilandhumor, golfwijsheid en zelfspot die de speler eraan herinnert dat golf op Texel niet alleen draait om precisie, maar ook om plezier. En is dat ook niet het mantra van de Nations Cup?
Die limericks zijn van de hand van de alweer jaren geleden overleden Jan Heemskerk, NVGJ'er van het eerste uur. Met zijn pen was hij heel wat trefzekerder dan met zijn golfclubs. Jan worstelde zijn hele golfcarrière met zijn sport, vooral het mentale deel ervan. Ooit liep ik met hem een ronde waarbij hij op de eerste hole na een prima drive zijn approach in de bunker sloeg. 'O jee, het is weer zo'n dag', mompelde hij. 'Wat bedoel je?' vroeg ik. 'Nou dat ik in elke bunker ga komen.' Wat vervolgens ook gebeurde op alle holes die volgden. Een andere grote frustratie is dat hij nooit de perfecte limerick over zijn geliefde eiland heeft kunnen maken, simpelweg omdat niks rijmt op Texel.
Nu dan de wedstrijd. Na de eerste dag stond het Oranje-tiental op een fraaie tweede plek maar op de verraderlijke Texelse wisten ze dat dat geen garantie is voor succes in het bestball-format waar je met je eigen bal speelt en per hole de beste teamscore telt. Want dan heb je met twee scheve drives in het ondoordringbare helmgras zomaar een streep op de kaart. Vooraf hadden we gehoopt op een plekje in de Top 4 maar na de eerste dag werd de lat der verwachting stiekem nog wat hoger gelegd. Zou een historische podiumplek op eigen grond haalbaar zijn?
De door teamcaptain Helène met hulp van Artificial Intelligence samengestelde teams (ja écht!) hadden de eerste dag in perfecte harmonie samengewerkt maar deze keer werd het een ronde van veel ups en helaas net even wat meer downs. Bovendien hadden we te maken met enkele Oostenrijkse spelers die verdacht ver onder hun handicap speelden. En waar de putts bij ons vaak net niet vielen, gebeurde dat bij de Denen wel. En zo werd de uiteindelijke top 3: Oostenrijk 343 punten, Denemarken 320 punten en Nederland 314 punten. Nooit eerder eindigde Nederland zo hoog in de Nations Cup.
In het Haanenhuus van de Texelse werd die prestatie met muziek van de lokale DJ (tevens de pro van de Texelse) uitbundig gevierd en kreeg iedereen van Jeroen Mantel een kalender met daarop twaalf verpletterend mooie foto's van het Texelse eiland. Emotioneel hoogtepunt van de avond was het moment dat ons team van vrijwilligers door alle aanwezigen met een langdurige staande ovatie werd bedankt. Geheel terecht.
Friso Leunge
Donderdag 9 oktober, 22.04u
HET IS DUIDELIJK, HET BLEEF NOG LANG ONRUSTIG OP DE TEXELSE..
Ons kersverse lid Jeroen Mantel stelde 100 kalenders met fotografie van Texel ter beschikking voor alle buitenlandse deelnemers! Super bedankt! Op de foto Jeroen met Jolanda en Madelon.
Donderdag 9 oktober 2025, 19.59u
Eindelijk, er is een einde gekomen aan de onzekerheid. TeamNL heeft een prestatie van formaat geleverd door de derde plaats te behalen in de Redexim Nations Cup. Nog nooit in de geschiedenis kwam een team van de NVGJ op het podium. Hulde!
Oostenrijk kon in een directe confrontatie helaas niet verslagen worden en de Denen hadden een prima laatste dag waardoor ze tweede werden,
Donderdag 9 oktober, 18.27u
Er is nog geen witte rook gesignaleerd op Texel. Met andere woorden, de uitslag is nog niet bekend.
We weten wel een aantal dingen zeker:
De onderstaande foto van de computer van René kan het geheim ontrafelen. Is het TeamNL, Oostenrijk of toch.. Duitsland.
Donderdag 9 oktober, 9.18u
D-Day op Texel! Gaan we het meemaken dat de NVGJ het grootste succes in de historie gaat behalen?
Nog heel even, dan gaan de NL matadoren de baan in. De eerste flights zijn overigens al vertrokken op de Texelse, zoals op de foto's van Elaine te zien is.
Woensdag 8 oktober 2025 22.21u
De spanning is om te snijden op de Texelse! Wat gaat de dag van morgen brengen? Maakt TeamNL echt kans op de Nations Cup?
De starttjden zijn bekend. Onze NVGJ'ers spelen tegen de Oostenrijkers, de leiders in het kampioenschap.
GO TEAMNL GO
h10 9.50 Martijn/ Pamela
h1 9.58 Friso/ Helene
h10 9.58 Anton/ Hannie
h1 10.06 Stef/ Sonja
h10 10.06 Louis/ Marijke
Voor het diner na de eerste wedstrijddag nog een officieuze teambespreking bij TeamNL
Woensdag 8 oktober 2025, 18:20u
Verslag van wedstrijddag 1 (tekst: Anton Kuijntjes)
De eerste dag van de Redexim Nations Cup op Texel zit erop. En jawohl, verdammt noch mal: Österreich führt die Meisterschaft an.
Natuurlijk joh. Het land dat groot is geworden met apfelstrudel, schnaps en overdreven zelfvertrouwen. De Sepp Straka-adepten. Ze staan dus boven ons. Twee puntjes. Twee. Puntjes.
Team Nederland staat er historisch goed voor. Maar we zijn er nog lang niet natuurlijk. Van Sepp Straka is het namelijk makkelijk switchen naar Stef en Sonja. Ook SS. Zij brachten de topscore binnen voor Team Holland met 44 punten. Ja, ik verzin al die toevalligheden niet hè. Stef en Sonja. Handicap 0,7 en handicap 22,9. Op voorhand vond vooral Sonja het een ongeloofwaardig koppel, maar op Texel staan ze inmiddels bekend als team SS.
Nee, foei. Dit is geen fout grapje. Zo zijn we niet. Al zagen we ze wel lopen over de fairway met zoveel precisie en discipline dat je soms zou denken dat het trainingsmateriaal is. Voor een golfdocumentaire dan uiteraard.
Onze eigen documentairekoningin Pamela (vanavond is haar Frietje Oorlog op tv bij NPO2), is de laatste tijd goed op tik en wist samen met golfmagazinekoning Martijn tot een score te komen van maar liefst 43 punten.
Friso en Hélène is misschien wel de meest bijzondere combi die er over de werkelijk fenomenale Texelse heen flaneerden. En dat had niet eens iets te maken met de supersonische bril van Friso. Hélène, de longhitter van de twee, wachtte elke keer keurig af tot Friso weer een fairway had gevonden, waarna zij dan de bal vol gas richting green kon werken. Birdies leverde het niet op. Maar wel had onze Miss Capitano samen met haar thrillerauteur een zeldzaam consequent rondje met 18 parren!! Achttien!
Marijke en Louis maakten er 41. En naar horen zeggen was het korte spel ‘goed verzorgd’. En zo waren we er eigenlijk al. Elk land brengt vijf scores binnen, waarvan de beste vier tellen.
Maar dat wisten Hannie en schrijvers deze natuurlijk (nog) niet. Want die stonden nog in de baan. Het halve team stond wel al met een grote grijns op de achttiende green te wachten toen ze aanlegden voor een lange putt die nog 39 punten op zou leveren. Het werden er uiteindelijk 38.
Een uitstekende score. Maar Ger Laan, een van de crewleden van Team Orange, had captain Hélène al ingeschakeld: “Joh, stel nou dat Anton en Hannie zo meteen binnenkomen met 40 punten, dan is het best lullig dat hun score niet eens meetelt. Regel jij wat psychologische hulp alvast?”
Ja, stel je voor zeg. 40 punten. Nee, dan zou het erg zijn geweest. Maar met 38 waren we het lachertje van Nederland.
Terwijl Oostenrijk zich ongetwijfeld al opmaakt voor een avondje schnitzel en schnaps, gonst het in het Nederlandse kamp van vertrouwen. Maar laten we niet te hard roepen.
Want morgen is het dag twee. En wie er dán bovenaan staat mag zich de winnaar noemen van de Nations Cup. Op naar een zinderende tweede dag. Natuurlijk niet zonder eerst vanavond nog wat plagerijtjes uit te delen. Want alles is geoorloofd om te winnen, nietwaar?
Hup Holland!
Dit is een goed stel! De vrijwilligers tijdens de Redexim Nations Cup.
Links toernooidirecteur Cara en verder zien we (vlnr) Roland, Elaine, René, Jolanda, Madelon en Ger.
Woensdag 8 oktober 15.29u
Alle koppels van TeamNL zijn inmiddels binnen.
Hier de scores:
Stef/ Sonja 44 punten
Martijn/ Pamela 43
Friso/ Helene 42
Louis/ Marijke 41
Anton/ Hannie 38
De vier beste scores tellen. Of de 170 punten van TeamNL voldoende zijn voor een hoge klassering zal later moeten blijken.
De scorekaarten, goedgekeurd door de tegenstanders..
Woensdag 8 oktober, 13.59u
Hoewel de totaaluitslag zeker nog even op zich laat wachten, kunnen we het eerste resultaat van TeamNL hier al melden. En wat voor een.
Helene en Friso, die als eerste de baan in gingen vanochtend, kwamen met een geweldige score binnen. Zij presteeerden het om 18 parren (Texas Scramble) te realiseren, goed voor 42 stablefordpunten!
Woensdag 8 oktober 08.38u
Het is wedstrijddag 1 in de Redexim Nations Cup, maar we blikken via een verslag van Pamela Sturhoofd nog even terug op de oefendag (of toch niet??) van gisteren:
Het heette dan wel oefendag, maar blijkbaar verandert er iets bij mensen zodra er een scorekaart in de handen wordt gedrukt. De teams van de Redexim Nations Cup liepen vandaag over de baan alsof het toernooi al was begonnen – en dat was zeker ook te merken aan 'de snelheid' waarmee door de baan werd gelopen.
Ondergetekende kwam als laatste flight na liefst 5 uur en 45 minuten licht verweesd van de baan af – en dat was nog vóór de officiële start van het toernooi. In het clubhuis wachtten ondertussen de lieve dames en heren – in hun onafscheidelijke oranje hoodies – van de wedstrijdcommissie geduldig op alle scorekaarten.
Marijke wist opnieuw boven de dertig punten uit te komen, en ook Sonja leverde – ondanks een 'insomnia-nacht' – gewoon een keurige score af. De rest van de resultaten laten we voor wat ze zijn; die worden morgen pas écht relevant.
Na dit 'oefenrondje' was het tijd voor het officiële gedeelte: de openingsceremonie. Eerst natuurlijk de traditionele teamfoto op de trap van het clubhuis met alle deelnemende landen – die een paar keer over moest omdat een aantal teamleden van België zich tijdens hun middagdutje hadden verslapen – en daarna een warm welkomstwoord van Iwan Groothuis, die altijd en terecht met trots over zijn prachtige baan op Texel spreekt.
Mark Pol, de burgemeester van Texel – zelf (nog) geen golfer – heette iedereen welkom op zijn eiland en herinnerde ons eraan dat deze week vooral draait om nieuwe vriendschappen sluiten.
Via een videoboodschap wenste ook Joost Luiten – vanaf het heilige St Andrews – ons veel succes, en maakte en passant ook nog even reclame voor zijn drankje Gele Peter.
Door het dichte wolkendek ging helaas de spectaculaire verrassing van de opening niet door: zes parachutisten van ParaTexel, die op de green van de 18e hole zouden landen. Daar kon zelfs dit fantastische organisatiecomité – dat werkelijk aan alles denkt (fysiotherapie voor een geblesseerde Duitser en naar verluid geeft een lid van het comité zelfs massages) – niets aan veranderen.
De openingsceremonie werd vervolgd door een inspirerende welkomstspeech van Helène, die iedereen nog even streng herinnerde aan de maximale zoektijd voor een bal: drie minuten – om te voorkomen dat we morgen pas ná zonsondergang binnenkomen. Vervolgens werd er geproost – met champagne – op een geslaagde start van de week.
Team NL hengelde vandaag direct ook een prijs binnen: Helène won de prijs voor de longest drive – ook dat is niet nieuw. Een klein smetje was dat we, met vijf dames in ons team, de neary voor de vrouwen niet wisten te pakken – iets waar de enige Italiaanse vrouw in het deelnemersveld wél in slaagde. Van de honderd deelnemers zijn er namelijk slechts tien vrouwen... een verhouding die anno 2025 eigenlijk niet meer zou mogen.
Morgen gaat de wekker hier om 07.00 uur, en slaan we om 08.38 uur af voor het échte werk.
Het was een mooie dag – en het belooft een prachtige week te worden.
Dinsdag 7 oktober, 21.02 uur
De eerste prijs is binnen! Hélene won de longest drive tijdens de oefenronde. Is dat een voorbode?
Dinsdag 7 oktober, 20.42 uur
Morgen gaat het gebeuren, de eerste dag van de Redexim Nations Cup. Het wordt een vroegertje voor Team NL, want de vijf tweetallen gaan tussen 08.30 en 08.46 uur de baan in en spelen tegen team UK!
De vijf duo's voor Team NL:
Friso Leunge/ Helene Wiesenhaan
Louis Westhof/ Marijke Brouwers
Stef Swagers/ Sonja van de Rhoer
Martijn Paehlig/ Pamela Sturhoofd
Anton Kuijntjes/ Hannie Verhoeven
Dinsdag 7 oktober 18.43 uur
Een fotografische impressie van de oefendag door de lens van Hannie Verhoeven
En Friso stuurde er ook nog twee:
Dinsdag 7 oktober, 09.13 uur
De oefendag
Ontbijten in het restaurant van De Krim
De wedstrijdtafel is direct al goed gevuld..
Nederlandse spelers staan al vroeg op de driving range. Het zonnetje schijnt!
Maandag 6 oktober 22.27 uur
Dag 0
De tien nationale vlaggen van de deelnemende landen zagen we al van verre, inclusief het rood van het Redexim-dundoek. Dan de trap op van het Hanenhuus, de automatische schuifdeuren door en… ja hoor, het oranje knalde me tegemoet. De organisatie van de Redexim Nations Cup, al gearriveerd op de zondag, zat er helemaal klaar voor. Madelon, René, Ger, Jolanda, Roland, Hélène, Cara, Elaine – allemaal in een fel oranje hoodie, met dank aan de firma die wij allemaal kennen als de TESO, de Texels Eigen Stoomboot Onderneming.
Voor alle deelnemers stonden tasjes met presentjes klaar, en voor alle leden van Team NL was er wat extra’s: de teamkleding. Over de kleur – grijze polo én een grijs vest, met oranje opdruk – was niet meteen iedereen even enthousiast, maar wat de meesten zich toen nog onvoldoende realiseerden is dat grijs symbool staat voor neutraliteit, evenwicht en – bovenal - wijsheid. Kijk, dat verandert de zaak. De ingetogen kleur straalt precies uit wat we dit jaar van Team NL kunnen verwachten: kalmte, stabiliteit en professionaliteit.
Wij staken ons licht op bij een oud-collega, die al over mode schreef toen Arno Kantelberg, ‘de stijlpastoor des Nederlands’, zijn eerste stukje over lifestyle/mode nog moest schrijven. “Ooit was de tijdloze tint onlosmakelijk verbonden met het klassieke herenpak. Maar die tijden liggen ver achter ons”, bericht zij ons. “Grijs is allesbehalve saai, de catwalks bewijzen het. Grijs is trendy. De kleur is niet alleen krachtig, maar ook subtiel. Juist die combinatie maakt grijs zo interessant en veelzijdig. Met grijs geef je je look direct een elegante en verfijnde upgrade. Bovendien staat grijs echt overal bij.” Enfin, over grijs dus niets dan goed.
Een officiële bal is er op Texel nog niet geslagen, maar toch kunnen we stellen dat de kop er af is. Wie hedenavond omstreeks zeven uur het Hanenhuus binnenstapte kon niet anders dan concluderen dat de stemming er goed in zat. Geanimeerd, laten we het daarop houden. Maar wat wil je ook als zowel Sonja als Marijke iedereen persoonlijk welkom heet. Een tijdrovende bezigheid, want alle tien landen zijn gearriveerd (met de kanttekening dat de delegaties uit Groot-Brittannië en Denemarken nog wat onderbezet bleken).
We hoorden dat de hoop er op gevestigd is dat de laatkomers op tijd zijn voor de laatste boot uit Den Helder – vertrek 21.30 uur. Onze Martijn Paehlig – vandaag een ‘doodgewone’ werkdag, met een seminar van de PGA Holland, in Tilburg – laat ons weten dat hij de stiekeme ambitie om die laatste boot te halen letterlijk heeft laten varen. We zien hem morgenochtend wel, op de eerste tee. Ach, deTexelse kent voor hem geen geheimen.
Voor hem is het dan wel weer jammer dat hij vanavond het geweldige buffet aan zich voorbij moest laten gaan. Zelf waren we namelijk zeer te spreken over de prestaties van de keukenbrigade, en het fijne was: we stonden daarin allerminst alleen. Als hiermee de toon is gezet voor de rest van de week, dan kunnen we de Redexim Nations Cup al als ‘geslaagd’ kwalificeren.
En de prestaties op golfgebied dan…? De mannen en vrouwen van Team NL hielden het kruit vandaag zeer wijselijk nog droog. Friso vond de golven op het Schuitengat voldoende voor vandaag, Pamela hield het ook bescheiden: ze beperkte zich tot het inpakken van de golftas. Stef bezocht de glooiende duinen: hij trainde 16 kilometer met het oog op de komende marathon van Amsterdam.
Hélène deelde vooral golfspullen uit, Anton kwam naar Texel in de VW Golf met ‘Dirk doet’ op de flanken, en Sonja? Zij had de afgelopen week nog gauw even drie golflesjes geconsumeerd, en voor vandaag een rust/reisdag ingepland. Alleen Marijke en Hannie trotseerden vandaag de miezerige regen die een groot deel van de middag het beeld bepaalde op de Texelse Golfclub, maar ook zij spaarden hun krachten: ze namen een buggy en vonden het na veertien holes wel mooi geweest. Zelf werkte ik aan mijn zelfvertrouwen door nog net voor het invallen van de duisternis een rondje te spelen op het alleraardigste par-3 parcours.
Samengevat voor nu: de organisatie heeft fantastisch werk geleverd, alles wijst er op dat deze Redexim Nations Cup een geweldig succes wordt. Ook het Team NL is er hélemaal klaar voor. Op naar de dinsdag: oefendag. Eerste start om 8.30 uur, op zowel de eerste als de tiende tee. Wordt vervolgd.
(Tekst: Louis Westhof)
Maandag 6 oktober 12:35u
Hannie is gearriveerd en wordt meteen aan het werk gezet. Naast haar golfskills is ze namelijk ook uitmuntend in 'vlaggetjes rijgen'.
Maandag 6 oktober 12:03u
Het is al een drukte van belang op de boot naar Texel toe met internationale journalisten. Logisch, met zo'n gigantisch evenement voor de boeg.
Helaas zijn ze er niet voor de Redexim Nations Cup, maar voor een 'Amerikaanse kleine cockmeeuw'.
Maandag 6 oktober 10:38u
Er wordt al heel hard gewerkt door het organisatiecomité. Kijk maar even mee!
Maandag 6 oktober 10:33u
Het is zover! De week is nu echt begonnen. Zojuist ging de vlag van Redexim hoog in top bij het Hanenhuus.
Zondag 5 oktober 23:04u
Er is wat paniek in Team NL. Want er zijn geen föhns aanwezig in de appartementen. Naar verluidt hebben vooral Anton Kuijntjes en Martijn Paehlig hier hun beklag over gedaan. Hannie biedt aan dat die van haar geleend mag worden en Sonja heeft er zelfs drie ingepakt.
Zondag 5 oktober 17:34u
De vooruitgeschoven troepen zijn aangekomen op Texel. De eerste drankjes zijn al genuttigd om te proosten op een succesvol toernooi!
Zondag 5 oktober 14:31u
Het organisatiecomité van de Nations Cup waagde zich aan boord. Men is er klaar voor!
Het Nederlands Golfmuseum in Bleijenbeek bestaat tien jaar. Om dit te vieren wordt er op 28 mei een boek gepresenteerd. Het bestuur van het museum nodigt u van harte uit om hierbij aanwezig te zijn. Ze stuurden het volgende persbericht. Tien jaar geleden, om precies te zijn op 22 april 2016, opende het Nederlands Golfmuseum haar deuren. Tien jaar alweer, wat vliegt de tijd en wat is er in die tijd veel gebeurd. Aanleiding was het eerder in paviljoen Bleijenbeek gehouden symposium “De bakermat van golf”, waar Prof. Dr. Heiner Gillmeister uit Duitsland en de Nederlandse golfhistoricus Robin Bargmann over dit onderwerp discussieerden. Natuurlijk bleef de vraag waar deze bakermat zich bevindt onbeantwoord, maar het symposium was wel de directe aanleiding tot het ontstaan van het golfmuseum. Het Nederlands Golfmuseum werd geopend door “Mister Golf” Robbie van Erven Dorens en de bekende Nederlandse golfpro Jan Dorrestein. Op een zonovergoten dag werden de aanwezigen met koetsen en oldtimers naar de Par 3/4 baan van Landgoed Bleijenbeek gebracht, waar men een indrukwekkende demonstratie kreeg van het hickory golf van begin vorige eeuw. Ter ere van het 10-jarig jubileum heeft het bestuur van het Nederlands Golfmuseum een boek uitgebracht waarin de verschillende fases van de ontwikkeling van het golfmuseum worden weergegeven en waarin de tien aanvangsjaren worden beschreven. Niet alleen in tekst, maar rijkelijk gevuld met foto’s die bij velen ongetwijfeld herinneringen oproepen. Het bestuur nodigt u van harte uit voor de feestelijke presentatie van dit eerste jubileumboek. De presentatie vindt plaats in een van de vergaderzalen van Paviljoen Bleijenbeek in Afferden Noord-Limburg, waar ook het Nederlands Golfmuseum is gehuisvest. Wij zouden het bijzonder op prijs stellen u te mogen begroeten. Het programma ziet er als volgt uit: 14.30 uur Ontvangst 15.00 uur Opening door John Ott, voorzitter Nederlands Golfmuseum 15.30 uur Toelichting jubileumboek door de auteur Ferd Vrijmoed 15.50 uur Signering en uitreiking eerste exemplaar aan Dirk-Jan Vink 15.55 uur Dirk-Jan Vink, eigenaar Golfbaan Landgoed Bleijenbeek 16.05 uur Slotwoord door John Ott 16.15 uur Borrel en uitreiking boeken 17.30 uur Einde bijeenkomst Aanmelding We vernemen graag of u op deze dag aanwezig zult zijn. Aan- en afmelding graag per e-mail aan jfott@planet.nl
Ja, als René Brouwer dit stukje had mogen schrijven na zijn 2&1 overwinning op ondergetekende Friso Leunge, was de kop natuurlijk ‘Zege op Zeegersloot’ geweest. Maar omdat iemand bij de NVGJ het ooit wel een leuk idee heeft gevonden om de verliezer een stukje te laten schrijven, is dit de kop geworden. Om met wat positieve zaken te beginnen: wegens groot onderhoud van de Goyer waren René en ik uitgeweken naar zijn homecourse: Zeegersloot.
Het kostte wat moeite om een geschikte datum te vinden, maar vrijdagmiddag 14 mei speelden Elaine en ik onze matchplaywedstrijd op de Veluwse Golf Club, de thuisbaan van Elaine. De wedstrijd was vooral gezellig en tussen de slagen door spraken we uitgebreid over ons werk en inmiddels volwassen kinderen. De enige reden dat de conversatie soms stokte was dat ik geregeld van een belendende fairway mijn afgezwaaide drive een vervolg moest geven.
'Ondernemen met exit in gedachten' 'Stealth mode' staat er achter de naam van Kick Willemse op zijn LinkedIn profiel. Alles om te knallen op zijn eerste halve triatlon (9 mei jl.) Het werd een geslaagd weekend op Mallorca met vrienden. ,,Eigenlijk ben ik niet iemand van duursporten, maar ik heb mij laten overhalen om het tóch te proberen. Ik houd van een uitdaging, maar die pak ik dan wel professioneel aan. Dat is vast de ondernemer in mij.'' Kick Willemse heeft zich op de Hoge Dijk voorgesteld als nieuwe sponsor van de NVGJ. Reden voor hem om sponsor te worden ligt voor de hand. ,,Ik wil nieuwe golfbanen ontdekken en speel graag op mooie banen. Verder vind ik de NVGJ een mooie club. Bijzonder ook, met zoveel (oud-)journalisten en mediamensen. Vorig jaar had ik op het eindejaar toernooi in Nunspeet al sfeer geproefd en dat beviel mij wel. Dit voelt als een hechte club.'' Met zijn twee meter-plus is Kick Willemse (52) een opvallende verschijning. En golfen kan'ie ook; handicap 15.9. Zijn homecourse is de Amsterdam Old Course. Op de ZVM Masters in Nunspeet scoorde hij vorig jaar 31 punten, recent op De Hoge Dijk 29. Hij heeft zijn zinnen gezet op meer. Mooie verhalen Kick woont in een monumentaal pand in Bloemendaal samen met zijn echtgenote Regina en jongste dochter Mila. Hun beider andere dochters wonen in Amsterdam; in de Jordaan. Zijn golfmaatje en zwager is Martijn Collet, broer van ... jawel ... Foeke Collet. Hij kent ook collega-sponsor Alwin De Rijke. ,,Ik had mooie verhalen gehoord over de NVGJ, over golfbanen, over wedstrijden, over de sfeer binnen de club. Daar wilde ik meer van weten en zo ben ik in gesprek geraakt. Goed dat er een streng toelatingsbeleid is op basis van media- en journalistieke activiteiten om het bijzondere karakter van de club te behouden. Dat is wat je bindt.'' Hij studeerde bedrijfskunde aan de Universiteit van Rotterdam en werd gegrepen door de enorme voordelen van digitalisering. ,,Als je digitaal bankzaken regelt, - een huis koopt of een hypotheek afsluit, dan moet jouw identiteit voor de ander onomstotelijk vaststaan. Die ontwikkeling stagneert als dat niet 100 procent veilig is.'' Samen met een studievriend richtte hij Evidos op. ,,Naast consultancy wilden we ook zelf een product ontwikkelen dat bijdraagt aan digitale veiligheid. Dat is Onderteken.nl geworden. De makelaardij, het notariaat, de KvK en de banken maken allemaal gebruik van onderteken.nl. Hoef je niet meer alleen voor een handtekening de deur uit. Dat scheelt zoveel tijd en dus geld.'' Kick spreekt met verve over digitale bewijskracht en identiteit. Actueel is dat best goed geregeld, vindt hij. Maar daarmee ben je er straks nog niet. Het gevaar zit'm in de toepassing en snelle ontwikkeling van AI. ,,AI is nu nog vrij goed herkenbaar, maar je mag aannemen dat de kwaliteit van AI verder verbeterd. Straks gaat het ook om de vraag of iets écht is. Aan die oplossingen wordt nog gewerkt.'' Evidos Drie jaar geleden al stopte Kick met Evidos. Het bedrijf (40 medewerkers) was de startup-fase inmiddels ruim voorbij. Voor verdere expansie en verbreding van de portfolio zouden de beide oprichters de landsgrenzen over moeten. Naar Duitsland of Spanje, bijvoorbeeld. ,,Dat betekent feitelijk dat je op maandag - of zondag al - in het vliegtuig stapt en vrijdag weer naar huis gaat. Een nieuw bedrijf opzetten, dat moet je zelf doen, maar dan is dit de consequentie. Daar had ik geen zin in. Dan moet je afscheid nemen.'' Kick vond een koper in het Amerikaanse bedrijf Entrust. Een tech-reus met 3.000 medewerkers en een omzet van 1 miljard. ,,Ik ben nog twee jaar aangebleven als transitiemanager. Toen was het ook klaar'', kijkt hij terug. Zeker niet om vervolgens 'werkloos' thuis te gaan zitten. Bouwmanager Over zijn (t)huis: ,,We hebben een oud, monumentaal pand uit 1830 kunnen kopen. Dat moest helemaal worden gerenoveerd, gerestaureerd, uitgebouwd en opnieuw worden ingericht. Ook de buitenruimte met een flinke oppervlakte. Zo veel werk om alles te regelen. Dus ben ik zelf maar de bouwmanager geworden. Daar was ik drie tot vier dagen per week druk mee. Vooral ook, omdat er weinig terug te vinden was over de historie van het pand en de noodzakelijke vergunningen heel veel tijd kostten.'' Het gezin Willemse is inmiddels gesetteld in Bloemendaal. Ook kijkt Kick weer vooruit naar nieuwe zakelijke activiteiten. Toch weer ondernemen, al is bier brouwen ook een optie. Of een managementboek schrijven. Vooralsnog kiest hij voor een online platform om ondernemers digitaal te begeleiden. Dus van boek, toch weer naar een digitaal platform. Met zijn nieuwe bedrijf Reversed.com (omgedraaid, terugwerken) wil Kick ondernemers met raad en daad bijstaan. ,,Ik noem het 'ondernemen met exit in gedachten'. Wat ik bedoel is: er komt altijd een exit. Als je met pensioen gaat, bijvoorbeeld, als je het bedrijf overdoet aan de kinderen, je fuseert of verkoopt.'' Waarom zou je wachten tot het einde met verkoopklaar maken van je bedrijf als je het hele traject ook nú kunt doorlopen. Waarom wachten met een risico-inventarisatie tot de koper er naar vraagt, of een medewerkers-tevredenheidsonderzoek? Of goede verzuimrapportages. Dat helpt je om beter te presteren en zo creëer je al veel eerder meerwaarde voor het bedrijf.''
Na tien gespeelde partijen, drie partijen die nog gespeeld moeten worden en (helaas) drie keer opgave-zonder-te-spelen ('walk over') is de Mr. Glow Matchplay toe aan de tweede ronde, ook wel bekend als ‘de achtste finales’.
Het liep best goed. Ik ging verder waar ik op Catharinenburg mee geëindigd was. Prima golf spelen. Een drive van 229 meter, een houten drie er achteraan van 209 meter. Op 5,90 meter van de vlag. Putt voor eagle. Tap-in birdie. Peter had ondertussen de hele rechterkant van de eerste hole op Wilnis gezien. Geen vuiltje aan de lucht. Want ook dat was al verholpen: de golfbanen snakten ernaar en op 13 mei was het zover. Er trok een fijne douche over het land. De bui was Wilnis net gepasseerd, dus wij hadden keurig weer. De natuur op Golfpark Wilnis ontwaakte. Alles leek net wat groener dan anders. En in het openbare dierenpark, dat moet wel, want ik heb zeker 582 konijnen gezien, brutaal, voor me langs lopend op de driving range, totaal niet schuw. Maar ook tientallen fazanten. Prachtige eksters. Eenden die een mannenavond hadden: twaalf woerden lagen te slapen rondom één vrouwtjeseend. Geen idee wat er gebeurd was. Alles leek voorbestemd voor een fijne lenteavond met golf. Plus 2 kwam ik door de turn heen. Vier bogeys, twee birdies en drie parren. De tussenstand: 2UP. En drie van de vijf holes waar Peter een slag kreeg waren al gepasseerd. En toen... "Greenfee ruilen voor een pafje", stelde Peter voor, nog voor we de ronde begonnen. Ik vond het een prima deal. De eerste draaide hij nog zelf. Maar dat werd een mini sigaar. Dichtlikken lukte niet echt. Het kwam door de rijstevloei, zei Peter. Ik liet hem even, maar draaide de tweede, de derde en de vierde maar zelf voor hem. We genoten. Peter kletste honderduit. Vertelde over de familie die het park heeft gebouwd. Een boerenfamilie waar inmiddels twee dochters het roer hebben overgenomen van vader. Die is onlangs verongelukt. Zijn tractor kantelde. Peter weet veel dingen. Zo wijst hij me op een Mariabeeld. Bij hole acht. Toen ging het nog goed. Ze moet me niet meer, denk ik. Als afvallige moet je natuurlijk wel af en toe gestraft worden. Of de familie uit het katholieke zuiden komt weten we niet. Maar de vlaggen op de greens hebben wel een Brabants bontje. Of is dat een hint naar de Major van het Zuiden? Terwijl Peter steady doorspeelt, struggle ik. Op 13 een putt van negen meter. Van Peter. Erin natuurlijk. Op precies het verkeerde moment. Een drieputt op 14. Een waterbal op 15. En dan is het ineens dormie 3. Huh?! Hoe ben ik hier nu ineens beland? Ik speelde toch puik golf de eerste negen? Peter babbelt rustig door. Zijn vrouw heeft haar pols gebroken. Ze was op bezoek bij een kunstenares in Amsterdam, miste een traptrede en pats. "Het is een lelijke breuk. De ene dokter zegt opereren en de andere, die dat dus niet zegt, zoek ik nog even op. Ik wil een second opinion", aldus Peter. Acht bogeys en één quadruple bogey later staat het 2&1 voor Peter Boogaard. Tijdens de balletjes uit de saté, een specialiteit van Wilnis, praten we over AI, over bedrijfsovernames, over zijn kinderen, over de mijne, over Ajax, over Mike Toorop die een pakslaag heeft gekregen van een ventje van 18 in de competitie, terwijl hij 's ochtends nog tegen zijn vrienden had gezegd: 'ik caddie jullie vanmiddag wel. Ben toch zo klaar met hem'. Ai. En dit keer bedoel ik geen artificiële intelligentie. Het was een mooie avond op Wilnis. Maar ik heb wél verloren.