Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
24.01.2025
Hij kon er vorig jaar te vaak niet bij zijn. Zoals op de door hem zelf georganiseerde surprisereis naar Islantilla; fysieke problemen. Toch scandeerden de deelnemers zijn naam: „Hansie, Hansie, Hansie …” Hans Terol wordt op handen gedragen. Behalve een fijne kerel, zonder Hans geen wedstrijden. Toch gaat hij stap-voor-stap minderen. Hans doet een beroep op de leden om te helpen de wedstrijdkalender voor 2026 en de jaren daarna te vullen.
Aan de koffie op de Heemskerkse. De NVGJ heeft daar meer dan tien jaar gespeeld tijdens de CANON-dag. Als geweldige gastheer bood de camerafabrikant de NVGJ een volledig verzorgde dag aan met werkelijk alles erop en eraan. Hans ziet memorabele banen en dito dagen van toen graag terugkeren. Zoals De Haagsche of Noordwijk. Maar de NVGJ was ook te gast op The Dutch, op Bernardus en vaker op De Goyer
„Het wordt steeds moeilijker om aansprekende namen op de kalender te krijgen. Al zijn er ook banen waar we op voorhand welkom zijn. Dat is echt fijn, hoor.” Zo start het nieuwe wedstrijdseizoen haast traditiegetrouw op de Lage Vuursche, gevolgd door de Dekselse Texelse.
Horecaprijzen
„Twee problemen”, overziet Hans het speelveld. „Grootste bedreiging zijn de gestegen horecaprijzen. Daar moeten we iets mee, want die zijn werkelijk geëxplodeerd. Een speciaalbiertje, daar vragen ze zomaar 7 euro voor. Dan kom je niet meer rond met de begroting, wordt een dagje golfen misschien wel een keer zo duur. En we willen toch graag rond de 70 euro blijven. Maar hé, reken mee: ontvangst met koffie en versnapering, soms lunchpakket, 18-holes, nazit (borrel met bittergarnituur of hapjes) en diner met alle drankjes en koffie? En dat allemaal voor 70 euro! Dat zullen we niet tot in lengte van dagen vol kunnen houden. Mogelijk wordt het straks betalen met 'muntjes’ of niet alle drankjes meer gratis. We gaan het zien.”
Tweede probleem? „Op veel golfbanen spelen we gratis, betalen we alleen voor de horeca en soms niet eens het volle pond. Dat is zó geweldig als je weet dat de banen ons voor promotie of reclame eigenlijk niet meer nodig hebben. In coronatijd waren alleen de golfbanen open en werd golf ineens de snelst groeiende sport in Nederland. Dat effect ijlt nog steeds na. En toch zijn we op zóveel banen nog steeds welkom. Dat is geweldig.”
Hoe hij dit voor elkaar krijgt? Aarzelend geeft Hans enkele geheimen prijs. Te beginnen met de gunfactor. „Er zijn banen, daar komen we al twintig jaar, misschien wel langer. Neem Texel! De relatie met directeur Iwan Groothuis en baanmanager Anita Hiemstra, het hele team trouwens, is zo bijzonder. Texel, dat is thuiskomen. Met recht onze homecourse.”
Hans Terol koestert zijn goede relatie met baanmanagers. Soms gaat dat vanzelf, zoals met Anita Hiemstra, manager van onze 'eigen' Texelse.
Waardering
„De baanmanagers zijn de entree van onze club. Een goede relatie is heel belangrijk en daar steek ik ook veel energie in. Met sommige managers heb ik over de jaren een vriendschappelijke relatie opgebouwd en dat groeit nog steeds. Het is gunnen en voor mij vooral waardering tonen.”
Hans kwam in 2001 bij de club. Charles Taylor vroeg hem om lid te worden, want zo stelde hij: „Ik zie jou wel zitten als toekomstige secretaris.” En zo gebeurde. In 2002 werd hij bestuurslid en nam de organisatie van de wedstrijdkalender over van Leo van de Ruit.
„Het stokje overnemen is één ding, maar de eerder opgebouwde relatie krijg je er niet een-op-een bij. Dat kost tijd, want je begint gewoon vanaf nul. Ik ben wel geholpen door de tijd. Als ik terugkijk naar die jaren, dan was niets te gek. We hadden internationale sponsors. Neem, Fiat, later Mazda, Gazelle, Cosmopolitan, Bullit, Dunhill, Canon, Corendon Golf en dan vergeet ik vast nog wel iemand. Alles kon, niets was te gek. In 2005 hadden we vier surprisereizen: Portugal, de Vogezen, Hardelot en met een privéjet naar Parijs en St. Brieuc.... eigen bijdrage 25 euro. Het geld klotste tegen de plinten. Met de wetenschap van nu was het ook te gek; krankzinnig gewoon.”
'Grote redder'
Weliswaar geen multinationals, maar het hele bestuur koestert de nationale en regionale sponsoren van nu. „In de regel blijven sponsors niet langer dan enkele jaren. Maar we mogen ons gelukkig prijzen dat we maar liefst vijf sponsors hebben die al vijftien tot twintig jaar de club financieel steunen. De Texelse, Willy Hoogland, Barenbrug, NGF en niet te vergeten mijn veelal grote redder in nood, Ruud van Breugel. Hij heeft over de jaren al meer dan 50.000 euro (!) geschonken. Helaas neemt hij de telefoon veel te vaak niet op. Maar ja, hij weet: wanneer Hans belt kost het hem geld... haha.“
„Het zijn andere tijden, maar gelukkig zijn bedrijven nog steeds bereid om de NVGJ te steunen. Zij blijven noodzakelijk om de begroting rond te krijgen en voor alle extra's. Dat waarderen wij enorm en dat spreken we ook uit.”
Twee decennia ervaring, zijn hechte band met baanmanagers en de liefde voor organiseren maakt Hans Terol schier onmisbaar voor de NVGJ. Hij heeft aangekondigd volgend jaar te stoppen als secretaris. Hoe ga je voorkomen dat de vereniging straks met een lege wedstrijdkalender zit?
„Ik laat de club echt niet vallen, hoor! Al stop ik met bestuurswerk, ik blijf mij nog wel met de wedstrijdkalender bemoeien. Er lopen ook meerjarige afspraken. Toch moet vernieuwing en continuïteit meer vanuit de eigen leden komen. Wij vragen nu al om ook in eigen kring te kijken of er mogelijkheden zijn om als NVGJ tegen goede voorwaarden ergens een wedstrijd te kunnen spelen. En dat kan. Zo staat De Zaanse Golfclub weer op de kalender, waar ik heel blij mee ben. Zulke initiatieven hebben we in de toekomst meer nodig om een mooie, gevarieerde wedstrijdkalender te houden.”
Kalender 2025
Op de actuele kalender staan nu al tussen de vijftien en twintig wedstrijden. Vorig jaar waren dat er 25. Voor Hans een mooi streefgetal. „Er komen nog hele mooie wedstrijden aan”, belooft hij. „We slaan dit jaar wel de surprisereis over. In plaats daarvan, zo je wil, spelen we een driedaagse in Duitsland óf in België. We zijn eerder in Durby geweest en dat kan in 2025 zomaar weer het geval zijn. Voor Duitsland kijken we, samen met Fairway Golftravel, verder voorbij de grensstreek dan bijvoorbeeld Moyland. We zijn er alleen nog niet uit.”
Na de zomer staat ook de Nations Cup op de agenda, dit jaar georganiseerd door de NVGJ. Locatie is onze homecourse op Texel. Te gast zijn teams uit zeven Europese landen. Spelers en aanhang kunnen verblijven op vakantiepark De Krim. „Dat wordt een geweldige promotie voor Texel en voor de NVGJ. Dingen waar ik als scheidend secretaris best wel trots op ben. Ik hoop alleen dat mijn fysieke toestand het toelaat om ook zelf weer mijn ronden te kunnen spelen. De basis van de NVGJ is en blijft golf. Ook voor mij!"
Op weg naar Parijs/ St. Brieuc in 2005..
Terugblik op de prachtige Redexim Nations Cup op Texel van vorig jaar oktober.
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!
Die Mr Glow Matchplay komptisie 2026 zal sal ook hierdie keer afgeskop word met 'n toernooi op die Devonvale Buite Klub in Stellenbosch, Suid-Africa. Dis 'n uitdagende baan waar jy met moeilyke bofhoue konfronteer word. Die skoonveld kan op sekere plekke nogal smal wees en as die wind boonop opsteek, kan dinge baie interessant raak. Die wedstryd zal op 27 Februarie gespeel word over 18 gaatjies onder lekker sonskijn en snelle setperke. Die NVGJ-speelseisoen sal geopen word met die afslaan van die klub se twee veterane, Ruud Onstein en Ruud Taal. Jij kan jou aanmeld en die inskrijving is oop vir alle NVGJ-lede. Sonja van de Rhoer en Louis Westhof is al op die lijs met name van deelnemers. Versprei die woord!
Onze voorzitter en hoofdredacteur van Golfers Magazine, Martijn Paehlig, pakt royaal uit in 'zijn' tijdschrift, met maar liefst zes zeer lezenswaardige pagina's over de Nations Cup, onlangs gespeeld op onze thuisbaan De Texelse. Het team van de NVGJ overtrof daar zichzelf en werd derde. Het is een sfeerbeeld en wedstrijdverslag in één, met mooie foto's van (ook al) 'onze' Roland Reinders en Peter van Weel. Alle spelers en natuurlijk de toernooidirecteur Cara krijgen aandacht. In hetzelfde nummer overigens een indrukwekkend verhaal van Pamela, over United Golf, dat Oekraïense oorlogsveteranen helpt om via golf hun leven weer op de rit te krijgen. Schril contrast: waar Anton Kuijntjes tijdens de nations cup grappend zegt: 'Ik geef mijn linkerbeen voor zijn balcontact', over een Oostenrijkse tegenstander (met hdc 14 een typische U-boot), citeert Pamela in Oekraïne: 'Jij hebt nog twee benen, dus jij mag wel wat extra werk verzetten.' Uiteraard staat er ook weer een column van Rob Hoogland in het blad. Nu thuis op de mat of in de winkel verkrijgbaar.