Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
24.01.2025
Hij kon er vorig jaar te vaak niet bij zijn. Zoals op de door hem zelf georganiseerde surprisereis naar Islantilla; fysieke problemen. Toch scandeerden de deelnemers zijn naam: „Hansie, Hansie, Hansie …” Hans Terol wordt op handen gedragen. Behalve een fijne kerel, zonder Hans geen wedstrijden. Toch gaat hij stap-voor-stap minderen. Hans doet een beroep op de leden om te helpen de wedstrijdkalender voor 2026 en de jaren daarna te vullen.
Aan de koffie op de Heemskerkse. De NVGJ heeft daar meer dan tien jaar gespeeld tijdens de CANON-dag. Als geweldige gastheer bood de camerafabrikant de NVGJ een volledig verzorgde dag aan met werkelijk alles erop en eraan. Hans ziet memorabele banen en dito dagen van toen graag terugkeren. Zoals De Haagsche of Noordwijk. Maar de NVGJ was ook te gast op The Dutch, op Bernardus en vaker op De Goyer
„Het wordt steeds moeilijker om aansprekende namen op de kalender te krijgen. Al zijn er ook banen waar we op voorhand welkom zijn. Dat is echt fijn, hoor.” Zo start het nieuwe wedstrijdseizoen haast traditiegetrouw op de Lage Vuursche, gevolgd door de Dekselse Texelse.
Horecaprijzen
„Twee problemen”, overziet Hans het speelveld. „Grootste bedreiging zijn de gestegen horecaprijzen. Daar moeten we iets mee, want die zijn werkelijk geëxplodeerd. Een speciaalbiertje, daar vragen ze zomaar 7 euro voor. Dan kom je niet meer rond met de begroting, wordt een dagje golfen misschien wel een keer zo duur. En we willen toch graag rond de 70 euro blijven. Maar hé, reken mee: ontvangst met koffie en versnapering, soms lunchpakket, 18-holes, nazit (borrel met bittergarnituur of hapjes) en diner met alle drankjes en koffie? En dat allemaal voor 70 euro! Dat zullen we niet tot in lengte van dagen vol kunnen houden. Mogelijk wordt het straks betalen met 'muntjes’ of niet alle drankjes meer gratis. We gaan het zien.”
Tweede probleem? „Op veel golfbanen spelen we gratis, betalen we alleen voor de horeca en soms niet eens het volle pond. Dat is zó geweldig als je weet dat de banen ons voor promotie of reclame eigenlijk niet meer nodig hebben. In coronatijd waren alleen de golfbanen open en werd golf ineens de snelst groeiende sport in Nederland. Dat effect ijlt nog steeds na. En toch zijn we op zóveel banen nog steeds welkom. Dat is geweldig.”
Hoe hij dit voor elkaar krijgt? Aarzelend geeft Hans enkele geheimen prijs. Te beginnen met de gunfactor. „Er zijn banen, daar komen we al twintig jaar, misschien wel langer. Neem Texel! De relatie met directeur Iwan Groothuis en baanmanager Anita Hiemstra, het hele team trouwens, is zo bijzonder. Texel, dat is thuiskomen. Met recht onze homecourse.”
Hans Terol koestert zijn goede relatie met baanmanagers. Soms gaat dat vanzelf, zoals met Anita Hiemstra, manager van onze 'eigen' Texelse.
Waardering
„De baanmanagers zijn de entree van onze club. Een goede relatie is heel belangrijk en daar steek ik ook veel energie in. Met sommige managers heb ik over de jaren een vriendschappelijke relatie opgebouwd en dat groeit nog steeds. Het is gunnen en voor mij vooral waardering tonen.”
Hans kwam in 2001 bij de club. Charles Taylor vroeg hem om lid te worden, want zo stelde hij: „Ik zie jou wel zitten als toekomstige secretaris.” En zo gebeurde. In 2002 werd hij bestuurslid en nam de organisatie van de wedstrijdkalender over van Leo van de Ruit.
„Het stokje overnemen is één ding, maar de eerder opgebouwde relatie krijg je er niet een-op-een bij. Dat kost tijd, want je begint gewoon vanaf nul. Ik ben wel geholpen door de tijd. Als ik terugkijk naar die jaren, dan was niets te gek. We hadden internationale sponsors. Neem, Fiat, later Mazda, Gazelle, Cosmopolitan, Bullit, Dunhill, Canon, Corendon Golf en dan vergeet ik vast nog wel iemand. Alles kon, niets was te gek. In 2005 hadden we vier surprisereizen: Portugal, de Vogezen, Hardelot en met een privéjet naar Parijs en St. Brieuc.... eigen bijdrage 25 euro. Het geld klotste tegen de plinten. Met de wetenschap van nu was het ook te gek; krankzinnig gewoon.”
'Grote redder'
Weliswaar geen multinationals, maar het hele bestuur koestert de nationale en regionale sponsoren van nu. „In de regel blijven sponsors niet langer dan enkele jaren. Maar we mogen ons gelukkig prijzen dat we maar liefst vijf sponsors hebben die al vijftien tot twintig jaar de club financieel steunen. De Texelse, Willy Hoogland, Barenbrug, NGF en niet te vergeten mijn veelal grote redder in nood, Ruud van Breugel. Hij heeft over de jaren al meer dan 50.000 euro (!) geschonken. Helaas neemt hij de telefoon veel te vaak niet op. Maar ja, hij weet: wanneer Hans belt kost het hem geld... haha.“
„Het zijn andere tijden, maar gelukkig zijn bedrijven nog steeds bereid om de NVGJ te steunen. Zij blijven noodzakelijk om de begroting rond te krijgen en voor alle extra's. Dat waarderen wij enorm en dat spreken we ook uit.”
Twee decennia ervaring, zijn hechte band met baanmanagers en de liefde voor organiseren maakt Hans Terol schier onmisbaar voor de NVGJ. Hij heeft aangekondigd volgend jaar te stoppen als secretaris. Hoe ga je voorkomen dat de vereniging straks met een lege wedstrijdkalender zit?
„Ik laat de club echt niet vallen, hoor! Al stop ik met bestuurswerk, ik blijf mij nog wel met de wedstrijdkalender bemoeien. Er lopen ook meerjarige afspraken. Toch moet vernieuwing en continuïteit meer vanuit de eigen leden komen. Wij vragen nu al om ook in eigen kring te kijken of er mogelijkheden zijn om als NVGJ tegen goede voorwaarden ergens een wedstrijd te kunnen spelen. En dat kan. Zo staat De Zaanse Golfclub weer op de kalender, waar ik heel blij mee ben. Zulke initiatieven hebben we in de toekomst meer nodig om een mooie, gevarieerde wedstrijdkalender te houden.”
Kalender 2025
Op de actuele kalender staan nu al tussen de vijftien en twintig wedstrijden. Vorig jaar waren dat er 25. Voor Hans een mooi streefgetal. „Er komen nog hele mooie wedstrijden aan”, belooft hij. „We slaan dit jaar wel de surprisereis over. In plaats daarvan, zo je wil, spelen we een driedaagse in Duitsland óf in België. We zijn eerder in Durby geweest en dat kan in 2025 zomaar weer het geval zijn. Voor Duitsland kijken we, samen met Fairway Golftravel, verder voorbij de grensstreek dan bijvoorbeeld Moyland. We zijn er alleen nog niet uit.”
Na de zomer staat ook de Nations Cup op de agenda, dit jaar georganiseerd door de NVGJ. Locatie is onze homecourse op Texel. Te gast zijn teams uit zeven Europese landen. Spelers en aanhang kunnen verblijven op vakantiepark De Krim. „Dat wordt een geweldige promotie voor Texel en voor de NVGJ. Dingen waar ik als scheidend secretaris best wel trots op ben. Ik hoop alleen dat mijn fysieke toestand het toelaat om ook zelf weer mijn ronden te kunnen spelen. De basis van de NVGJ is en blijft golf. Ook voor mij!"
Op weg naar Parijs/ St. Brieuc in 2005..
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.