Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
24.01.2025
Hij kon er vorig jaar te vaak niet bij zijn. Zoals op de door hem zelf georganiseerde surprisereis naar Islantilla; fysieke problemen. Toch scandeerden de deelnemers zijn naam: „Hansie, Hansie, Hansie …” Hans Terol wordt op handen gedragen. Behalve een fijne kerel, zonder Hans geen wedstrijden. Toch gaat hij stap-voor-stap minderen. Hans doet een beroep op de leden om te helpen de wedstrijdkalender voor 2026 en de jaren daarna te vullen.
Aan de koffie op de Heemskerkse. De NVGJ heeft daar meer dan tien jaar gespeeld tijdens de CANON-dag. Als geweldige gastheer bood de camerafabrikant de NVGJ een volledig verzorgde dag aan met werkelijk alles erop en eraan. Hans ziet memorabele banen en dito dagen van toen graag terugkeren. Zoals De Haagsche of Noordwijk. Maar de NVGJ was ook te gast op The Dutch, op Bernardus en vaker op De Goyer
„Het wordt steeds moeilijker om aansprekende namen op de kalender te krijgen. Al zijn er ook banen waar we op voorhand welkom zijn. Dat is echt fijn, hoor.” Zo start het nieuwe wedstrijdseizoen haast traditiegetrouw op de Lage Vuursche, gevolgd door de Dekselse Texelse.
Horecaprijzen
„Twee problemen”, overziet Hans het speelveld. „Grootste bedreiging zijn de gestegen horecaprijzen. Daar moeten we iets mee, want die zijn werkelijk geëxplodeerd. Een speciaalbiertje, daar vragen ze zomaar 7 euro voor. Dan kom je niet meer rond met de begroting, wordt een dagje golfen misschien wel een keer zo duur. En we willen toch graag rond de 70 euro blijven. Maar hé, reken mee: ontvangst met koffie en versnapering, soms lunchpakket, 18-holes, nazit (borrel met bittergarnituur of hapjes) en diner met alle drankjes en koffie? En dat allemaal voor 70 euro! Dat zullen we niet tot in lengte van dagen vol kunnen houden. Mogelijk wordt het straks betalen met 'muntjes’ of niet alle drankjes meer gratis. We gaan het zien.”
Tweede probleem? „Op veel golfbanen spelen we gratis, betalen we alleen voor de horeca en soms niet eens het volle pond. Dat is zó geweldig als je weet dat de banen ons voor promotie of reclame eigenlijk niet meer nodig hebben. In coronatijd waren alleen de golfbanen open en werd golf ineens de snelst groeiende sport in Nederland. Dat effect ijlt nog steeds na. En toch zijn we op zóveel banen nog steeds welkom. Dat is geweldig.”
Hoe hij dit voor elkaar krijgt? Aarzelend geeft Hans enkele geheimen prijs. Te beginnen met de gunfactor. „Er zijn banen, daar komen we al twintig jaar, misschien wel langer. Neem Texel! De relatie met directeur Iwan Groothuis en baanmanager Anita Hiemstra, het hele team trouwens, is zo bijzonder. Texel, dat is thuiskomen. Met recht onze homecourse.”
Hans Terol koestert zijn goede relatie met baanmanagers. Soms gaat dat vanzelf, zoals met Anita Hiemstra, manager van onze 'eigen' Texelse.
Waardering
„De baanmanagers zijn de entree van onze club. Een goede relatie is heel belangrijk en daar steek ik ook veel energie in. Met sommige managers heb ik over de jaren een vriendschappelijke relatie opgebouwd en dat groeit nog steeds. Het is gunnen en voor mij vooral waardering tonen.”
Hans kwam in 2001 bij de club. Charles Taylor vroeg hem om lid te worden, want zo stelde hij: „Ik zie jou wel zitten als toekomstige secretaris.” En zo gebeurde. In 2002 werd hij bestuurslid en nam de organisatie van de wedstrijdkalender over van Leo van de Ruit.
„Het stokje overnemen is één ding, maar de eerder opgebouwde relatie krijg je er niet een-op-een bij. Dat kost tijd, want je begint gewoon vanaf nul. Ik ben wel geholpen door de tijd. Als ik terugkijk naar die jaren, dan was niets te gek. We hadden internationale sponsors. Neem, Fiat, later Mazda, Gazelle, Cosmopolitan, Bullit, Dunhill, Canon, Corendon Golf en dan vergeet ik vast nog wel iemand. Alles kon, niets was te gek. In 2005 hadden we vier surprisereizen: Portugal, de Vogezen, Hardelot en met een privéjet naar Parijs en St. Brieuc.... eigen bijdrage 25 euro. Het geld klotste tegen de plinten. Met de wetenschap van nu was het ook te gek; krankzinnig gewoon.”
'Grote redder'
Weliswaar geen multinationals, maar het hele bestuur koestert de nationale en regionale sponsoren van nu. „In de regel blijven sponsors niet langer dan enkele jaren. Maar we mogen ons gelukkig prijzen dat we maar liefst vijf sponsors hebben die al vijftien tot twintig jaar de club financieel steunen. De Texelse, Willy Hoogland, Barenbrug, NGF en niet te vergeten mijn veelal grote redder in nood, Ruud van Breugel. Hij heeft over de jaren al meer dan 50.000 euro (!) geschonken. Helaas neemt hij de telefoon veel te vaak niet op. Maar ja, hij weet: wanneer Hans belt kost het hem geld... haha.“
„Het zijn andere tijden, maar gelukkig zijn bedrijven nog steeds bereid om de NVGJ te steunen. Zij blijven noodzakelijk om de begroting rond te krijgen en voor alle extra's. Dat waarderen wij enorm en dat spreken we ook uit.”
Twee decennia ervaring, zijn hechte band met baanmanagers en de liefde voor organiseren maakt Hans Terol schier onmisbaar voor de NVGJ. Hij heeft aangekondigd volgend jaar te stoppen als secretaris. Hoe ga je voorkomen dat de vereniging straks met een lege wedstrijdkalender zit?
„Ik laat de club echt niet vallen, hoor! Al stop ik met bestuurswerk, ik blijf mij nog wel met de wedstrijdkalender bemoeien. Er lopen ook meerjarige afspraken. Toch moet vernieuwing en continuïteit meer vanuit de eigen leden komen. Wij vragen nu al om ook in eigen kring te kijken of er mogelijkheden zijn om als NVGJ tegen goede voorwaarden ergens een wedstrijd te kunnen spelen. En dat kan. Zo staat De Zaanse Golfclub weer op de kalender, waar ik heel blij mee ben. Zulke initiatieven hebben we in de toekomst meer nodig om een mooie, gevarieerde wedstrijdkalender te houden.”
Kalender 2025
Op de actuele kalender staan nu al tussen de vijftien en twintig wedstrijden. Vorig jaar waren dat er 25. Voor Hans een mooi streefgetal. „Er komen nog hele mooie wedstrijden aan”, belooft hij. „We slaan dit jaar wel de surprisereis over. In plaats daarvan, zo je wil, spelen we een driedaagse in Duitsland óf in België. We zijn eerder in Durby geweest en dat kan in 2025 zomaar weer het geval zijn. Voor Duitsland kijken we, samen met Fairway Golftravel, verder voorbij de grensstreek dan bijvoorbeeld Moyland. We zijn er alleen nog niet uit.”
Na de zomer staat ook de Nations Cup op de agenda, dit jaar georganiseerd door de NVGJ. Locatie is onze homecourse op Texel. Te gast zijn teams uit zeven Europese landen. Spelers en aanhang kunnen verblijven op vakantiepark De Krim. „Dat wordt een geweldige promotie voor Texel en voor de NVGJ. Dingen waar ik als scheidend secretaris best wel trots op ben. Ik hoop alleen dat mijn fysieke toestand het toelaat om ook zelf weer mijn ronden te kunnen spelen. De basis van de NVGJ is en blijft golf. Ook voor mij!"
Op weg naar Parijs/ St. Brieuc in 2005..
In augustus 2022 vertelde de algemeen directeur van de NGF in een interview dat 32 procent van de Nederlandse golfers vrouw was. Dat moest naar minstens veertig. Drie maanden later werd bekend dat de Solheim Cup naar Nederland kwam. Sindsdien las ik er bijna elke keer bij dat dat evenement meer vrouwen naar de sport zou helpen.
Blauw tegen rood op een prachtige groene baan Vakantie, de Solheim Cup en alles wat daarbij komt kijken zorgden ervoor dat de halve finale van de Mr Glow Herkansersronde wat later werd gespeeld dan gepland. Gelukkig had onze wedstrijdleider Louis daar alle begrip voor. En zo stonden Jeroen en ik op deze mooie zaterdagochtend vroeg klaar op de Veluwse Golfclub. Jeroen speelde deze halve finale van blauw, vanwege een nog altijd wat gevoelige pols na zijn val. Dat betekende voor mij een fijne voorsprong: maar liefst 11 slagen kreeg ik mee. Op mijn thuisbaan voelde dat toch wel een beetje als een cadeautje. Maar ja… je moet het cadeautje natuurlijk wel uitpakken. En dat lukte niet echt. De eerste twaalf holes waren vooral een gevecht met onszelf. Allebei speelden we niet echt zoals we wilden en ook de putter werkte niet altijd mee. Toch bleef het spannend, want na 12 holes stond het nog steeds all square. Vanaf hole 13 veranderde het beeld. Daar kreeg ik geen slag mee en Jeroen leek te denken: nu moet er toch echt iets gebeuren. En inderdaad: een keurige par op 13, gevolgd door een birdie op 14. Ineens stond Jeroen 2 up. Op de 18e stond ik nog 1 down. Ik had inmiddels twee holes gewonnen en één verloren, maar juist op de lastigste holes van de baan wist Jeroen zijn hoofd koel te houden en gewoon parren te maken. Daar was weinig tegenin te brengen. En toen kwam de laatste hole. Een par 5. Jeroen liet nog één keer zien waarom hij deze wedstrijd verdiende te winnen. Een drive van ongeveer 230 meter, links van het dal. Vervolgens een slim chipje terug naar de fairway en daarna een approach van ongeveer 120 meter die vlak naast de pin eindigde. Birdie! Wedstrijd gespeeld. 2 up voor Jeroen. Jeroen, terecht gewonnen! En eerlijk is eerlijk: het was prachtig om te zien hoe jouw training zijn vruchten afwerpt. Vier keer per week tijdens de training van dochter Britt naar de driving range en daar met Trackman aan de slag, levert duidelijk resultaat op. Het is zo mooi om te zien hoe Jeroen precies weet hoe ver hij met iedere club slaat. Bij mij is het toch wat vaker: ‘welke club zal ik nemen bij 100 meter, een ijzer 6 of een hybride 5? Een ijzer 8 of 9?’Het resultaat blijft wisselend. Dochter Britt (15 jaar) speelt dit weekend het NK op de Twentsche en is bovendien geselecteerd voor Jong Oranje. Jeroen glimt als trotse vader als hij over haar en ook over zijn andere twee oudere dochters vertelt. Het was een ontzettend gezellige ochtend en een leuke, sportieve wedstrijd. En misschien wel de belangrijkste les van deze halve finale: trainen helpt écht! Jeroen, heel veel succes tegen Frank in de finale.
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!