Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
24.01.2025
Hij kon er vorig jaar te vaak niet bij zijn. Zoals op de door hem zelf georganiseerde surprisereis naar Islantilla; fysieke problemen. Toch scandeerden de deelnemers zijn naam: „Hansie, Hansie, Hansie …” Hans Terol wordt op handen gedragen. Behalve een fijne kerel, zonder Hans geen wedstrijden. Toch gaat hij stap-voor-stap minderen. Hans doet een beroep op de leden om te helpen de wedstrijdkalender voor 2026 en de jaren daarna te vullen.
Aan de koffie op de Heemskerkse. De NVGJ heeft daar meer dan tien jaar gespeeld tijdens de CANON-dag. Als geweldige gastheer bood de camerafabrikant de NVGJ een volledig verzorgde dag aan met werkelijk alles erop en eraan. Hans ziet memorabele banen en dito dagen van toen graag terugkeren. Zoals De Haagsche of Noordwijk. Maar de NVGJ was ook te gast op The Dutch, op Bernardus en vaker op De Goyer
„Het wordt steeds moeilijker om aansprekende namen op de kalender te krijgen. Al zijn er ook banen waar we op voorhand welkom zijn. Dat is echt fijn, hoor.” Zo start het nieuwe wedstrijdseizoen haast traditiegetrouw op de Lage Vuursche, gevolgd door de Dekselse Texelse.
Horecaprijzen
„Twee problemen”, overziet Hans het speelveld. „Grootste bedreiging zijn de gestegen horecaprijzen. Daar moeten we iets mee, want die zijn werkelijk geëxplodeerd. Een speciaalbiertje, daar vragen ze zomaar 7 euro voor. Dan kom je niet meer rond met de begroting, wordt een dagje golfen misschien wel een keer zo duur. En we willen toch graag rond de 70 euro blijven. Maar hé, reken mee: ontvangst met koffie en versnapering, soms lunchpakket, 18-holes, nazit (borrel met bittergarnituur of hapjes) en diner met alle drankjes en koffie? En dat allemaal voor 70 euro! Dat zullen we niet tot in lengte van dagen vol kunnen houden. Mogelijk wordt het straks betalen met 'muntjes’ of niet alle drankjes meer gratis. We gaan het zien.”
Tweede probleem? „Op veel golfbanen spelen we gratis, betalen we alleen voor de horeca en soms niet eens het volle pond. Dat is zó geweldig als je weet dat de banen ons voor promotie of reclame eigenlijk niet meer nodig hebben. In coronatijd waren alleen de golfbanen open en werd golf ineens de snelst groeiende sport in Nederland. Dat effect ijlt nog steeds na. En toch zijn we op zóveel banen nog steeds welkom. Dat is geweldig.”
Hoe hij dit voor elkaar krijgt? Aarzelend geeft Hans enkele geheimen prijs. Te beginnen met de gunfactor. „Er zijn banen, daar komen we al twintig jaar, misschien wel langer. Neem Texel! De relatie met directeur Iwan Groothuis en baanmanager Anita Hiemstra, het hele team trouwens, is zo bijzonder. Texel, dat is thuiskomen. Met recht onze homecourse.”
Hans Terol koestert zijn goede relatie met baanmanagers. Soms gaat dat vanzelf, zoals met Anita Hiemstra, manager van onze 'eigen' Texelse.
Waardering
„De baanmanagers zijn de entree van onze club. Een goede relatie is heel belangrijk en daar steek ik ook veel energie in. Met sommige managers heb ik over de jaren een vriendschappelijke relatie opgebouwd en dat groeit nog steeds. Het is gunnen en voor mij vooral waardering tonen.”
Hans kwam in 2001 bij de club. Charles Taylor vroeg hem om lid te worden, want zo stelde hij: „Ik zie jou wel zitten als toekomstige secretaris.” En zo gebeurde. In 2002 werd hij bestuurslid en nam de organisatie van de wedstrijdkalender over van Leo van de Ruit.
„Het stokje overnemen is één ding, maar de eerder opgebouwde relatie krijg je er niet een-op-een bij. Dat kost tijd, want je begint gewoon vanaf nul. Ik ben wel geholpen door de tijd. Als ik terugkijk naar die jaren, dan was niets te gek. We hadden internationale sponsors. Neem, Fiat, later Mazda, Gazelle, Cosmopolitan, Bullit, Dunhill, Canon, Corendon Golf en dan vergeet ik vast nog wel iemand. Alles kon, niets was te gek. In 2005 hadden we vier surprisereizen: Portugal, de Vogezen, Hardelot en met een privéjet naar Parijs en St. Brieuc.... eigen bijdrage 25 euro. Het geld klotste tegen de plinten. Met de wetenschap van nu was het ook te gek; krankzinnig gewoon.”
'Grote redder'
Weliswaar geen multinationals, maar het hele bestuur koestert de nationale en regionale sponsoren van nu. „In de regel blijven sponsors niet langer dan enkele jaren. Maar we mogen ons gelukkig prijzen dat we maar liefst vijf sponsors hebben die al vijftien tot twintig jaar de club financieel steunen. De Texelse, Willy Hoogland, Barenbrug, NGF en niet te vergeten mijn veelal grote redder in nood, Ruud van Breugel. Hij heeft over de jaren al meer dan 50.000 euro (!) geschonken. Helaas neemt hij de telefoon veel te vaak niet op. Maar ja, hij weet: wanneer Hans belt kost het hem geld... haha.“
„Het zijn andere tijden, maar gelukkig zijn bedrijven nog steeds bereid om de NVGJ te steunen. Zij blijven noodzakelijk om de begroting rond te krijgen en voor alle extra's. Dat waarderen wij enorm en dat spreken we ook uit.”
Twee decennia ervaring, zijn hechte band met baanmanagers en de liefde voor organiseren maakt Hans Terol schier onmisbaar voor de NVGJ. Hij heeft aangekondigd volgend jaar te stoppen als secretaris. Hoe ga je voorkomen dat de vereniging straks met een lege wedstrijdkalender zit?
„Ik laat de club echt niet vallen, hoor! Al stop ik met bestuurswerk, ik blijf mij nog wel met de wedstrijdkalender bemoeien. Er lopen ook meerjarige afspraken. Toch moet vernieuwing en continuïteit meer vanuit de eigen leden komen. Wij vragen nu al om ook in eigen kring te kijken of er mogelijkheden zijn om als NVGJ tegen goede voorwaarden ergens een wedstrijd te kunnen spelen. En dat kan. Zo staat De Zaanse Golfclub weer op de kalender, waar ik heel blij mee ben. Zulke initiatieven hebben we in de toekomst meer nodig om een mooie, gevarieerde wedstrijdkalender te houden.”
Kalender 2025
Op de actuele kalender staan nu al tussen de vijftien en twintig wedstrijden. Vorig jaar waren dat er 25. Voor Hans een mooi streefgetal. „Er komen nog hele mooie wedstrijden aan”, belooft hij. „We slaan dit jaar wel de surprisereis over. In plaats daarvan, zo je wil, spelen we een driedaagse in Duitsland óf in België. We zijn eerder in Durby geweest en dat kan in 2025 zomaar weer het geval zijn. Voor Duitsland kijken we, samen met Fairway Golftravel, verder voorbij de grensstreek dan bijvoorbeeld Moyland. We zijn er alleen nog niet uit.”
Na de zomer staat ook de Nations Cup op de agenda, dit jaar georganiseerd door de NVGJ. Locatie is onze homecourse op Texel. Te gast zijn teams uit zeven Europese landen. Spelers en aanhang kunnen verblijven op vakantiepark De Krim. „Dat wordt een geweldige promotie voor Texel en voor de NVGJ. Dingen waar ik als scheidend secretaris best wel trots op ben. Ik hoop alleen dat mijn fysieke toestand het toelaat om ook zelf weer mijn ronden te kunnen spelen. De basis van de NVGJ is en blijft golf. Ook voor mij!"
Op weg naar Parijs/ St. Brieuc in 2005..
Halfweg Halfweg kon het roer woensdagochtend 29 april om op de A9, Cara had een afslag gemist(foto onder). Poging twee lukte op 6/5 beter, allebei op tijd op Wilnis, waar Cara een noordoosterbriesje moeiteloos onder de duim hield, nu geen afslag miste en 15 slagen achterstand wegwerkte naar 5 & 3 op de 15e. Prima nazit. Dank voor je aangenaam gezelschap Cara!
Soms zit het mee …… en soms zit het tegen. Deze matchplaywedstrijd was ik overgeleverd aan Frank Huiges; iemand met wie ik nog niet eerder had kennisgemaakt of gespeeld bij de NVGJ, maar dat maakt het juist zo leuk. Wat een prachtige golfswing heeft die man. We hebben afgesproken op De Zaanse (mijn homecourse) maar voor Frank ook geen onbekende baan omdat hij hier vorig jaar samen met Hélène ook de matchplay wedstrijd had gespeeld. Bovendien komt hij hier wel vaker omdat dit voor hem makkelijk bereikbaar is vanuit Amsterdam.
Op zoek naar een neutrale baan kwamen we uit bij Golf- en Countryclub Liemeer, midden in het Groene Hart. Ontworpen door Alan Rijks en gefotografeerd door Peter, niet helemaal onbekend terrein voor beide spelers, die goed voorbereid op de eerste tee stonden. Ik had op een recente trip naar Schotland mijn drivershaft gebroken en had weinig vertrouwen in de haastig aangeschafte tweedehandsshaft. Mijn gameplan was dan ook conservatief ingericht. Met 14 slagen handicapvoordeel zou ik een heel eind moeten komen tegen de beste golfer van de NVGJ, huidige handicap +0,8. Veel hybrids en ijzers van de tee, en hopen op foutjes van Peter was het devies. Tot aan de negende hole ging het gelijk op en stonden we all square. Toen begon Peter aan een indrukwekkende reeks: drie birdies in vier holes. In no time stond ik vier down, en dan weet je hoe laat het is. Mijn conservatieve spel leverde uiteindelijk vijf pars en vijf bogeys op maar daar doe je weinig mee tegen zes birdies en een ronde van één boven par. De Matchplay was voorbij op de 16e 3&2 voor de statistieken; Peter had 73 slagen, goed voor precies 36 stablefordpunten. Ik had er 91 nodig en eindigde op 35 punten, maar zijn spel was van een andere klasse. Prachtig om te zien, en tegelijk een mooie bevestiging dat je met 75% handicapverrekening écht in de wedstrijd kunt blijven, ook met een handicapverschil van vijftien slagen. Na afloop konden we nog terecht in het clubhuis voor heerlijke spareribs, waarbij we onze uiteenlopende initiatieven in de golfwereld uitgebreid bespraken. Uiteraard aangevuld met beider avonturen op de onwaarschijnlijk mooie linksbanen in Schotland. Kortom: een fijne wedstrijd, met een verdiende winnaar.
Het kostte enige moeite om een geschikte datum te vinden, maar uiteindelijk kwamen we op 4 mei. Na een prachtige week ervoor en een wat onstuimige zondag, vreesden we qua weersvoorspelling voor de maandag, maar uiteindelijk liepen gewoon in een polo over de baan! Heerlijk golfweer dus op Peter’s baan de Hoge Dijk. Peter kende ik nog niet. We hebben het vorige (zijn eerste NVGJ-) jaar niet samen gespeeld en ik heb lang niet meegedaan aan de matchplay-competitie. Een mooi moment dus om kennis te maken, achttien holes lang. Dat je er dan bij het begin van de ronde achter komt dat hij de winnaar van verleden jaar is, handicap 13 heeft en prachtige, knetterlange drives en slagen heeft, deed me wel al snel vrezen voor de uitslag. Vooral omdat ik diezelfde zondagochtend ervoor nog in paniek een les had geboekt omdat ik eenmaal uit de winterslaap 20 tot 30 meter afstand bleek te hebben verloren en in de paar keer die ik tot nu had gespeeld werkelijk geen bal raakte. Dat bleek ook toen mijn eerste drive dertig meter verder links in de rough strandde en Peter keurig op enkele tientallen meters van de green bleek te liggen… De toon was gezet. Maar we speelden, ondanks de pairing met twee leden van de Hoge Dijk, lekker ons eigen spelletje en wist ik de schade tot aan de turn beperkt te houden: vier up voor Peter. Op hole 10 namen de twee leden afscheid en kwam Ko bij ons in de flight. Ook een Hoge Dijk-lid en toevallig had Peter nog in het weekend tijdens een toernooi met ‘m in de flight gezeten. Ko had net z’n regelexamen met goed gevolg afgerond, heeft zitting in de bijbehorende commissie en schroomde dan ook niet om een knul in de flight voor ons over honderden meters luidkeels al fluitend en roepend erop te wijzen dat hij wel de bunker moest aanharken… We lieten ons niet uit het veld slaan door zoveel machtsvertoon op regelgebied en toen ik eenmaal had besloten om het lesmateriaal van de dag ervoor los te laten en wat meer m’n eigen spel te spelen gingen we lang gelijk op. Maar al babbelend over de tv-wereld - Peter is regisseur bij Talpa en naast m’n eigen ervaringen op dit gebied met RonReizen op RTL4, een vrouw die eindredacteur is in televisieland en een zoon die geluidsman is; stof genoeg dus - bleek toch dat we uiteindelijk elkaar voortijdig de hand konden schudden en Peter door kan naar de volgende ronde. Maar hij moest wel eerst nog even die avond in de vliegmachine naar Spanje om z’n beste vriend bij te staan in relationele problemen. En om er uiteraard te golfen! Veel plezier Peter. En dank voor een gezellig rondje.
Hoe kan iemand zó slecht golf spelen. En zomaar ineens, he. Van de ene op de andere dag geen bal raken. Stel je voor: Koningsdag met 36 puntjes nog mijn handicap verbeterd op mijn homecourse De Purmer. Vier dagen later - zaterdag - vanaf de eerste afslag geen deuk in een pakje boter slaan. Vrijdag nog getraind. ,,Ik denk dat we het lek boven hebben'', constateert mijn teachingpro Ed Vander als hij mijn scorecard van maandag bekijkt. ,,Mooie kaart, zelfs parren en boogies. Je drives lopen nu ook zoveel beter. En, lekker ontspannen gespeeld'', vraagt Ed nog. Ja, gewoon een rondje met mijn meissie. Niets te winnen, niets te verliezen. Chill. Hoe anders is dat op zaterdag op de Veluwse Golfclub, de prachtige homecourse van Sonja van de Rhoer. Nu is Sonja natuurlijk een hele sterke tegenstander. En als je maar drie punten meekrijgt, waarvan de laatste pas op hole 16, dan weet je dat je aan het werk moet. Maar hoe doe je dat? Nou, niet zo; verkrampt door wedstrijdstress. Afslaan voor het clubhuis en ook nog een vol terras. Is er iets erger dan dat? Misschien afslaan op hole 2 met de eerste falikant mislukte afslag op 1 nog tussen de oren. En op 3 en op 4... Soepel De tweede negen gaan we in met 8-1 voor Sonja. Op hole 10 is het gedaan. ,,Maken we de ronde gewoon af?'' Ja, natúúrlijk! Nu pas vallen mij de vrolijk zingende vogels op en de bonte schakering van de vele bomen. Onze ballen liggen naast elkaar in de bunker, op tien meter voor de hole. Wat op de eerste negen niet lukte, lijkt nu een makkie. Soepel lepel ik de bal op een meter van de vlag. Mijn drives, tweede en derde slagen met de hybride gaan nu ook gewoon goed. Kort spel lukt ook. Kennelijk heb ik de wedstrijdstress weer van mij afgeschud. ,,Valt mij ineens op dat je ook een hele andere swing hebt dan op de eerste negen. Kortere achterzwaai en je draait veel beter door'', zegt Sonja. Mijn swing is deze winter 'under construction' geweest. Vergeet kracht en ook geen mokerslagen meer, maar souplesse. Draaien met het bovenlichaam. Ik was dus weer teruggevallen in mijn oude gewoonte. Onder (wedstrijd)druk wordt alles vloeibaar. Nou, bij mij kennelijk niet. Ik ben als een Neanderthaler door de baan gegaan; golfclubs ingeruild voor een houten knots. Ik moet dit gewoon niet meer doen, matchplay. Ballen die vallen Maar laat ik Sonja niet te kort doen, want zij heeft gewoon goed gespeeld. Dit drama heeft ook niets te maken met een vermeend thuisvoordeel, want Sonja geeft telkens prima uitleg over de loop van de baan, waar de hindernissen zijn en de beste route naar de vlag. Haar drives zijn strak, haar ballen gaan ver, Sonja's korte spel is 'zeker', afstand en richting meer dan oké. Gewoon tweeputts, ballen die vallen. Met Sonja is het ook plezierig nazitten. Ze vertelt over haar liefde voor theater en muziek, we delen al langer onze liefde voor koken en heerlijk eten. Meegebracht voor de gastvrouw een heerlijke fles witte wijn; een Gavi. Als herinnering aan de Nations Cup in Capriata d'Orba in Italië waar we in 2018 met partners aan hebben meegedaan. Gavi, dé regionale wijn van de Peidmonte. Verliezen van Sonja is geen schande en is eigenlijk ook niet zo erg, want ze golft zo veel beter dan ik. Gauw nog Dea, mijn vrouw, appen: 'Ik ga nu rijden. Drukte op de A1. Oh ja, verloren; dom gespeeld. Met boter en suiker ingemaakt'. Alleen, hoe vertel ik dit aan Ed?
Zonder te spelen afscheid nemen van de Mr Glow Matchplay, dat is even slikken. Zeker als dat afscheid niet het gevolg is van een blessure of nederlaag maar van een (veel) te volle agenda. Het stukje moeten tikken voor de Mr. Glow competitie is eigenlijk nooit goed nieuws. Heel soms, als je na een zege iemand matst door de tekst ook voor je rekening te nemen, maar meestal zit je toch je nederlaag weg te tikken en zie je letter voor letter verschijnen waarom het mis ging.