Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
15.06.2022
Als kind van de grote stad en als naïef beoefenaar van de golfsport had de schrijver dezes nooit nagedacht over het gras waarop hij speelde.
Ja natuurlijk, hij zag wel dat de green er anders uitzag dan de fairway en dat de rough het groen was waar je niet moest komen, maar dat er achter de ligging van een en ander een wereld van wetenschap, volharding en ondernemerschap schuil gaat was hem ontgaan. Voor hem was het gras hooguit te nat, te kaal of te hoog. Hoe sullig en onwetend voelde hij zich dan ook toen hij namens de NVGJ een rondleiding kreeg door het laboratorium en de bedrijfshallen van onze trouwe sponsor Barenbrug te Nijmegen.
Barenbrug is dé internationale marktleider op het gebied van graszaden, waarmee niet alleen de veehouderij en paardenhouderij beter floreren, maar parken, campings, privé- gazons, schaduwplekken, sportvelden, ja zelf bermen langs onze wegen ook een beter aanzien krijgen. Al die bestemmingen, zo leerde hij van de geduldig docerende verkoopleider Jan van den Boom, zijn onderhevig aan verschillend gebruik met een eigen intensiteit en daar is de ontwikkeling en implementatie van zaden in detail op afgestemd. Een grassoort van betekenis kweken duurt al gauw vijftien jaar. Barenbrug zorgt er wereldwijd voor dat veeteeltbedrijven rendabeler zijn, dat het in parken, op campings en festivalterreinen prettiger toeven is, dat sportvelden beter bespeelbaar zijn en privétuinen er mooier bijliggen.
Familiebedrijf
Jan van den Boom verkeert al jaren in het hart van dit oer-Hollandse familiebedrijf. Hij begint zijn verhaal met het mission statement van Barenbrug. Natuurlijk is het een commercieel bedrijf dat winst wil maken, maar het gedachtengoed van founding father Joseph Barenbrug staat nog altijd voorop. Joseph bedacht 115 jaar geleden dat er een wereld aan mogelijkheden lag om aparte grassoorten te ontwikkelen voor verschillende doeleinden in verschillende klimaten. De wereld kon er een beetje mooier mee worden. Het werd intussen ook serieuze business. Zijn zonen Joop en Bert traden in zijn voetsporen en hun nakomelingen Frank en Bastiaan staan nu aan het roer. Die maken mogelijk plaats voor weer een generatie, maar die zijn nog in de pubertijd, dus daar kan niks met zekerheid over gezegd worden.
De Barenbrug Groep is met achttien vestigingen hier, in de VS, de UK en verkooppunten over de hele aardbol al jaren wereldleider. Waar je ook komt, als je een zak graszaad koopt bij een tuincentrum of aanverwant bedrijf, kun je er haast donder opzeggen dat er Barenbrug op staat. In 2004 ontving Barenbrug het predicaat Koninklijk.
Betredingstolerantie
Met het product “Resilient Blue Grass Technology” won Barenbrug de Innovatieprijs Sportaccommodaties 2021. Een gezamenlijke onderscheiding van sportclubs, gemeenten, NOC*NSF en de Vakbeurs Sportaccommodaties. In het juryrapport werd de veerkracht bejubeld bij langdurige droogte, hitte, extreme regenval en bestendigheid tegen ziekte. Allemaal factoren die fataal kunnen zijn en greenkeepers hoofdbrekens bezorgen. Een heerlijke kwalificatie daarbij: “betredingstolerantie”. Die kan je ook zomaar gebruiken wanneer je niet graag ziet dat bepaalde lieden naar jouw woning komen. Het betrof overigens alweer hun derde innovatieprijs.
Zo’n beetje alle voetbalstadions waar EK’s en WK’s zijn of worden gehouden zijn klant en dat geldt ook voor golfcourses als St. Andrews, The Dutch, The International, banen met de Ryder Cup als strijdtoneel en ga zo maar door. Onlangs, op de 32 ste Barenbrug Golfdag voor professionals in het gras, roemden de greenkeepers van de Ryder Cup 2018 en die van de komende in 2023, het maatwerk van Barenbrug. Juist nu weerscenario’s alle kanten opwaaien en golfbanen steeds vaker gortdroog zijn of juist weer kletsnat. Daar gaan ook nog eens mensenmassa’s overheen. De tee, de fairway, de rough en de green hebben hun eigen graszaadmengsels nodig en daarbij behorend onderhoud.
Grascouveuse
Ter illustratie laat Jan van den Boom broeikassen, gespecialiseerde microscopen en allerlei andere hightech installaties zien en iets dat eruit ziet als een grascouveuse. Het is allermaal 24/7 in bedrijf en tientallen specialisten zijn op verscheidene onderdelen aan het testen, testen en nog eens testen. Verkeerd ontwikkelde zaden worden als kaf van het koren met de hand gescheiden door supergeconcentreerde medewerkers. Jan doceert nu nog wat geduldiger, maar deze alfa duizelt het. Hoe moet hij hier straks een stukje over schrijven?
De afronding biedt meer houvast. Is Jan zelf een gepassioneerd golfer? En waarom sponsort een multinational zo’n bescheiden clubje als de NVGJ? Jan kan daar kort over zijn. Ja, hij is dol op golf en speelt wanner het maar kan. Met Madelon Barenbrug heeft de NVGJ een perfecte ambassadeur in huis en onze jaarlijkse Barenbrug Cup is een feestje om bij te wonen. En ach, dat journalistenvolkje kun je maar beter te vriend houden, stelt hij niet zonder ironie . Zelfs als je wereldleider bent.
Jan van Galen
Ons gewqardeerde NVGJ-lid Marcel Maijer werkt tegenwoordig voor de Nederlandse Loterij en is niet meer op tv te zien bij het darten of het voetbal. Een dag voor het begin van de Olympische Winterspelen zwaaide hij op Schiphol ruim 30 voormalige medaillewinnaars uit, die op weg gingen naar Italië. Een initiatief van zijn nieuwe werkgever. Daar waren zij als eregast aanwezig en openen zij, onder aanvoering van Sven Kramer en Ireen Wüst, het Staatsloterij TeamNL Huis in Superstudio Più. Tijdens de Olympische Winterspelen is het Staatsloterij TeamNL Huis een echt thuis voor Oranje in Milaan. Een plek waar fans en sporters samenkomen en waar sport kijken en het vieren van sportieve successen van TeamNL centraal staan. Dagelijks kunnen maximaal 3300 mensen terecht in het Staatsloterij TeamNL Huis.
Het duurt nog even voor we weer de wei in gaan, maar voor wie niet kan wachten om de vrienden van de NVGJ weer te ontmoeten is de Winterswing in het leven geroepen. Twee keer, op maandag 9 februari en maandag 23 februari, in Utrecht overdekt spelen op een simulator. Op 9 februari is minigolf Ruff aan de beurt, twee weken later op 23 februari is Chi Chi The Golf Venue de locatie. Doe aan beide wedstrijden mee of kies er een. Opgeven kan bij Paul Boehlé (paul.boehle@sponsormediair.nl), samen met Leonard van Nunen organisator van het geheel. Hieronder de bijzonderheden: WINTERSWING in CHI CHI – The Golf Venue in Utrecht Maandag 9 februari 2026 PROGRAMMA 15.00 uur Verzamelen met koffie 16.00 uur Start golf (simulators/driving range bays) 18.00 uur Einde golf & borrel 19.00 uur Diner 20.00 uur Koffie & prijsuitreiking PRIJS € 65,= Inclusief 2 koffie en 4 drankjes Het bedrag gelieve over te maken op onze NVGJ rekening: NL63ABNA0607976802 t.n.v. NVGJ o.v.v. Ruff Maandag 23 februari 2026 PROGRAMMA 15.00 uur Ontvangst & koffie 16.00 - 17.30 uur Entertainment bay 17.30 - 18.30 uur Borrelen 18.30 – 19.30 uur Diner PRIJS € 63,= Inclusief drankjes Het bedrag gelieve over te maken op onze NVGJ rekening: NL63ABNA0607976802 t.n.v. NVGJ o.v.v. Chi Chi
Meerdere NVGJ'ers ontvluchten het sombere winterweer in Nederland en laten de clubs hun werk doen op banen in het zonnetje en een heerlijke temperatuur. Het zuiden van Europa is uiteraard een mogelijkheid, maar sommigen zoeken het verderop. Zo kruisen Ruud Onstein en Ruud Taal binnenkort de degens in Zuid-Afrika. Willem Schouten, Gerald van Daalen en Paul Mansoor (en zijn broer Dave) gingen meer in oostelijke richting om in Thailand voor de derde keer om de Hua Hin Cup te spelen. Je moet er wat voor over hebben.. Dit jaar was er na vier glorieuze wedstrijden uiteraard weer een winnaar. Willem kreeg een pruik op (geintje) en nam de wisseltrofee van Paul over: een riem. Op de baan waar ook voor de Asian Tour wordt gespeeld was Willem met twee birdies in de beslissende ronde on fire. Het viertal hoopt zeker nog enkele edities om de Hua Hin Cup te spelen. Paul gaat nog drie maanden door Azië reizen, de overigen gaan zich rustig voorbereiden op het nieuwe NVGJ-seizoen. Voorlopig nog even met temperaturen van rond de 30 graden..
Terugblik op de prachtige Redexim Nations Cup op Texel van vorig jaar oktober.
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!