Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
14.05.2025
Sponsor Alwin de Rijke is trainer-opleider en directeur van The Sparring Partners. Hij en zijn collega's zijn vooral actief in leiderschap en persoonlijke ontwikkeling. Een kleiner, maar onderscheidend deel, zijn (anti-)agressietrainingen. Bij de laatste gebruikt hij vechtkunst, een leek zou het gewoon boksen noemen, om sneller door te dringen tot de kern. ,,Praten, vertellen en uitleggen, oké. Als het fysiek wordt, komt het écht binnen.''
Alwin (56) houdt kantoor in een oud landhuis op Landgoed Duinlust in Overveen. Hij deelt het oude klassieke buitenverblijf in de bossen weliswaar met nog enkele andere bedrijven, maar wat een visitekaartje!
Aan de wand hangt een grote foto van Mohammed Ali. Foeterend staat Ali gebogen over een andere bokser. Hij gebaart: 'Sta op'! Maar Sonny Liston blijft liever op de grond liggen dan dat hij weer klappen krijgt. Voor Alwin vertelt de foto precies waar een groot deel van hun agressietrainingen over gaan. ,,Wie ben je en welke primaire impulsen of patronen laat je zien wanneer het spannend wordt?''
Ooit begonnen als rollenspelacteur moest hij in agressietrainingen vaak de 'bad guy' spelen. ,,Ik ben wat groter dan de meesten en met mijn kale kop kom ik kennelijk geloofwaardiger over als agressor. Al ben ik dat zelf helemaal niet. Het is ook máár een rol die je speelt. Doel is dat anderen daar beter van worden. Dat zij leren om signalen van boosheid en oplopende irritatie te herkennen. Dat zij leren om te gaan met agressie.''
Agressie oproepen
,,Agressie - fysiek en verbaal - kom je overal tegen, overal waar menselijk contact is. Dat wil je niet, want agressie kan volledig ontsporen tot slachtofferhulp en arbeidsongeschiktheid aan toe. Het mooie is: kalmerend-, agressieverlagend-, zelfs agressiemijdend gedrag kun je leren. Voorwaarde is dat je van jezelf weet hoe je reageert. Ben je onzeker, ga je conflicten uit de weg? Wil je de klant écht helpen of klap je er vol in? Dat is het vertrekpunt.''
Fysiek contact in de agressietrainingen helpt om snel primair gedrag bloot te leggen. ,,Zo heb ik het zelf ook ervaren. Ik stond tegenover iemand en ging praktisch het gevecht uit de weg. 'Herken je dit als gedrag van je zelf', werd mij gevraagd. Een eyeopener. Trek bokshandschoenen aan, geef en krijg tikken op je lijf en voel hoe je reageert. Ik ben zelf geen vechter, ga eerder een gevecht uit de weg. Ik ben meer een 'pleaser'; geef liever dan ik neem. Dat werd ineens zó duidelijk.''
Sponsor Alwin de Rijke pakt de (boks)handschoen op. Ook in golf.
Karate
Het resultaat: ,,Ik besloot dingen niet meer uit de weg gaan en zelf de regie te pakken in mijn leven. Om verschillende redenen ging ik karatelessen volgen bij Kenneth Leeuwin. Het voelde heel prettig om in het 'gevecht' bewust de aanval te kiezen in plaats van mijn oude impulsen te volgen en - mede uit angst - het gevecht uit de weg te gaan. Dat positieve gevoel gaf ook een nieuwe richting aan mijn leven.
Alwin de Rijke groeide door en werd van acteur later zelf trainer. Ook in deze agressietrainingen met bokshandschoenen. In plaats van boksen spreekt Alwin liever van 'vechtkunst'. ,,Boksen gaat over winnen en verliezen; over beschadigen. Daar horen beuken en dreunen bij. Die horen juist niet thuis in de vechtkunst. Het gaat wel over 'raken', maar niet over beschadigen. En dat is een kunst.''
Ook een metafoor voor omgaan met een verschil van mening. ,,Zoals het in het dagelijks leven een kunst is naar elkaar te blijven luisteren als we het niet eens zijn, in plaats van dat we elkaar proberen te overtuigen van ons gelijk. Het verschil tussen discussie en dialoog.''
Golfen
Van karate naar golf? ,,Mijn moeder en stiefvader speelden beiden golf. Zo ben ik er ook ingerold. Niet meteen met volle overtuiging, want aanvankelijk vond ik golf meer een spelletje voor 60-plussers. Verre van, weet ik nu. Golf is wel degelijk sport en nog hartstikke moeilijk ook.''
Zijn thuisbaan is Spaarnwoude. ,,Ik speel daar vaak met vrienden. Ik kende Hélène Wiesenhaan al langer. We wonen beiden in Haarlem en zijn praktisch buren. Ik zag haar vaak thuiskomen met haar golftas. Had ze net een wedstrijd met de NVGJ gespeeld en vertelde enthousiast over de mooiste golfbanen. Dat wilde ik ook; spelen op de mooiste banen. Zo ben ik sponsor van de NVGJ geworden. Ik denk drie of vier jaar geleden. De NVGJ en de mensen, het voelt inmiddels heel vertrouwd.''
Wereldbal
Wat neemt Alwin vanuit zijn professie mee naar de golfbaan? ,,Heel verschillend. Vooral: laat alle spanning los. En soms zijn het ook tegenstrijdige dingen, zoals 'hoe saaier het spel, hoe beter de score'. Alleen, zo gedraag ik mij juist niet. Als ik in twee slagen de green kan halen, ga ik niet opleggen, omdat dit veiliger is. Of: 'een par is ook leuk'. Als je de kans hebt om een wereldbal te slaan, moet je dat doen. Daar heb je dagenlang plezier van. Veel meer dan van een goede score. En toch: ben ik bezig een mooie kaart te lopen, dan wil ik mij ineens wél laten verleiden tot risicomijdend gedrag. Dan kies ik soms toch voor 'veilig'. Het is dus niet altijd zo zwart-wit of alles-of-niets. Zo zit ik ook niet in elkaar. Golf doet rare dingen met je. Golf gaat in je hoofd zitten.''
Ons gewqardeerde NVGJ-lid Marcel Maijer werkt tegenwoordig voor de Nederlandse Loterij en is niet meer op tv te zien bij het darten of het voetbal. Een dag voor het begin van de Olympische Winterspelen zwaaide hij op Schiphol ruim 30 voormalige medaillewinnaars uit, die op weg gingen naar Italië. Een initiatief van zijn nieuwe werkgever. Daar waren zij als eregast aanwezig en openen zij, onder aanvoering van Sven Kramer en Ireen Wüst, het Staatsloterij TeamNL Huis in Superstudio Più. Tijdens de Olympische Winterspelen is het Staatsloterij TeamNL Huis een echt thuis voor Oranje in Milaan. Een plek waar fans en sporters samenkomen en waar sport kijken en het vieren van sportieve successen van TeamNL centraal staan. Dagelijks kunnen maximaal 3300 mensen terecht in het Staatsloterij TeamNL Huis.
Het duurt nog even voor we weer de wei in gaan, maar voor wie niet kan wachten om de vrienden van de NVGJ weer te ontmoeten is de Winterswing in het leven geroepen. Twee keer, op maandag 9 februari en maandag 23 februari, in Utrecht overdekt spelen op een simulator. Op 9 februari is minigolf Ruff aan de beurt, twee weken later op 23 februari is Chi Chi The Golf Venue de locatie. Doe aan beide wedstrijden mee of kies er een. Opgeven kan bij Paul Boehlé (paul.boehle@sponsormediair.nl), samen met Leonard van Nunen organisator van het geheel. Hieronder de bijzonderheden: WINTERSWING in CHI CHI – The Golf Venue in Utrecht Maandag 9 februari 2026 PROGRAMMA 15.00 uur Verzamelen met koffie 16.00 uur Start golf (simulators/driving range bays) 18.00 uur Einde golf & borrel 19.00 uur Diner 20.00 uur Koffie & prijsuitreiking PRIJS € 65,= Inclusief 2 koffie en 4 drankjes Het bedrag gelieve over te maken op onze NVGJ rekening: NL63ABNA0607976802 t.n.v. NVGJ o.v.v. Ruff Maandag 23 februari 2026 PROGRAMMA 15.00 uur Ontvangst & koffie 16.00 - 17.30 uur Entertainment bay 17.30 - 18.30 uur Borrelen 18.30 – 19.30 uur Diner PRIJS € 63,= Inclusief drankjes Het bedrag gelieve over te maken op onze NVGJ rekening: NL63ABNA0607976802 t.n.v. NVGJ o.v.v. Chi Chi
Meerdere NVGJ'ers ontvluchten het sombere winterweer in Nederland en laten de clubs hun werk doen op banen in het zonnetje en een heerlijke temperatuur. Het zuiden van Europa is uiteraard een mogelijkheid, maar sommigen zoeken het verderop. Zo kruisen Ruud Onstein en Ruud Taal binnenkort de degens in Zuid-Afrika. Willem Schouten, Gerald van Daalen en Paul Mansoor (en zijn broer Dave) gingen meer in oostelijke richting om in Thailand voor de derde keer om de Hua Hin Cup te spelen. Je moet er wat voor over hebben.. Dit jaar was er na vier glorieuze wedstrijden uiteraard weer een winnaar. Willem kreeg een pruik op (geintje) en nam de wisseltrofee van Paul over: een riem. Op de baan waar ook voor de Asian Tour wordt gespeeld was Willem met twee birdies in de beslissende ronde on fire. Het viertal hoopt zeker nog enkele edities om de Hua Hin Cup te spelen. Paul gaat nog drie maanden door Azië reizen, de overigen gaan zich rustig voorbereiden op het nieuwe NVGJ-seizoen. Voorlopig nog even met temperaturen van rond de 30 graden..
Terugblik op de prachtige Redexim Nations Cup op Texel van vorig jaar oktober.
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!