Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
14.05.2025
Sponsor Alwin de Rijke is trainer-opleider en directeur van The Sparring Partners. Hij en zijn collega's zijn vooral actief in leiderschap en persoonlijke ontwikkeling. Een kleiner, maar onderscheidend deel, zijn (anti-)agressietrainingen. Bij de laatste gebruikt hij vechtkunst, een leek zou het gewoon boksen noemen, om sneller door te dringen tot de kern. ,,Praten, vertellen en uitleggen, oké. Als het fysiek wordt, komt het écht binnen.''
Alwin (56) houdt kantoor in een oud landhuis op Landgoed Duinlust in Overveen. Hij deelt het oude klassieke buitenverblijf in de bossen weliswaar met nog enkele andere bedrijven, maar wat een visitekaartje!
Aan de wand hangt een grote foto van Mohammed Ali. Foeterend staat Ali gebogen over een andere bokser. Hij gebaart: 'Sta op'! Maar Sonny Liston blijft liever op de grond liggen dan dat hij weer klappen krijgt. Voor Alwin vertelt de foto precies waar een groot deel van hun agressietrainingen over gaan. ,,Wie ben je en welke primaire impulsen of patronen laat je zien wanneer het spannend wordt?''
Ooit begonnen als rollenspelacteur moest hij in agressietrainingen vaak de 'bad guy' spelen. ,,Ik ben wat groter dan de meesten en met mijn kale kop kom ik kennelijk geloofwaardiger over als agressor. Al ben ik dat zelf helemaal niet. Het is ook máár een rol die je speelt. Doel is dat anderen daar beter van worden. Dat zij leren om signalen van boosheid en oplopende irritatie te herkennen. Dat zij leren om te gaan met agressie.''
Agressie oproepen
,,Agressie - fysiek en verbaal - kom je overal tegen, overal waar menselijk contact is. Dat wil je niet, want agressie kan volledig ontsporen tot slachtofferhulp en arbeidsongeschiktheid aan toe. Het mooie is: kalmerend-, agressieverlagend-, zelfs agressiemijdend gedrag kun je leren. Voorwaarde is dat je van jezelf weet hoe je reageert. Ben je onzeker, ga je conflicten uit de weg? Wil je de klant écht helpen of klap je er vol in? Dat is het vertrekpunt.''
Fysiek contact in de agressietrainingen helpt om snel primair gedrag bloot te leggen. ,,Zo heb ik het zelf ook ervaren. Ik stond tegenover iemand en ging praktisch het gevecht uit de weg. 'Herken je dit als gedrag van je zelf', werd mij gevraagd. Een eyeopener. Trek bokshandschoenen aan, geef en krijg tikken op je lijf en voel hoe je reageert. Ik ben zelf geen vechter, ga eerder een gevecht uit de weg. Ik ben meer een 'pleaser'; geef liever dan ik neem. Dat werd ineens zó duidelijk.''
Sponsor Alwin de Rijke pakt de (boks)handschoen op. Ook in golf.
Karate
Het resultaat: ,,Ik besloot dingen niet meer uit de weg gaan en zelf de regie te pakken in mijn leven. Om verschillende redenen ging ik karatelessen volgen bij Kenneth Leeuwin. Het voelde heel prettig om in het 'gevecht' bewust de aanval te kiezen in plaats van mijn oude impulsen te volgen en - mede uit angst - het gevecht uit de weg te gaan. Dat positieve gevoel gaf ook een nieuwe richting aan mijn leven.
Alwin de Rijke groeide door en werd van acteur later zelf trainer. Ook in deze agressietrainingen met bokshandschoenen. In plaats van boksen spreekt Alwin liever van 'vechtkunst'. ,,Boksen gaat over winnen en verliezen; over beschadigen. Daar horen beuken en dreunen bij. Die horen juist niet thuis in de vechtkunst. Het gaat wel over 'raken', maar niet over beschadigen. En dat is een kunst.''
Ook een metafoor voor omgaan met een verschil van mening. ,,Zoals het in het dagelijks leven een kunst is naar elkaar te blijven luisteren als we het niet eens zijn, in plaats van dat we elkaar proberen te overtuigen van ons gelijk. Het verschil tussen discussie en dialoog.''
Golfen
Van karate naar golf? ,,Mijn moeder en stiefvader speelden beiden golf. Zo ben ik er ook ingerold. Niet meteen met volle overtuiging, want aanvankelijk vond ik golf meer een spelletje voor 60-plussers. Verre van, weet ik nu. Golf is wel degelijk sport en nog hartstikke moeilijk ook.''
Zijn thuisbaan is Spaarnwoude. ,,Ik speel daar vaak met vrienden. Ik kende Hélène Wiesenhaan al langer. We wonen beiden in Haarlem en zijn praktisch buren. Ik zag haar vaak thuiskomen met haar golftas. Had ze net een wedstrijd met de NVGJ gespeeld en vertelde enthousiast over de mooiste golfbanen. Dat wilde ik ook; spelen op de mooiste banen. Zo ben ik sponsor van de NVGJ geworden. Ik denk drie of vier jaar geleden. De NVGJ en de mensen, het voelt inmiddels heel vertrouwd.''
Wereldbal
Wat neemt Alwin vanuit zijn professie mee naar de golfbaan? ,,Heel verschillend. Vooral: laat alle spanning los. En soms zijn het ook tegenstrijdige dingen, zoals 'hoe saaier het spel, hoe beter de score'. Alleen, zo gedraag ik mij juist niet. Als ik in twee slagen de green kan halen, ga ik niet opleggen, omdat dit veiliger is. Of: 'een par is ook leuk'. Als je de kans hebt om een wereldbal te slaan, moet je dat doen. Daar heb je dagenlang plezier van. Veel meer dan van een goede score. En toch: ben ik bezig een mooie kaart te lopen, dan wil ik mij ineens wél laten verleiden tot risicomijdend gedrag. Dan kies ik soms toch voor 'veilig'. Het is dus niet altijd zo zwart-wit of alles-of-niets. Zo zit ik ook niet in elkaar. Golf doet rare dingen met je. Golf gaat in je hoofd zitten.''
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.