Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
14.05.2025
Sponsor Alwin de Rijke is trainer-opleider en directeur van The Sparring Partners. Hij en zijn collega's zijn vooral actief in leiderschap en persoonlijke ontwikkeling. Een kleiner, maar onderscheidend deel, zijn (anti-)agressietrainingen. Bij de laatste gebruikt hij vechtkunst, een leek zou het gewoon boksen noemen, om sneller door te dringen tot de kern. ,,Praten, vertellen en uitleggen, oké. Als het fysiek wordt, komt het écht binnen.''
Alwin (56) houdt kantoor in een oud landhuis op Landgoed Duinlust in Overveen. Hij deelt het oude klassieke buitenverblijf in de bossen weliswaar met nog enkele andere bedrijven, maar wat een visitekaartje!
Aan de wand hangt een grote foto van Mohammed Ali. Foeterend staat Ali gebogen over een andere bokser. Hij gebaart: 'Sta op'! Maar Sonny Liston blijft liever op de grond liggen dan dat hij weer klappen krijgt. Voor Alwin vertelt de foto precies waar een groot deel van hun agressietrainingen over gaan. ,,Wie ben je en welke primaire impulsen of patronen laat je zien wanneer het spannend wordt?''
Ooit begonnen als rollenspelacteur moest hij in agressietrainingen vaak de 'bad guy' spelen. ,,Ik ben wat groter dan de meesten en met mijn kale kop kom ik kennelijk geloofwaardiger over als agressor. Al ben ik dat zelf helemaal niet. Het is ook máár een rol die je speelt. Doel is dat anderen daar beter van worden. Dat zij leren om signalen van boosheid en oplopende irritatie te herkennen. Dat zij leren om te gaan met agressie.''
Agressie oproepen
,,Agressie - fysiek en verbaal - kom je overal tegen, overal waar menselijk contact is. Dat wil je niet, want agressie kan volledig ontsporen tot slachtofferhulp en arbeidsongeschiktheid aan toe. Het mooie is: kalmerend-, agressieverlagend-, zelfs agressiemijdend gedrag kun je leren. Voorwaarde is dat je van jezelf weet hoe je reageert. Ben je onzeker, ga je conflicten uit de weg? Wil je de klant écht helpen of klap je er vol in? Dat is het vertrekpunt.''
Fysiek contact in de agressietrainingen helpt om snel primair gedrag bloot te leggen. ,,Zo heb ik het zelf ook ervaren. Ik stond tegenover iemand en ging praktisch het gevecht uit de weg. 'Herken je dit als gedrag van je zelf', werd mij gevraagd. Een eyeopener. Trek bokshandschoenen aan, geef en krijg tikken op je lijf en voel hoe je reageert. Ik ben zelf geen vechter, ga eerder een gevecht uit de weg. Ik ben meer een 'pleaser'; geef liever dan ik neem. Dat werd ineens zó duidelijk.''
Sponsor Alwin de Rijke pakt de (boks)handschoen op. Ook in golf.
Karate
Het resultaat: ,,Ik besloot dingen niet meer uit de weg gaan en zelf de regie te pakken in mijn leven. Om verschillende redenen ging ik karatelessen volgen bij Kenneth Leeuwin. Het voelde heel prettig om in het 'gevecht' bewust de aanval te kiezen in plaats van mijn oude impulsen te volgen en - mede uit angst - het gevecht uit de weg te gaan. Dat positieve gevoel gaf ook een nieuwe richting aan mijn leven.
Alwin de Rijke groeide door en werd van acteur later zelf trainer. Ook in deze agressietrainingen met bokshandschoenen. In plaats van boksen spreekt Alwin liever van 'vechtkunst'. ,,Boksen gaat over winnen en verliezen; over beschadigen. Daar horen beuken en dreunen bij. Die horen juist niet thuis in de vechtkunst. Het gaat wel over 'raken', maar niet over beschadigen. En dat is een kunst.''
Ook een metafoor voor omgaan met een verschil van mening. ,,Zoals het in het dagelijks leven een kunst is naar elkaar te blijven luisteren als we het niet eens zijn, in plaats van dat we elkaar proberen te overtuigen van ons gelijk. Het verschil tussen discussie en dialoog.''
Golfen
Van karate naar golf? ,,Mijn moeder en stiefvader speelden beiden golf. Zo ben ik er ook ingerold. Niet meteen met volle overtuiging, want aanvankelijk vond ik golf meer een spelletje voor 60-plussers. Verre van, weet ik nu. Golf is wel degelijk sport en nog hartstikke moeilijk ook.''
Zijn thuisbaan is Spaarnwoude. ,,Ik speel daar vaak met vrienden. Ik kende Hélène Wiesenhaan al langer. We wonen beiden in Haarlem en zijn praktisch buren. Ik zag haar vaak thuiskomen met haar golftas. Had ze net een wedstrijd met de NVGJ gespeeld en vertelde enthousiast over de mooiste golfbanen. Dat wilde ik ook; spelen op de mooiste banen. Zo ben ik sponsor van de NVGJ geworden. Ik denk drie of vier jaar geleden. De NVGJ en de mensen, het voelt inmiddels heel vertrouwd.''
Wereldbal
Wat neemt Alwin vanuit zijn professie mee naar de golfbaan? ,,Heel verschillend. Vooral: laat alle spanning los. En soms zijn het ook tegenstrijdige dingen, zoals 'hoe saaier het spel, hoe beter de score'. Alleen, zo gedraag ik mij juist niet. Als ik in twee slagen de green kan halen, ga ik niet opleggen, omdat dit veiliger is. Of: 'een par is ook leuk'. Als je de kans hebt om een wereldbal te slaan, moet je dat doen. Daar heb je dagenlang plezier van. Veel meer dan van een goede score. En toch: ben ik bezig een mooie kaart te lopen, dan wil ik mij ineens wél laten verleiden tot risicomijdend gedrag. Dan kies ik soms toch voor 'veilig'. Het is dus niet altijd zo zwart-wit of alles-of-niets. Zo zit ik ook niet in elkaar. Golf doet rare dingen met je. Golf gaat in je hoofd zitten.''
Heden bereikte ons het verdrietige bericht dat Taco Mulder is overleden. Ons lid van verdienste en oud-penningmeester mocht 75 jaar worden. 'Ach Taco, nog één jaartje?', met die woorden wist Hans Terol Taco meer dan eens te verleiden nog een jaar aan te blijven als penningmeester, al had hij bij eerdere gelegenheid aangegeven dat hij bij de volgende Algemene Leden Vergadering nu echt een punt wilde zetten achter zijn bestuurstaken. De functie van penningmeester was de eerste 23 jaar van het bestaan van de NVGJ altijd in handen geweest van Ruud Onstein dus toen deze er na bijna een kwart eeuw een punt achter zette, was de eerste reactie van het bestuur er dan ook een van schrik. Hoe deze leegte te vullen? Het was echter Ruud zelf die precies wist aan wie deze belangrijke taak het beste kon worden toevertrouwd. Taco Mulder. Dat bleek. In de acht jaar dat Taco de financiën van onze club beheerde gingen de reserves van gezond naar zeer gezond. Niet omdat hij zo streng op de penning was (niet zelden zei hij met een knipoog dat we dat nog net moesten kunnen betalen) maar omdat hij de zaakjes goed voor elkaar had. Scherp, helder, duidelijk. Dat Taco bij de ALV van dit jaar, na acht jaar penningmeester te zijn geweest, werd benoemd tot lid van verdienste was dan ook niet meer dan terecht. Veel meer echter dan een gedegen kasbeheerder was Taco een aimabel mens. Rustig, zachtaardig, bedachtzaam en alle andere woorden die zijn geliefden op zijn rouwkaart zetten, waren allemaal van toepassing. Plus natuurlijk de eretitel de eerste maker van een hole in one binnen ons clubverband te zijn geweest. Ook die herinnering zal voor altijd met hem verbonden zijn. Het bestuur wenst zijn naasten, vrienden en alle leden van de NVGJ sterkte met dit verlies.
In augustus 2022 vertelde de algemeen directeur van de NGF in een interview dat 32 procent van de Nederlandse golfers vrouw was. Dat moest naar minstens veertig. Drie maanden later werd bekend dat de Solheim Cup naar Nederland kwam. Sindsdien las ik er bijna elke keer bij dat dat evenement meer vrouwen naar de sport zou helpen.
Blauw tegen rood op een prachtige groene baan Vakantie, de Solheim Cup en alles wat daarbij komt kijken zorgden ervoor dat de halve finale van de Mr Glow Herkansersronde wat later werd gespeeld dan gepland. Gelukkig had onze wedstrijdleider Louis daar alle begrip voor. En zo stonden Jeroen en ik op deze mooie zaterdagochtend vroeg klaar op de Veluwse Golfclub. Jeroen speelde deze halve finale van blauw, vanwege een nog altijd wat gevoelige pols na zijn val. Dat betekende voor mij een fijne voorsprong: maar liefst 11 slagen kreeg ik mee. Op mijn thuisbaan voelde dat toch wel een beetje als een cadeautje. Maar ja… je moet het cadeautje natuurlijk wel uitpakken. En dat lukte niet echt. De eerste twaalf holes waren vooral een gevecht met onszelf. Allebei speelden we niet echt zoals we wilden en ook de putter werkte niet altijd mee. Toch bleef het spannend, want na 12 holes stond het nog steeds all square. Vanaf hole 13 veranderde het beeld. Daar kreeg ik geen slag mee en Jeroen leek te denken: nu moet er toch echt iets gebeuren. En inderdaad: een keurige par op 13, gevolgd door een birdie op 14. Ineens stond Jeroen 2 up. Op de 18e stond ik nog 1 down. Ik had inmiddels twee holes gewonnen en één verloren, maar juist op de lastigste holes van de baan wist Jeroen zijn hoofd koel te houden en gewoon parren te maken. Daar was weinig tegenin te brengen. En toen kwam de laatste hole. Een par 5. Jeroen liet nog één keer zien waarom hij deze wedstrijd verdiende te winnen. Een drive van ongeveer 230 meter, links van het dal. Vervolgens een slim chipje terug naar de fairway en daarna een approach van ongeveer 120 meter die vlak naast de pin eindigde. Birdie! Wedstrijd gespeeld. 2 up voor Jeroen. Jeroen, terecht gewonnen! En eerlijk is eerlijk: het was prachtig om te zien hoe jouw training zijn vruchten afwerpt. Vier keer per week tijdens de training van dochter Britt naar de driving range en daar met Trackman aan de slag, levert duidelijk resultaat op. Het is zo mooi om te zien hoe Jeroen precies weet hoe ver hij met iedere club slaat. Bij mij is het toch wat vaker: ‘welke club zal ik nemen bij 100 meter, een ijzer 6 of een hybride 5? Een ijzer 8 of 9?’Het resultaat blijft wisselend. Dochter Britt (15 jaar) speelt dit weekend het NK op de Twentsche en is bovendien geselecteerd voor Jong Oranje. Jeroen glimt als trotse vader als hij over haar en ook over zijn andere twee oudere dochters vertelt. Het was een ontzettend gezellige ochtend en een leuke, sportieve wedstrijd. En misschien wel de belangrijkste les van deze halve finale: trainen helpt écht! Jeroen, heel veel succes tegen Frank in de finale.
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.